R-DHAP * 6e chemo - dag 9

Ik schreef het al... het vaatje met incasseringsvermogen begint te krimpen.

Vanmorgen kwam de boel op scherp te staan en scheelde het maar een fractie of we kregen ruzie. Ruzie... hoé dan 💁‍♀️, dat is wel het laatste wat je samen wil 😳

Fokko zit/zat in de negatieve spiraal. Er waren heel veel slakken 🐌 waar hij zout op wist te leggen en ik ergerde me groen en geel. Dit was niet goed, dat deugde niet, het weer was miserabel, een vlek op het raam - was hij aan het schoonmaken ging het regenen - en oh jee, die daarboven 🙄 werd 'hartelijk' bedankt.
"Man, man, man... je maakt je druk om futiliteiten. Het kan allemaal zoveel erger en zwaarder, je mag je handen dichtknijpen". Nou, dat dichtknijpen deed hij zeker, maar dan van de kou.

Momenteel heeft zijn lichaam moeite om de temperatuur te regelen en hij wordt dan koud, een kou 🥶 van binnenuit, die vanaf de buitenkant niet te verhelpen lijkt. En dan glijdt hij zo van het ene negatieve in het andere... Wat ik dan ook aandraag, niets is goed, deugd, of werkt niet. Ik probeer nog... "signaleren is goed, maar dán... vraag jezelf af wat kan ik eraan doen?" Nou, helemaal niks volgens hem. "Kom in beweging, de hometrainer of zo"... maar nee, de griezels vliegen over z'n rug. Er moet gegeten worden, maar heeft - vanwege de kou van binnen - geen zin in koude yoghurt (voor de nodige eiwitten)... oké... en dus... "ja, maar ik ga het wel doen, maar het staat me zó tegen..." Zucht... "we kunnen ook wel iets warms klaarmaken"... "oh, wat dan... ik weet niet wat we nog hebben?". 
Met kromme tenen vliegen m'n gedachten naar de koelkast... soep dan maar, dat verwarmt van binnenuit 🥵 
Ik tel tot 10 en loop naar de keuken!
Nou, dat hakt en snijdt lekker weg als je "op scherp" staat 💣  Ondertussen had ik ook een draai aan de thermostaat gegeven, een warme kruik gemaakt en kon ik me inhouden om geen extra olie op het vuur te gooien. Met een klein half uurtje had ik een heerlijke groentesoep, die niet alleen de kou verdreef, maar ook z'n slechte humeur 🙏 en dan komt "de rede" weer boven water.

Hij wil niet zo negatief doen, maar hij duikt meteen de diepte in als hij zich lichamelijk "slecht" voelt en is niet in staat om daar bovenuit te stijgen. De broodnodige veerkracht is dan ver te zoeken 👀

Inmiddels was het weer ⛅️ wat opgeklaard en wilde hij toch nog wel een rondje lopen. We zijn in de auto gestapt en al toerend richting Drouwenerzand gereden. De plek waar mijn 'hardlopen' z'n oorsprong had. Ik/wij waren er al heel lang niet geweest en het voelde zó fijn, zo vertrouwd. Het klaarde ook de lucht tussen ons. We hebben ongeveer de helft van de route gelopen, toen was het wel weer voldoende... de verbrandingsmotor deed z'n werk en de warmte kwam weer van  binnenuit. Thuis weer even 😴💤 en dan op naar morgen!