De diagnose
21 januari. Dat was de dag dat ik een afspraak had voor een mammografie.
Ik maakte me hier geen zorgen om en had deze afspraak ook tussen andere afspraken door gepland.
Ik was alleen. Ik hoorde wisselende verhalen van zo'n mammografie. Sommige vrouwen hebben hier vervelende ervaringen mee en anderen voelden er weinig van. Gelukkig was ik één van die anderen:). Ze vertelden dat de radioloog mij meer zal vertellen bij de echo. Deze stond sowieso meteen daarna al gepland, dus ook hier ging ik met een gerust gevoel naartoe.
De radioloog vertelde na de echo dat hij wel iets opvallends ziet en hier een biopt van wilde afnemen. Maar zijn geruststellende woorden zorgden er alsnog voor dat ik me geen zorgen hoefde te maken. "Het hoeft niets te zijn hoor, maar we moeten het wel uitsluiten."
Na het biopt vertelde de verpleegkundige dat ik door mocht lopen naar afdeling "oncologie" voor een gesprek. Op dat moment was ik even niet meer zo gerustgesteld. In tegendeel. Ik vroeg haar of dit ECHT noodzakelijk was. Dat was het helaas, want het zag er niet goed uit. Binnen een halfuur zat ik naast een vrouw met een kale kop bij oncologie. Ik probeerde op de muren afleiding te zoeken, maar het lukte me niet meer. Ik weet nog dat ik daar met mijn ellebogen op mijn knieën en met mijn hoofd tussen mijn trillende handen zat en heel erg moest huilen. Ik ben naar de gang gevlucht, want er zaten nogal wat mensen in de wachtkamer die het natuurlijk al zwaar genoeg hadden met hun eigen proces.
Ik heb een vriendin gebeld en zij is gelukkig meteen naar me toegekomen.
Toen ik naar binnen werd geroepen, vertelde de oncologieverpleegkundige dat de radioloog een PI-RADS-score heeft doorgegeven Dit kan een 1 t/m 5 zijn. Ik kreeg een 4. Een 4 betekent dat er een grote kans bestaat dat het kwaadaardig is. Hier moest ik dus rekening mee houden. Ik kon het allemaal niet geloven. Ze heeft daarna nog heel veel verteld, maar daar had ik niets meer van opgeslagen.
2 dagen later werd ik gebeld met de uitslag dat het niet goed was. "Maar, zei dat meisje (ze klonk erg jong), het is maar 1 centimeter en je komt er waarschijnlijk vanaf met een kleine borstbesparende operatie en 5 bestralingen". We vinden het wonderbaarlijk dat je dit überhaupt ontdekt hebt. Dit stelde me gerust en gaf me kracht. "Wauw, ik ben op tijd, het komt goed! En ik ben gelukkig zo klaar.
Ik moest er wel heel erg aan wennen dat ik opeens borstkanker had, maar toch kon ik het ook wel goed accepteren, omdat het zo goed te verhelpen was. Ook bij de MRI-scan die volgde, hadden ze geen uitzaaiingen gevonden.