Ik zal maar vast gaan opruimen ......
Eind juli eindelijk in Nederland de diagnose gekregen, Je hebt kanker, je wordt niet oud , en je bent ongeneeslijk ziek aan een zeldzame variant CMML . Mijn eerste reactie is heel stom "" oké " , mijn 2e ook , "oké". Na 1 maand van onderzoek en uitsluitsel over wat heb ik nou eigenlijk, gaan we terug met bergen vol informatie, vragen en twijfels naar ons huis in Frankrijk.
In mijn hoofd dreunt het woord KANKER , nou dan ga je dus dood , denk ik dan nog, en wat heb ik dan aan al mijn spullen die ik om mij heen verzameld heb ? zomaar wegdoen, dat gaat niet gebeuren. Dus besluit ik heel pragmatisch om weg te gaan geven wat ik toch niet meer kan of wil, of ...en alle opties buitelen door elkaar.
Mijn man ziet steeds meer verdwijnen , gelukkig wel naar mensen die het graag willen hebben en er mee verder gaan, dat voelt voor mij goed. Zo ook weer weg. En dan besluit mijn man mij toch maar eens vooral duidelijk te maken dat mijn opruim tempo hem niet zint. " ik weet waar je mee bezig bent, maar ten eerste ben je nog niet dood, en ten tweede wil je er over een tijdje wel wat mee gaan doen, en nog belangrijker, ik wil niet dat al jou spullen uit dit huis verdwijnen, het zijn mijn herinneringen ook, en ik geniet er nu ook van , laat staan dat ik dat tegen de tijd dat jij er niet meer bent het zelf wel uitmaak wat ik hou"" Ik heb je dan nog om mij heen. Dus stoppen , want meer trek ik niet. Juist , nou dan stop ik er toch mee, en wie weet verder in het proces geef ik wel weer meer weg.
Ik kijk naar alle fotoboeken en herinneringen, en moet er ook om lachen, want zit te luisteren naar een scene uit de theatershow van Brigitte Kaandorp , over een moeder die in een vlaag van opruimobsessie , voor elk van haar 3 kinderen 7 plakboeken in elkaar geknutseld heeft, en dan blijkt dat niemand er op zit te wachten . Als ik zo rondkijk naar mijn fotoboeken twijfel ik,. weg doen of houden, dit is in de periode dat ik een enorme haast heb om veel te regelen. Mijn motto was altijd bij twijfel nog even niets doen. En gelukkig want nu maanden verder, vind ik de foto's heerlijk om te hebben.
Intussen is mijn man ook veranderd, en geeft hij aan, dat wat jij echt weg wil doen , prima, maar zou overleggen een optie zijn? ehhh misschien wel , De grote schilderijen blijven, en de op stapel liggende doeken blijven ook, verf, ezel ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen, wie weet gaat hij er wel mee aan de slag na mijn dood. En zo gaat er steeds minder de deur uit naar de dechetterie ( stadswerf) en alleen heel nuttige zaken waarvan ik zeker weet dat gaat echt niet meer, die krijgen een nieuwe bestemming. De opruimwoede is weg, ook al is er nog ruim voldoende over. De haast is weg, In Frankrijk is geduld een schone zaak en tijd een heel rekbaar begrip. Ik wil best verder met opruimen, maar voor nu even niet meer. ik laat het maar zo. Wie weet komt er wel weer een periode dat het oke voelt om meer weg te doen. maar dan wel wat voelt goed voor ons allebei.