De twee operaties
20 maart werd ik geopereerd. Het klinkt misschien gek, maar ik had er zin in. "Weg met die troep uit mijn lijf en door", dacht ik. Ik vond het ook niet spannend. Alleen het afscheid met mijn kinderen, moeder en zusje voelde ik wel even toen ze mij meenamen.
De pijn viel gelukkig mee. Ze hadden ook 3 lymfeklieren verwijderd uit mijn oksel. Hier heb ik wel last van gehad. Ik kon mijn arm hierdoor lastiger bewegen.
31 maart kreeg ik de uitslag van het lab. Ze hebben de tumor en de lymfeklieren onderzocht. De uitslag was niet best. De tumor was geen 1 cm, maar 4,5 cm. Ze konden zien dat het nog actief was in 1 snijrand. Ook zagen ze wat in 1 van mijn lymfeklieren. Gelukkig was dit maar 2 mm groot. Deze uitslag betekende dat ik nog een keer geopereerd moest worden, en ik naast bestraling ook chemotherapie zou krijgen. Ook was er een kans dat het via mijn lymfe uitgezaaid zou zijn, dus zouden ze ook een PET-scan plannen.
Ik werd toen nog behandeld in het Dijklander Ziekenhuis De chirurg nam niet de tijd om dit nieuws rustig en stap voor stap te vertellen. Hij ratelde maar door terwijl ik intens verdrietig was. Dit was klap na klap na klap. Ik had geen goed gevoel meer bij het Dijklander ziekenhuis en ben overgestapt naar het AVL. Nooit heeft iemand mij gebeld of gevraagd hoe het met mij ging en ik voelde mij echt een nummertje. Ik wil de beste zorg, nu mijn behandelplan aangepast zou worden. In het Dijklander werd mij ook verteld dat mijn borst geamputeerd moest worden. Dezelfde dag verscheen er al een afspraak bij de plastische chirurgie. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld. Het verdriet van mijn familie en kinderen erbij. Vooral het wachten op de uitslag van de PET-scan is killing. De ergste scenario's kwamen voorbij. Straks zit het door mijn hele lichaam? Gelukkig hebben ze verder niets gevonden. Ze vertelden er wel bij dat een PET-scan maar vanaf 4 mm kan zien. De chemo zou die eventuele millimetertjes wel aanpakken. Gelukkig, het komt goed! Ik voelde me weer wat sterker worden. We gaan dit doen!
Eenmaal in het AVL veranderde het plan. Ze zeiden dat ze prima nog 1 randje weg konden halen, zonder de hele borst te amputeren. Hier was ik ontzettend blij mee! Tussen de operaties door kon ik nog lekker een weekje op vakantie. Die pauzes tussendoor doen me goed! Zo kom ik weer helemaal tot mezelf en is "het" er even niet. Zo krijg ik weer nieuwe kracht voor de volgende stap.
20 april werd ik voor de tweede keer geopereerd. Iedereen was zo lief en meegaand. Mijn vriendin ging met mij mee. Dat was fijn. We hebben nog een hoop gelachen voordat ze me mee zouden nemen. Dat blijft een lastig moment. Een dikke knuffel en hup, de operatiekamer in. Klein traantje en weer door.
Ongelooflijk. Ik heb na deze operatie amper pijn gehad en het leek wel alsof ze de pijn die ik na mijn eerste operatie in mijn oksel voelde, ook heeft weggehaald. Ik ben zo ontzettend blij met deze chirurg, want ze heeft het ook nog eens heel netjes gedaan. Natuurlijk kreeg ik 10 dagen na deze operatie wederom een uitslag of dit voldoende was om door te gaan met de volgende stap. Gelukkig was het voldoende en kunnen we de operaties afvinken. Door naar de bestraling.....
