De lente die weer wacht

Van rondvliegende vlinders en paarse krokussen tot gezelligheid op het terras: de lente ontluikt. Het geeft mij hoop dat genezing voor mij mogelijk is en dat ik weer volop geniet van zulke kleine momenten. 

Het geeft me ook vertrouwen dat er na die barre winter, gevuld met ziekenhuisbezoeken in het UMCG, infusen, chemo’s en sneeuwlandschappen, weer een echt leven op mij wacht. Die hoop helpt me om de laatste loodjes van de chemo vol te houden.

Kanker ontwricht nog steeds te veel levens, ook die van naasten om je heen. Zelfs bij een vorm die te genezen is, blijft het label ‘ex-patiënt’ misschien wel een deel van je leven. Hoe je daarmee omgaat is persoonlijk, maar vaststaat dat je de ziekte hebt gehad.

Toevallig kwam ik gisteren zowel bij de sportfysiotherapeut als in de supermarkt twee bekenden tegen die mij sterkte en beterschap wensten. Ik stond echt even met mijn mond vol tanden, want normaal gesproken gebeurt dit bijna nooit wanneer ik in de wachtkamer zit of mijn boodschappen bij elkaar zoek. In het seizoen van de paarse krokussen voelde dat als een bijzonder moment. Juist bijzonder omdat het totaal onverwacht is en je het toch krijgt.

De wil om in de toekomst meer in actie te komen voor KWF is er zeker. Over een paar jaar de Alpe d’Huez beklimmen op de fiets is een droom die ik graag wil laten uitkomen. Maar om dat te kunnen doen, is het natuurlijk ook belangrijk om gezond te zijn. Voor mij betekent dat: na drie maanden eindelijk van de chemo’s af zijn. Het is nog even doorzetten met de laatste loodjes, en het valt ook heus niet altijd mee, maar ik ga ervoor.

Ik kan niet wachten om straks weer met vriendinnen op het terras te zitten, op kantoor bij de koffiecorner collega’s te ontmoeten, achter de laptop te schrijven aan nieuwe teksten en baantjes te trekken in het zwembad!