2015 Storm op het water

 2015

Rustig kabbelend

2015 was voor ons een normaal jaar, zoals zoveel jaren. We genoten van de gewone kleine dingen en gingen in de zomer naar ons geliefde Italië. Cannobio voelt als thuiskomen. Heerlijk op de camping, de boot "STOER" mee. Wij voelen ons hier op ons gemak. Lekker uitrusten en veel varen. Soms heel relaxed met een glaasje prosecco en dan weer even de waterski's achter de boot en gaan. Geweldig! Eenmaal thuis werd ik weer ziek. Heleen zag het wel aan mij. Het was geen griepje, koorts of verkoudheid. Ik had voornamelijk pijn in mijn botten en gewrichten. Inmiddels had ik daar al langer last van. In mijn onderbewustzijn was er angst, dat ik misschien wel dezelfde ziekte zou hebben als mijn broer. Hij overleed hieraan. Het ging om een zeer zeldzame ziekte die toen maar 30 mensen in de wereld hadden. Helaas is mijn broer met 41 jaar in 2004 overleden. Twee jaar later werd ik gebeld door een arts in het ziekenhuis. Of ik de naam van de ziekte nog wel wist. Mijn zus had op dat moment een afspraak met de dokter. Zulke momenten vergeet je nooit meer. Ik zat in de auto, Ineens kippenvel over heel je lijf. ‘Gelukkig’ ging het voor mijn zus weliswaar om dezelfde ziekte, maar dan goedaardig. Ze is een forse operatie ondergaan waarbij 80% van haar lever is weggehaald en kon volledig genezen. Dit kan geen toeval zijn. Zou ik dan ook…?

Er waait een fris briesje

Op naar de dokter. Die adviseerde mij om maar te beginnen met een algeheel bloedonderzoek. Dan konden we vanuit daar dingen afstrepen. Er werden vier buisjes bloed afgetapt. Dan maar afwachten. Een week later werd ik gebeld door de assistente om een afspraak te maken bij de huisarts. ‘Oeps.’ gaat er dan meteen door je hoofd. Hebben ze iets gevonden? Zoveel vragen zonder antwoord. 3 oktober mocht ik mij melden. De huisarts wist mij te vertellen dat mijn PSA-waarde 27 was. Dat was niet goed. “Ik ga ervan uit dat jij prostaatkanker hebt.” En meteen erachteraan: "Sterker nog, ik denk dat het bij jou om een hele agressieve vorm gaat en dat je ook uitzaaiingen hebt." Op dat moment heb je werkelijk geen idee wat dat inhoudt. Prostaatkanker? Is dat niet een ziekte voor "oude mannen"? Ik had geen enkele kennis van prostaatkanker. Hoezo uitgezaaid? Dat moet toch eerst worden vastgesteld?

De bevalling

Op zeer korte termijn moest ik mij melden in het UMCG Groningen voor onderzoeken en biopten. Die ervaring zal ik nooit vergeten; ik vertel deze nog vaak vol geuren en kleuren. Ik werd ontvangen in het ziekenhuis door een wat oudere vrouw met grijze haren, gekleed in het typische ziekenhuis tenue. Ik werd begeleid naar een kleedkamer, moest mijn onderlijf ontkleden en dan een ziekenhuis jasje aandoen waarna ik weer zou worden opgehaald. Er wordt op de deur geklopt. Ik mag mee. De volgende deur gaat open. Meteen onder de indruk van de grote operatielampen die daar hangen en een bed met stijgbeugels. “Doet u uw jasje maar uit.” Opeens komt er achter de schermen een bloedmooie dokter vandaan met een uitgestoken hand. Je voelt je op dat moment heel klein en ongelukkig. Mompelend stel ik mij voor. Gelukkig stelt de dokter mij op mijn gemak. Ik mag op het bed gaan liggen.

Als eerste vindt er een rectaal toucher plaats. Ze voelt aan mijn prostaat, waarna er een inwendige echografie gemaakt wordt. Ze draait een scherm naar mij toe. "Kijk.” zegt ze, waarop ik grinnikend antwoord: "Ik zie geen kloppend hartje." Ik voel mij opeens heel ongemakkelijk, omdat ik spontaan plas begin te druppelen. Ik meld dat. Ze antwoord: "Oh geeft niks, ik ben helemaal vergeten te zeggen dat daarvoor alle voorzorgsmaatregelen zijn getroffen." Dat stelt mij gerust. "Nu hoeven we alleen nog maar tien biopten bij je af te nemen en dan zijn we klaar." De assistente verschijnt weer ten tonele. Er wordt mij uitgelegd dat de assistent tot drie zal tellen en dat er elke keer op drie er een biopt afgenomen zal worden. De praktijk leert dat dit daardoor minder pijnlijk is, omdat je je er dan geestelijk op voor kunt bereiden. Eén, twee, drie. Ieks. Dat is te doen. "Zo, doen we dit tien keer" Eenmaal bij de zesde biopt ; één twee, AUWWW. Shit,  dat doet zeer. Per ongeluk wachtte de dokter niet op de derde tel. Gek genoeg doet het dan tien keer zo zeer. Ik mag mij weer aankleden en over een week heb ik de uitslag.

Storm

Een week later bespreken we de uitslag met professor De Jong. "Peter, je hebt inderdaad prostaatkanker en het gaat inderdaad om een agressieve vorm ervan ik stel voor om je zo spoedig mogelijk te laten opereren en de gehele prostaat te verwijderen de operatie zal worden uitgevoerd door dokter Knipscheer in Emmen tijdens de operatie zullen waarschijnlijk de zenuwen ook verwijderd worden waardoor je erna niet meer in staat bent om een erectie of een zaadlozing te krijgen de kans bestaat dat je incontinent wordt maar deze manier geeft de meeste kans op volledig herstel."

Zo dan. Ik schrik op. Dat komt hard aan. Het stormt in mijn hoofd. Het ging zo snel, aan een stuk door. Terwijl het maar een paar zinnen zijn. Ik weet even niet meer waar hij begin en waar hij eindigde. Ik probeer de zinnen in mijn hoofd te reproduceren, wat mij aardig lukt, omdat ik wel altijd enorm scherp ben op zulke momenten. En toch zit hier zoveel in, dat ik het allemaal niet goed kan overzien. We spreken af dat ik een oproep krijg vanuit het ziekenhuis in Emmen.

All inclusive Emmen

Op 10 december wordt ik geopereerd door dokter Knipscheer. De dag van de operatie melden wij ons s ‘morgens vroeg om acht uur in het ziekenhuis. Het gaat allemaal erg snel. Ik mag mij uitkleden en wordt naar een gang gereden waar inmiddels acht bedden staan. De nodige controles, veel mensen om mijn bed en voor ik het weet lig ik op de operatietafel. Ik geef mijn geboortedatum door en waaraan ik geopereerd zal worden en binnen tien tellen ben ik weg. Als ik wakker wordt, lig ik in de uitslaapkamer. Ongelofelijk misselijk, maar geen pijn. Heleen mag een paar uur later komen. Ik lig nog erg suf op mijn bed, maar de dokter is inmiddels langs geweest en heeft aangegeven dat de operatie volgens verwachting gegaan is. Eén klein dingetje was dat er tijdens de operatie een lekkage is ontstaan waardoor ik in ieder geval drie weken met een katheter zou moeten lopen. De verpleging en verzorging is erg goed in Emmen. Ik hoef maar één nacht te blijven. De volgende morgen mag ik naar huis.

De wind gaat liggen

Thuis aangekomen slaap en rust ik de eerste dagen veel. Gelukkig heb ik de juiste medicijnen, waardoor ik geen pijn heb. De dagen erna voel ik mij steeds beter. Afgezien van het feit dat ik enorm moet wennen aan een katheter, gaat het goed. Ik begin met een rondje lopen en werk aan mijn herstel. Dit gaat steeds beter. Op 27 december mag de katheter eruit en is de eerste controle. Geheel onverwachts werd dit alsnog een volle dagbehandeling in Groningen omdat er vergeten was dat ik ook een katheter heb. Hierdoor moeten er wat extra controles plaatsvinden. Maar, ach, inmiddels wen je daar ook wel aan. Uiteindelijk mogen wij rond een uur of vier weer naar huis. Hiermee komt een eind aan het jaar 2015. Het was een roerig en bewogen jaar, dat heel rustig begon. Een zware storm kwam opzetten. Wij kunnen het goed afsluiten, omdat wij geloven dat ik zal genezen. Mijn prostaat is immers verwijderd. De wind is gaan liggen. Mijn uitspraak voor dit jaar: 'Mijn tumor mogen ze wegsnijden, mijn humor krijgen ze nooit!" Wij wensen de mensen om ons heen vooral een gezonde en gelukkige jaarwisseling.