De laatste loodjes

We hebben de 'herstel'periode van de r-chop achter de rug... ging wat moeizaam deze keer. Fokko had behoorlijk last van de longen/luchtwegen, veel (vastzittend) slijm en hoesten. De symptomen doen denken aan (een) hooikoorts(aanval), maar kan net zo goed (mede) door de chemo's komen. Leidde zelfs even tot een kleine paniekaanval toen hij het erg benauwd kreeg en ik panikeerde 'gewoon' met hem mee 😳. Ondersteund met wat pufjes, luchtverwijders, antihistaminica én honing vlakte het de afgelopen dagen iets af, maar toch nog zeker geen 100 punten. Dat waren vermoeiende dagen en nachten.

Vorige week dinsdag heb ik - na een hele tijd van alle ballen proberen hoog te houden 🤹‍♀️ - de handdoek in de ring moeten gooien op mijn werk. Het lukte me niet meer om bij te benen, wat niet bij te benen viel. Al langere tijd zijn we zwaar onderbezet en de werkdruk werd met de week hoger. Ik voelde mij roepende (om hulp) in een woestijn... niemand luisterde of deed wat concreets. Zag door de bomen het bos niet meer en was volledig op/leeg als ik thuis kwam. Iedereen om mij heen zei dat ik aan mezelf moest denken, maar ik bleef hopen dat iemand anders dat voor mij zou doen. Tevergeefs... Het voelde voor mij als falen, moeten opgeven, maar inmiddels voel ik dat het beter is voor mijn eigen gezondheid en dat ik er nu ook weer meer voor Fokko kan zijn 🙏

Vandaag waren we in afwachting van het telefoontje voor de opname van morgen... je leeft toch een beetje (boel 😉) naar dat moment van aftellen. Nu de beslissing genomen is, dat dit de laatste kuur wordt, kunnen we niet wachten tot het 'voorbij' is. Helaas sowieso nog een dagje extra wachten, voordat we kunnen ✂️en 🧮 🙏.
Afgelopen dagen hebben we de batterij toch nog proberen op te laden door te genieten van het heerlijke weer. We zijn er klaar voor 👊🥊 en - frankly spoken - ook klaar mee 🙈