Na de vierde AFT dan nog maar een vijfde…
Na de vierde AFT en twee mislukte borstplooi reconstructie’s plus het verwijderen van twee dog ears heeft mijn pc om collegiale ondersteuning gevraagd. Foto’s werden gedeeld en besproken er was één collega plastisch chirurg die het wel aandurfde en een vijfde AFT adviseerde. In de hoop dat de gecreëerde borst dan iets meer over de rand (borstplooi) zou gaan hangen. Voorzichtig zeg ik ‘ja maar hij zit al zoveel lager dan de andere borst…’ Bij zorgvuldig nameten komen beide chirurgen tot de conclusie dat hij ‘maar’ anderhalve centimeter lager zit ten opzichte van de ‘gezonde’ borst. Langs mijn neus vraag ik of iemand een idee heeft hoe dat werkt met BH’s. De BH’s die ik ken willen aan de onderkant (horizontaal) gelijk blijven zitten maar dat lukt zo echt niet…. Tja? Maar met meer volume wordt dat beter. Inderdaad heel ietsjes….maar nog steeds oncomfortabel. Tot nu toe heb ik een goed blijven zitten bh niet gevonden.
De operatie wordt gedaan. Ik loop op eieren want ik wil er alles aan doen om het zo succesvol mogelijk te laten eindigen. Na vier maanden controle….oei het is toch weer verzakt….Ja zeg ik en het zit vol met pijnlijke cystes (vetnecrose).
PC oordeelt dat als die weggehaald moeten worden (als de pijnklachten te heftig worden) dan moet alles weggehaald worden. Dat wil je na de diagnose, de amputatie en twee jaar geleefd worden echt niet horen. Boos, verdrietig diep teleurgesteld. Teleurgesteld vooral ook in mijn eigen lijf wat me weer in de steek laat. Mijn eerste reactie was dan ook ‘haal die andere er dan maar gelijk ook weg!’Dat gevoel is er, na twee maanden, nog steeds. Merk aan mijn slapeloosheid dat opnieuw een soort van rouw in me huist. Second opinion? Als ik het durf…en bij wie dan? Van vetnecrose wordt gezegd dat het ook vanzelf weer weg kan gaan….ik wacht het nog maar even af, hopelijk gaat dat nog gebeuren en hoe langer ik wacht des te ouder ik word en misschien ebt het gevoel van borst belangrijkheid met de jaren af……ik hoop het.
In de spreekkamer worden wel wat risico’s benoemt, de vetnecrose, onvoldoende eigen vet etc. Op mijn vraag hoe vaak dat dan gebeurt was het antwoord dat het in de carrière van mijn pc slechts een keer was voor gekomen dat het vet niet goed ingroeide. Dat de behandeling om die reden toen ook gestopt is.
Hopelijk verteld ze nu bij alle anderen AFT patiënten ook mijn verhaal.
Het is een schitterende methode om op een natuurlijke manier de amputatie krater weer te vullen, maar het gaat niet altijd zoals gepland. Ik ben daarin zeker niet de eerste en schokkend genoeg ook niet de laatste.
Omdat borstkanker al zoveel met je doet en het best lastig is om weer terug te veren wil ik hier mijn verhaal delen om keuzes die men nog moet maken ook van deze kant te belichten. Niet als dooddoener maar als eye opener.
Liefs Gemma