Stoppen of doorgaan?
Ik denk aan vorige week; dinsdag bestel ik de injecties toch maar wel. Want de oncoloog belt dinsdag dat de tumormarkers iets gezakt zijn. Als ik donderdag nog geen bericht van de apotheek heb, ga ik bellen. De afspraak met de doktersassistente staat om 11.40 uur. Ik bel de apotheek; “ik zie dat het dinsdag is besteld, maar er kan alleen een ander merk besteld worden!’ “Ja, zeg ik….. dus er is niets besteld?” De apotheek gaat overleggen en dan is het er vrijdag. Ik heb die donderdag een afspraak bij een doktersassistente waar ik me prettig bij voel. Ik vind die prikken niet fijn, en dan is het wel fijn als iemand prikt waar ik vertrouwen in heb. Bestel maar, ik bel de praktijk en vrijdag kunnen de prikken gezet worden door een andere ass. Ik vraag nog; “Kan ze dat wel?”
Wat ben je toch afhankelijk van alles en iedereen. In het ZH kreeg ik tussen neus en lippen door te horen dat ik aan een andere oncoloog wordt overgedragen. En natuurlijk weet je dat iemand in opleiding een keer klaar is en weg gaat…. maar ik zou hier iets eerder op voorbereid willen worden. Dan bij het blaasonderzoek sta ik op en met een klein handdoekje voor me (om me heen past niet) krijg ik te horen wat nu de beste optie is. Ik ben niet zo assertief, dus ik luister. Maar hallo, mag ik misschien eerst even m’n broek aan doen en dan even kletsen?
Mijn stoppen slaan door, ik geef de stofzuiger een rotschop en ik kan alleen maar huilen. Ik duik in bed en verstop me onder m’n dekbed. Boos, verdrietig! Wat een ellende. Ga ik nog verder met behandelen? Op dat moment ben ik zo boos dat ik tegen mezelf zeg: “Ik stop met de behandelingen!” In de avond zou ik met vriendinnen naar de schouwburg maar dat zeg ik af. Ik huil, slaap, huil…..
En ‘s nachts……dan kan ik niet slapen. Puzzelen dan maar. Het boze gevoel blijft. De dag erna wordt het wel weer iets lichter maar de reünie die ik heb ‘s avonds zeg ik af. Ben echt zo niet in de stemming. Zaterdag gaan we naar Portugal, ik haal zelfs in m’n hoofd om niet te gaan. Het is noodweer daar. Ook dat nog. Waarom zit alles zo tegen?
Ik ben toch gegaan, en oké de zon die ik wel kon gebruiken hebben we af en toe gezien. Er is een nasleep van storm Martha. Maar we hebben een prachtig appartement in Fuseta, we hebben het heerlijk samen met Karin en Will. Weg van huis, gedachten ergens anders. Het doet me goed. En hoe nu verder? Eerst morgen bloed prikken.
Maar het allerbelangrijkste, straks Roxy ophalen.
Wat ik wel weet is de laatste hormoonkuur wel wat met m’n lijf heeft gedaan. En dat is niet positief.
5 reacties
Aaah, ik moest wel aan je denken. En hoopte dat het wel naar je zin zou zijn.
En hopelijk beter weer zou hebben.
En hopelijk heeft de hormoonkuur nut gehad. Al voelt het niet zo.
🙏 hou je taai. 😘
Begin volgende week zal ik even contact opnemen ivm met de Kamanido.
Helemaal goed Wil. We contacten.
Ppppf José wat moet je hier op zeggen. Vreselijk allemaal. Weet dat wij aan jullie denken en meeleven. Groetjes vanaf deze kant 💓☘️🙏💪🏻
Lieve José,
Ik volgde het weer in Portugal toen ik wist dat jij er zat en had met je te doen. Hoopte zo dat jullie het toch gezellig zouden hebben en gelukkig lees ik nu dat dit zo is.
Wat die hormooninjecties betreft: ik krijg ze elke maand per koerier geleverd door Eurocept Homecare. Van die zelfde organisatie komt er dan 1 of 2 weken later een verpleegkundige om ze te zetten. Altijd dezelfde, al een jaar lang. Ik vind dat top geregeld. Misschien ook iets voor jou? Mijn oncoloog uit het AVL heeft dit zo in gang gezet toen ik naar de Fulvestrant moest overstappen.
Blijf die stofzuiger maar flinke rotschoppen geven als je de boosheid er fysiek uit wil gooien, maar let op dat je jouw teen niet breekt 😉.
Dikke knuffel en liefs, Monique
Het was heel fijn in Portugal. En bedankt voor de tip, ik zal eens horen voor die injecties. Het lijkt toch wel wat te doen die hormoontherapie. Dus ik ga er mee door. Toch wel fijn dat er wat positiefs gebeurt in dat lijf. Maar zo’n weekje weg doet ook wel heel erg goed.