Even voorstellen

  • Openbaar blog
  • donderdag 8 januari 2026
  • 30 x gelezen


Zoeken

 

 

PeterCornelissen

 

PeterCornelissen

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Menu

 

Privéberichten

Bericht

Jij en marenov

PeterCornelissen

8 januari 2026 om 08:13

Toon opties

Goedemorgen Malibu, Marenov en Rieszweden. 

Ik zal mij even voorstellen. 

Mijn naam is Peter Cornelissen 62 jaar, 38 jaar gelukkig getrouwd, 3 kinderen.  Allemaal een partner. En drie kleinkinderen.  De 4de is opp komst. Ik heb prostaatkanker sinds 2015.

Ik heb ceel fasen doorlopen. Geopereerd, 30 x bestraald. Cosmetisch geopend om weer een erectie te verkrijgen,meegedaan aan adopt trial, nog 20 keer bestraald aan uitzaaiingen. En bevind mij sinds 2020 in de palitieve fase.ik waak altijd goed over mijn PSA en testosteron. Trek mijn eigen plan. En behaal daar de meeste winst uit. Sinds 4 oktober weet ik dat mijn weg echt doodlopend is. Er rest mij nog hormonen en chemotherapie. Maar ik bepaal of ik deze weg met de auto afleg of wandel.sunds 4 oktober heb ik teveel uitzaaiingen om deze nog lokaal te bestralen. Maar wij hebben besloten om nog geen hormonen te nemen. Omdat ik die 1.5 jaar in de adopt trial heb mogen ervaren.  Wij het umcg en ik waren beide van mening dat ik zolang mogelijk hiervandaan te blijven, omdat ik wel erg veel bijwerkingen had. Die niet onder controle te krijgen waren. Wij hebben besloten om het te proberen met radicale remissie te proberen.

Ik heb er een 80 dagen challenge van gemaakt. Afgelopen weken heb ik mij weer laten prikken voor mijn bezoek op 15 januari in het umcg.

De uitslag was teleurstellend:

Mijn PSA

loopt net zo stijl omhoog

als de metingen daarvoor 🥲

Ik weet het even niet.

Ik denk.

Ik stop.

Ik open Excel.

Maak een voortschrijdende trendlijn,

alsof cijfers me kunnen geruststellen.

Ik relativeer.

Adem in.

Adem uit.

En dan—

maak ik wéér een nieuw plan.

Want wat er ook stijgt,

ik blijf staan.

Met voeding.

Met bewegen.

Met de andere zeven speerpunten.

Ik hou vast.

Niet omdat het makkelijk is,

maar omdat loslaten

geen optie is.

Ik heb gerelativeerd.

Ik heb gesproken.

Met mijn fantastische team.

Gespard met mijn radioloog.

Hij belde me terug

in zijn privé­tijd.

Spelende kinderen op de achtergrond.

Zo betrokken.

Zo kundig.

Zo lief.

We kunnen het niet exact inschatten,

hoe snel mijn PSA oploopt.

Dus maakten we samen

twee lijnen.

Normaal.

Exceptioneel.

Beiden zeggen:

als er geen klachten komen,

kan ik wachten.

Tot eind van dit jaar.

En waarschijnlijk langer.

Tot de PSA rond de twintig zit.

Dat geeft rust.

Dat geeft moed.

Ik blijf.

Ik sta.

Ik leef.

Ik zal blijven strijden.

Reageren
Volgend blogbericht