Eierstokkanker: De DRUP medicatie blijft werken! Alweer bijna 4 jaar verder!

Lieve lezers,

Waar blijft de tijd? De eerste week van 2026 is alweer voorbij. Hopelijk hebben jullie fijne feestdagen gehad. Dus tijd om weer eens iets van me te laten horen! 

Bij ons verliepen de Kerstdagen anders dan gepland…. Wij zijn 16 december naar Lanzerote vertrokken en zouden de Kerstdagen voor het eerst niet thuis vieren. Tijdens onze tweede vakantiedag ben ik op straat van een heel klein afstapje gestruikeld en daarmee door beide enkels gezwikt. Iedereen om mij heen zegt: Hoe kan dat jou nou gebeuren? Jij danst iedere week en beweegt genoeg…..  Helaas kan het mij dus ook overkomen! We liepen een brede trap af naar de boulevard aan zee. Dat ging goed. Aan het einde van de trap, we hadden alle treden achter ons, zei mijn schatje dat we even moesten kijken waar we waren. We kenden de omgeving nog niet, omdat we pas waren aangekomen. Ik kijk om en loop vervolgens door naar de boulevard en daar lag ik ineens. Er was een plateau aan het einde van die trap van dezelfde kleur als de bestrating van de boulevard, maar dat bleek nét een centimeter of 3 hoger te zijn, dan de boulevard. Totaal niet gezien! Een zomerschoentje met bandjes om je enkels houdt dan ook niets tegen. Ik voelde meteen dat het goed fout zat, voelde “krak” en mega veel pijn! Achter ons liep een man, dus mijn echtgenoot en die man hebben mij overeind geholpen en op een muurtje ernaast gezet. Ik heb meteen mijn been omhoog gehouden op die muur. Gelukkig paracetamol in mijn tas dus meteen ingenomen.  Lang verhaal kort, enkel rechts gebroken en links gekneusd! Kniebanden verrekt en nog wat blauwe plekken op mijn ellebogen. We hebben de hele middag en avond op de spoedeisende hulp gezeten. Ik heb een gipsspalk gekregen en krukken. De Spaanse arts vertelde dat ik zo snel mogelijk naar huis moest, want ik moest geopereerd worden. Daar ging onze fijne vakantie tijdens de feestdagen….  Wij kwamen rond middernacht pas in het hotel aan en werden daar fantastisch opgevangen. Ze hadden gelukkig een rolstoel te leen.  Ze vonden het vreselijk voor ons en hebben enorm hun best gedaan om ons comfortabel te maken. Ik was 18 december ook nog jarig, dus het werd een verjaardag om nooit te vergeten! De ANWB alarmcentrale heeft ons heel goed geholpen en gezorgd dat we snel daarna, op 19 december met het vliegtuig naar huis konden. Ook hebben ze geregeld dat op de vliegvelden een begeleider met een rolstoel klaar stond. 

Mijn schatje heeft meteen de volgende dag bij Medipoint hulpmiddelen gehaald. Een rolstoel met beenstukken, looprek, douchestoel, po-stoel en een bedframe. 

Ik had een afspraak op 24 december in het Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp.  Zij hebben mijn voet in een betere stand gezet en in het gips. Mijn enkel was nog flink gezwollen, ik moest dus vooral mijn been hoog houden. Voor mijn gekneusde linker enkel kreeg ik een verband-spalk, want ik moet tóch op die voet steunen. 

Intussen zijn de eerste 3 gipsweken verstreken, waarbij ik mijn voet totaal niet mocht belasten. Vandaag is mijn 3e dag, dat ik voorzichtig met een loopschoen mag lopen met krukken. Het is wennen, maar gaat goed. Voorlopig loop ik in huis, want met die gladheid ga ik voorlopig niet naar buiten. Het is fijn om een andere houding aan te kunnen nemen dan alleen liggen, zitten en hangen. Dus nu nog 3 weken voorzichtig lopen met gips. Daarna start revalidatie bij de fysio. Dus never a dull moment bij mij, HAHA!

De DRUP studie medicatie werkt gelukkig nog steeds goed. Ik heb het nu een paar weken niet geslikt, omdat in sommige omstandigheden de bijwerkingen lastig te hanteren zijn. Een van de bijwerkingen is dat ik soms beenkrampen krijg. In zo’n geval moet mijn echtgenoot aan m’n been trekken, of m’n voet flexen om het eruit te krijgen. Ik moet er niet aan denken met mijn gips been om deze beenkrampen te krijgen!  Zodra ik, zoals deze keer, ongeveer 2 weken moet pauzeren met mijn medicatie, is dat onmiddellijk terug te zien bij de meting van mijn turmormarker! De CA125 stijgt dan direct boven de grens. Dat betekent dat de kankercellen weer actief worden en toenemen. Gelukkig zakt het weer onder de grens, zodra ik mijn medicatie weer slik. Het blijft bijzonder hoe goed de medicatie bij mij werkt! 

Mijn laatste blog op kanker.nl was de update in mei, waarbij ik was uitgenodigd om te spreken bij de opening van het Adore gebouw bij “mijn ziekenhuis” Amsterdam UMC, locatie VUmc. Dat was echt een hoogtepunt van het afgelopen jaar. Ik vond het spannend maar ook heel mooi om namens veel kankerpatiënten te mogen vertellen, hoe belangrijk wetenschappelijk onderzoek is. Ik ben er een groot voorbeeld van. 

Ik blijf een uitzonderlijke patiënt, omdat ik nu al 25 jaar leef, ná de eerste diagnose met eierstokkanker.  Dus houd altijd hoop, soms zijn er uitzonderingen op de regel. 

Mijn vorige blog sloot ik af met het leuke vooruitzicht dat onze zoon Remy en schoondochter Iris gingen trouwen. Inmiddels zijn ze op 31 mei 2025 getrouwd. Het was een prachtige bruiloft. We hebben genoten van de trouwceremonie en het feest. Ze zagen er geweldig mooi uit evenals onze kleinkinderen Liam en Jaxx. Liam is afgelopen jaar 1 jaar oud geworden en Jaxx is alweer 3 jaar. 

Tot de volgende keer. Pluk de dag!

Lieve groetjes,

Marianne