Mag ik u voorstellen aan... Thea Tumor
Zoals eerder geschreven hoorde ik op 22 december dat ik borstkanker heb. Twee dagen later stond er een MRI en een week later zou een gesprek met een oncologisch chirurg plaatsvinden met de daarbijbehorende uitslag van de MRI. De dagen na de diagnose vond ik vreselijk. Ik zat volledig in angst- en paniekaanvallen.
Deze angst en paniek speelden al voor de diagnose en hier zit trauma (PTSS) onder. Ik wilde hier dolgraag mee aan de slag gaan, maar door alles wat er thuis met onze zoon speelde, kon dit steeds niet. Begin december leek er thuis eindelijk wat meer rust en stabiliteit te zijn en ik wilde graag aan het werk met mijn eigen trauma’s. Ik had hier een paar afspraken voor gemaakt en toen…was daar Thea Tumor. Een opdringerige kleine feeks die ergens binnenkomt alsof ze overal recht op heeft en ruimte inneemt zonder iets te vragen. Zo’n persoon dat niet wil weggaan, terwijl het overduidelijk is dat ze moet vertrekken. Thea heeft nogal een air voor iemand van 2,8 cm. Ze nam de controle over en dit zorgde voor paniekaanvallen.
In de kerstweek kon ik de angst niet van me afschudden. Alle prikkels waren me teveel en ik had heel zwarte gedachten. Wat nu als...mijn lijf die behandelingen niet aankan...ik mentaal opnieuw instort...mijn kind dan uit huis wordt geplaatst...
Misselijkheid is bij een trigger voor de paniekaanvallen en met chemo is misselijkheid niet te vermijden...
De uitslag van de MRI kreeg ik al wel voor de kerst: geen uitzaaiingen. Hoewel ik hier echt wel blij mee was (diep van binnen) kon ik mezelf niet herpakken. Mijn man begreep 'mijn instelling' niet en ik werd hier weer boos en verdrietig van, want het is niet alsof ik het expres doe. Uiteindelijk maakte mijn omgeving zich zoveel zorgen dat de GGZ crisisdienst is gebeld. Ik wilde rust aan mijn hoofd; weg van thuis of beter gezegd: weg van de hele wereld.
De crisisdienst begreep wat ik nodig had: een hersteloord waar je even tot rust kon komen. Helaas bestaat zoiets niet meer. Mij opnemen was ook geen optie; ik zou daar niet tot rust komen omdat hier momenteel alleen mensen zaten die zeer verward waren, Ik was niet verward; ik was zwaar overspannen en had vooral symptomen van depressie en/of angststoornis. Ik kreeg uiteindelijk medicatie mee om te zorgen dat ik tot rust kon komen.
Deze medicatie hielp mij door die dagen heen, maar eigenlijk moest alles nog gaan beginnen... Thea zat op haar troon en ik voelde me een onderdaan. Ik haatte haar, maar ik kon niets tegen haar beginnen. Thea was de zogenaamde druppel. Ze zorgde niet dat de emmer overliep, maar zorgde voor een tsunami. Mijn lijf heeft al zoveel gebreken en mijn geest heeft al zoveel te verduren gehad; hoe is mijn lijf ooit bestand tegen een tsunami?
_____________________________________________________________________________
As written earlier, I heard on December 22 that I have breast cancer. Two days later there was an MRI and a week later a conversation with an oncological surgeon would take place with the corresponding results of the MRI. I found the days after the diagnosis terrible. I was completely in anxiety and panic attacks. This fear and panic was already present before the diagnosis and trauma (PTSD) is underneath. I really wanted to get started with this, but because of everything that was going on with our son at home, this was always impossible.
At the beginning of December, there finally seemed to be more peace and stability at home and I wanted to work with my own traumas. I had made a few appointments for this and then... there was Thea Tumor. A pushy little shrew who enters somewhere as if she is entitled to everything and takes up space without asking for anything. The kind of person who doesn't want to leave, while it is obvious that she has to leave. Thea has quite an air for someone of 2.8 cm. She took control and this caused panic attacks.
In the week before Christmas I couldn't shake off the fear. All the stimuli were too much for me and I had very dark thoughts. What if... my body can't handle those treatments... I mentally collapse again... my child is then placed out of home... Nausea is a trigger for the panic attacks and with chemo nausea cannot be avoided...
I did get the results of the MRI before Christmas: no metastases. Although I was really happy with this (deep down) I couldn't pick myself up. My husband didn't understand 'my attitude' and this made me angry and sad again, because it's not like I'm doing it on purpose.
In the end, those around me were so worried that the mental health crisis service was called. I wanted peace of mind; away from home or rather: away from the whole world. The crisis service understood what I needed: a recovery home where you could relax for a while.
Unfortunately, such a thing no longer exists. Admitting me was not an option either; I wouldn't be able to relax there because at the moment there were only people sitting here who were very confused, I wasn't confused; I was severely overworked and mainly had symptoms of depression and/or anxiety disorder. I was eventually given medication to ensure that I could relax. This medication helped me through those days, but actually everything had yet to start...
Thea sat on her throne and I felt like a subject. I hated her, but I couldn't do anything against her. Thea was the so-called last straw. She did not cause the bucket to overflow, but caused a tsunami. My body already has so many flaws and my mind has had to endure so much; How will my body ever withstand a tsunami?
