Het is alweer even geleden

Hi allemaal,

Het is even geleden dat ik iets gepost heb. De afgelopen drie weken heb ik me erg slecht gevoeld. Op 28 januari ben ik gestart met mijn eerste AC-kuur. Helaas heb ik ook de ziekte van Crohn en de combinatie met de chemotherapie pakte voor mij niet goed uit. De oncoloog had er vertrouwen in dat mijn Crohn juist rustiger zou worden door de chemo, maar helaas bleek het tegenovergestelde waar.

Ik heb iedere dag buikpijn gehad, soms zo heftig dat de tranen over mijn wangen liepen. Tijdens de chemo zelf en onder de cold cap had ik geen klachten en voelde ik me eigenlijk best goed. Wel werd er meteen een afspraak gemaakt om voor de volgende kuren een PICC-lijn te plaatsen, omdat mijn aderen er niet al te best aan toe waren.

Maar bij thuiskomst ging het mis. Ik had geen kracht meer in mijn benen, kon niet meer goed lopen of staan en had veel pijn. Daarnaast voelde ik me benauwd en had ik pijn ter hoogte van mijn longen. Na contact met het AVL ben ik met veel pijn de nacht doorgekomen. De dagen daarna waren niet veel beter. De pijn bleef aanhouden, ik kreeg grote blauwe plekken en de kracht in mijn benen wisselde enorm.

Vandaag, drie weken later, hebben we een gesprek gehad met de oncoloog. Zij gaf zelf aan dat zij en het team het niet meer aandurven om de chemotherapie voort te zetten. Ze is bang dat ik eraan onderdoor ga en het fysiek niet zal trekken. Mijn vriendin en ik waren het daar eigenlijk direct mee eens. Mijn lichaam zal het nu moeten doen met de borstamputatie, bestralingen en hormoontherapie.

Mijn haar valt helaas wel al enorm uit na één keer chemo, ondanks de cold cap. Ik hoop dat dit snel afneemt en dat mijn haar straks weer kan gaan groeien.

Het gesprek voelde dubbel. Confronterend om te horen dat mijn lichaam de chemotherapie niet aankan. Maar ook een opluchting dat ik me voorlopig niet meer zo hoef te voelen als de afgelopen weken.

Hoe gaat het met jullie?

Dikke knuffel 🤍