Nike air max

Het voelt alsof de lucht met elke adem een kilo zwaarder wordt. Oncologie. Daar zit ik dan. Dit moment, deze minuten, dit gesprek wat komen gaat, het lijkt wel een hele slechte film. In mijn hoofd rollen de gedachten over elkaar heen, alsof de ene meer wil winnen dan de ander. Het zal vast meevallen, je hebt een prachtig leven gehad, je weet nog niet, het komt goed… Ik probeer de gedachten een halt toe te roepen, maar deze keer lukt dat niet. Deze wachtkamer past niet bij mij. Er druppelen mannen en vrouwen binnen van mijn leeftijd of ouder. Allemaal met hun ouders. Het is stil en iedereen geeft elkaar een knikje. 35 en dan die stomme diagnose. Ook nog moet ik wachten, want het spreekuur voor mij loopt uit. Ik pak een blad, de LINDA. Blader erdoorheen en leg het weer weg. In de LINDA maakt men zich druk over welke kleren er bij een high tea horen, nou dat kan mij even gestolen worden.

“Meneer Drost?” Een klein vrouwtje (ik gok van mijn leeftijd) met een paardenstaart en Nike air max kijkt mij aan. Nike air max, dat vind ik stoer denk ik nog.. Ik voel elke stap naar de kamer alsof er beton aan mijn voeten zit en mijn hart gaat tekeer. We lopen een verschrikkelijk saaie kamer in. En nog voordat ik zit begin ik al te huilen. De dokter begint meteen te praten. “Wat een heftig nieuws he!” Ik wil alleen maar één ding weten; “is het uitgezaaid? Nee, meneer Drost.” Nee. Ik voel een opluchting door mijn lijf rollen. Een enorme golf aan levensangst en ook levensenergie. En ik huil. (Ook een beetje gênant, snot overal, hikken naar adem). Lambert pakt mijn hand vast. We huilen samen.

De arts kijkt mij aan. En zegt alleen maar: “Wat een opluchting he. Wat zult u bang zijn geweest! Wilt u iets drinken?” Ze kijkt mij vriendelijk aan en daardoor huil ik nog harder. En opeens denk ik aan de minor die ik zelf geef, traumasensitief werken. Daar proberen we de studenten mee te geven dat het aansluiten en volgen van de ander van onschatbare waarde is. Dat emoties niet weggedrukt hoeven te worden, maar er mogen zijn. Dat doet deze arts! En wat voel ik mij gezien als mens. Juist door deze reactie wordt mijn ademhaling weer rustiger, voel ik mijn lijf weer. Het doet mij goed in deze rare en onwerkelijke situatie. Nadat de eerste emoties zijn gedaald volgt er een berg aan informatie. Maar eerst checkt deze arts of dat al kan. Of ik eraan toe ben om het behandeltraject horen. Dat voelt zo als erkenning en gezien worden!

Dat eerste moment. Dat je als mens even instort of juist huilt van vreugde. Dat iemand dan dat kan zien. En het er mag zijn. Dat is van onschatbare waarde. Het present zijn en in verbinding blijven, dat zorgt ervoor dat het te dragen is. Want volgens mij gaat het leven daar om. Verbinding met jezelf en met de ander. Welke opleiding je ook doet, dit is voor mij de basis. En wat is het onschatbare waarde dat ik dat zelf weer even mocht ervaren! Dank je wel, stoere arts met je Nike air max 😉.

8 reacties

Dag Niels,

Wat zit je in een moeilijke en stressvolle tijd...! En wat is het dan ongelooflijk fijn dat je zo een begripvolle arts treft. Iemand die náást je gaat staan, je ziet, hoort en laat zijn. Die aansluiting bij jou zoekt. Verbinding - met jezelf, met anderen. Dat je het nog maar ontelbaar vaak mag ervaren! 

Veel sterkte,

Carolina 

Laatst bewerkt: 28/06/2022 - 18:40

Zo kan het dus ook in het ziekenhuis. Heel fijn voor je om dit zo analytisch waar te nemen wat daar gebeurt in jullie communicatie.

Deze benadering van je arts zal het verwerken wel een stukje eenvoudiger maken.

Laatst bewerkt: 29/06/2022 - 16:34

Hoi Niels, knap van je dat je een blog bijhoudt. Ik weet het is niet niks om.op zo'n jonge leeftijd te maken te hebben met kanker. Ik ben zelf 39 jaar en heb maagkanker met uitzaaiingen naar het buikvlies, dat betekent gelijk ongeneeslijk ziek en zit aan de chemokuren als palliatieve behandeling. 

Wat mij geholpen heeft om.het allemaal een plekje te geven is naar de tv programma's kijken van: Over mijn lijk op NPO plus ook staat die serie: Gevoel voor tumor ook op NPO plus, ik denk dat deze serie het beste bij jouw gevoel past op dit moment.

Tip: Als ondersteuning van deze achtbaan waar we in zitten, ga ik naar accunpuntuur, dit helpt zowel emotioneel als lichamelijk. 

Laatst bewerkt: 30/06/2022 - 06:55

Dag Niels, wat ontzettend fijn dat je zo’n engel op je pad mag ontmoeten hé! Recent heb ik het tegenovergestelde zien gebeuren toen bij mijn vriendin borstkanker werd vastgesteld. Geen enkele gevoelsreflectie, technische taal, teveel informatie voor dat moment, uiterst afstandelijk. Ik ril er nog van.

dank voor het delen en alle kracht voor jou!

Berit 

Laatst bewerkt: 20/07/2022 - 16:17

Hoi Niels

Pfff, toen ik mijn diagnose kreeg begon de arts eerst 10 minuten een soort college te geven over Non Hodgkin  terwijl ik alleen maar dacht: kom terzake man, ga ik hieraan snel dood of niet? Ongelooflijk hoe weinig empatisch sommige oncologen zijn. Ik ben overgestapt naar een andere dokter die mij goed ( heeft) begeleid. Tijdens mijn behandelingen heel veel fijne maar ook veel botte artsen meegemaakt. Ik wens jou veel lieve, empathische artsen toe tijdens jouw traject!

Groet, Annemiek

Laatst bewerkt: 20/07/2022 - 20:59
Hallo Niels Mooi omschreven, hoe je je voelt en hoe de arts ermee omgaat. Zo belangrijk. Ik kreeg op mijn 47e te horen dat ik darmkanker met uitzaaiingen in de gehele kever heb. Veelste jong werd er gezegd door artsen en verpleegkundigen. WT hebben zij mij in eerste instantie ontzorgd door afspraken in te plannen en een ieder was op de hoogte van mijn wel en wee. En verdriet mag er zijn werd steeds gezegd in alle rust. Heel fijn. Ik wens jou een goede behandeling toe en alle goeds.
Laatst bewerkt: 23/07/2022 - 21:22

Herken dit maar al te goed, mijn vriend was 30 toen hij het te horen kreeg.  Hij had een hele aardige arts in Leiden maar bleek na verder onderzoek om een ander type kanker te gaan dus weer andere arts was eerst wat botter (achteraf zei hij omdat hij zijn leeftijd zowat was dat hij wat afstand probeerde te houden maar viel hem ook zwaar) en moest zeer snel met behandeling starten ze gaven hem 2 weken. Blij dat je ouders mee waren mijn vriend zijn ouders waren niet mee/slecht contact, enige wat ze zeiden toen ik ze belde was wanneer gaat ie dood...

Laatst bewerkt: 25/07/2022 - 12:57