hebben jullie dat ook???

Lieve Asron,

Dat gevoel dat ken ik ook. Veel partners waarvan de ander kanker of een andere verschrikkelijke ziekte heeft zullen dit herkennen. Toch is dit gevoel, in het algemeen gesproken, niet terecht.

Mijn ervaring is dat het misschien wel andersom is. Mensen leven juist zó met je mee dat ze niet weten hoe ze je kunnen helpen. Ze willen iets doen maar weten niet wat. Ze snappen niet dat alleen je verhaal aanhoren soms al genoeg is. Dat het niet erg is als ze niet weten wat ze moeten zeggen.

Ik heb tijdens de ziekte van mijn vrouw periodiek een e-mail nieuwsbrief rondgestuurd aan iedereen in mijn adresboek. Een aangepaste versie van deze nieuwsbrief vormde de basis voor mijn blog Alvleesklierkanker! En wat nu?

Deze nieuwsbrief had een paar voordelen.

• Iedereen heeft op hetzelfde moment dezelfde goede informatie. Mensen gaan niet meer zaken doorvertellen en ze mooier of lelijker maken dan ze zijn.
• Ik hoefde niet  meer keer-op-keer hetzelfde slechte verhaal te vertellen.
• Ik gaf aan wanneer ik behoefte aan iets had. Een strandwandeling, een gesprek, een kopje thee, een ....   Je zult er van opkijken wat het kenbaar maken waar ik behoefte aan had  aan reacties teweeg bracht. Mensen vinden het héél fijn als ze iets voor je kunnen doen of betekenen als ze maar weten wat en hoe. Durf te vragen!!!

Dan iets over het beeld dat kanker iets is om tegen te vechten. Dit beeld hebben we te danken aan president Bush en hij heeft de wereld er geen plezier meegedaan. Bij andere gezondheidsproblemen spreken we toch ook niet over het gevecht tegen staar, een gebroken been, suikerziekte, .....???? Als je al een metafoor wilt gebruiken denk dan die van een zeilboot die in een zware storm verzeild raakt. Je stelt je zeilen bij, wijzigt je koers, neemt zeil weg, dat soort dingen. Als je blijft denken in termen van het gevecht tegen kanker dan is er uiteindelijk een winnaar en een verliezer. Heeft de verliezer niet hard genoeg gevochten? Had hij beter zijn best moeten doen? Natuurlijk niet. Kanker overkomt je en je gaat er zo goed als mogelijk is mee om. Wat 'zo goed als mogelijk' inhoudt is voor iedereen anders.

Tenslotte schrijf je dat je het lastig vind om mee om te gaan, dat je je aan de zijlijn voelt staan en dat je veel wilt maar niets kan. Het is ook lastig om partner van een kankerpatiënt te zijn en niemand is er op voorbereid. Spreek er eens met je huisarts over en schroom niet om er met bijvoorbeeld een deskundig psycholoog over te gaan praten. Ik heb het gedurende de ziekte van mijn vrouw drie of vier keer gedaan en er veel aan gehad. Je staat dan misschien wel aan de zijlijn maar dat betekent niet dat je niets voor hem/haar kan betekenen. Een coach gaat echt niet op de tribune zitten of de wedstrijd thuis op de bank bekijken. Nee die staat letterlijk langs de zijlijn te coachen. Die is zijn speler(s) tot steun, die geeft raad. Juist doordat hij iets meer afstand heeft kan hij dingen zien die zijn speler(s) niet zien en ze daarmee helpen.

Laat even weten of je wat aan deze reactie hebt en hoe het jullie verder vergaat. 

Hartelijke groet en heel veel sterkte  

Rob

Lieve Astrid, de reactie van Ron zegt eigenlijk alles. 

Ja, het is zo. Er zijn (vele?) mensen die niet kunnen omgaan met een (ongeneselijk) ziek mens en ook niet met degene die ernaast staat. Ze vinden het eng, voelen onmacht, weten oprecht niet wat te doen of te zeggen. Alleen al als ze dát zouden toegeven, zouden Ron en jij geholpen zijn; waar je je nu in steek gelaten en alleen voelt. 
Deel die gevoelens en gedachten met hen die je na staan, met hen die je mist. En voor wie ook dan niet wil - of het alleen maar hebben over hoe het voor hèn is dat Ron ziek is en jij in zekere zin ook (ja hoor, heb ik meegemaakt) - probeer hen los te laten. Doet pijn. En zo. Maar er tegen vechten, kost je teveel energie die je heel hard voor jezelf en voor Ron nodig hebt. 

Zwaar dit!
Succes en sterkte ermee!

Liefs xxxx Hebe