Onderwater….

Onderwater zo voel ik me terwijl ik deze tekening maakte. Ik kijk naar de wereld vanuit een heel ander perspectief dan voor ik wist dat ik borstkanker had. 

Tijdens mijn ziekteproces keek ik ook vanuit een ander perspectief merk ik nu. Als ik naar foto’s kijk van vorig jaar zie ik steeds een lachende blije gup met een kaal hoofd. Ik vind de vrouw zelfs knap en ze heeft een positieve sterke uitstraling. Als ik nu anderhalf jaar later in de spiegel kijk zie ik diverse vrouwen verschijnen. Maar geen van alle voelt vertrouwd. 

Ik zit nog onderwater. Ik zie de mooie dingen om me heen. Boven me komt vanalles voorbij maar ik kan nog nergens voluit van genieten. Feestjes zijn te druk en ik kan niet langs staan en ben na twee uur echt doodop en dan heb ik echt mijn best gedaan. Eigenlijk wil ik na een uur al weg. Of liever helemaal niet meer gaan. Terwijl iedereen nog lol heeft zit ik al weer in de auto terug naar huis.  Ik maak dus keuzes waar ik echt energie aan wil geven en bereid ben om er drie dagen van bij te komen en tevreden te zijn dat ik überhaupt kan gaan. 
Ik kan niet mee naar een volledig concert. Ik heb het geprobeerd maar het zweet brak me uit en al die mensen. Oh my en dan nog niet gesproken over de teleurstelling nadien. Ja ik ben blij. Heel blij dat ik überhaupt kon gaan en 45 minuten heb mogen luisteren naar mijn lievelings artiest die ik vorig jaar heb moeten annuleren ivm chemotherapie etc. maar mag ik ook zeggen dat het me pijn doet. Ik zat er middenin. Ik Genoot met hoofdletter G van zijn stem maar voelde tegelijk mijn energie wegebben en bijna flauwvallen. Ik wilde volhouden maar het was ineens op. 
Ik ga op vakantie (vraag niet hoe ik er gekomen ben….). Tijdens de vakantie lig ik de hele middag op bed vh hotel om ‘s avonds nog mee uiteten te kunnen. Ja ik heb echt genoten. Vooral vh zwembad het uitzicht en heerlijke eten. Maar wat een energie kost het en hoe frustrerend is het dat iedereen gezellig bij het zwembad ligt en jij alleen op je hotelkamer. Ik ben blij en dankbaar ja maar ik ben ook verdrietig want ik zie de volle gekleurde wereld om me heen maar grote delen zijn voor mij nog gekleurd in zwart-wit. 

Ik ga vooruit. Mijn hoofd sneller dan mijn lijf. Ik roep “ja ik ga mee! Op een gezellige vriendinnen workshop en lunch”. Ik vergeet dat ik maar energie heb voor Max echt Max 2 uur! En moet halverwege afhaken als de hele meute nog gezellig lachend vol onderbroekenlol naar de lunch vertrekt. Ach zegt iedereen je hebt toch lekker mee gepottebakt. Maar daar gaat het nu even niet om lieverds… jullie gaan gezellig doorrrr en ik, Ik zit huilend alleen in de auto weer braaf naar huis om op bed te gaan liggen bijkomen. Hun wereld is kleurrijk de mijne dus nog niet helemaal. 

Er zijn dagen dat ik hier goed mee om kan gaan. Maar er zijn ook dagen dat het me somber maakt. Een dagje uit is voor mij niet te doen. Ik moet alles plannen, doseren. Voor de kanker was ik altijd spontaan en in voor leuke dingen. Het liefst a la minute. Ik dacht niet na. Dat gaat niet meer. Misschien komt het wel terug maar voor nu bepaalt mijn lijf mijn leven. 
Pijnlijke voeten en gewrichten. Pijnlijke littekens. Een zwaar lijf. Stomme krullen. 

Ben ik dankbaar. Ja heel erg. Zo blij dat ik door mag met leven daar waar mijn moeder op dezelfde leeftijd destijds hoorde dat het over en uit was. Dus ga niet tegen mij zeggen dat ik dankbaar moet zijn of dat ik toch even vh concert heb kunnen genieten of van mijn vakanties. Want ja ik zuig alles op wat me wordt aangereikt en wat ik mag meemaken. Maar er is ook nog die andere wereld en die komen nog niet samen. 

Dus ik leef voor mijn gevoel nog onderwater. Ik mag af en toe proeven van de kleuren vh leven en dan mag ik toe zien hoe de rest doorgaat en ik dus nog onder het oppervlak drijf. 

Zo ziet mijn wereld er 1 jaar en 7 maanden na mijn 1e diagnose eruit. Over twee weken weer de eerste mammografie. Weet je wie hier nog bij stil staan…. Het voelt gewoon soms fucking eenzaam daar onder water dat kan ik je wel vertellen. 

Gelukkig zie ik ook de enorme stappen die ik maak in mijn conditie. Ik ga echt vooruit zonder compleet aan het zuurstof te moeten haha. 
dus langzaam kom ik bovendrijven en pik ik de kleine stukjes van de kleurrijke wereld op. Langzaam wordt het ook weer mijn wereld. Tot dan is het soms nog even afzien en leren om te gaan met de zwart wit stukjes.

Grappig hè wat een tekening je allemaal kan vertellen en laten inzien. Ik ben er zelf ook verbaasd over en ik moet zeggen dat het me wel helpt weer. Gelukkig krijg ik ook hier weer energie voor. 

Liefs en ik hoop dat ook jij kleine stappen vooruit maakt. We gaan weer door 😁

En nogmaals IK BEN DANKBAAR. Iedere dag dat ik wakker word en mijn lieve man zie en mijn kids zie en langs komen of andere dierbaren. Laat daar geen twijfel over bestaan. Die wereld is altijd kleurrijk. Daar is geen zwart wit. Nooit geweest. 

Naja als lotgenoot begrijp je me vast wel en hoef ik dit eigenlijk helemaal niet uit te leggen 😉💋

Bedankt voor je luisterend oor. 

Liefs, J.