Ik ben een bondgenoot verloren..

Ik ben een bondgenoot verloren

Een kleine 6 jaar geleden stuurde hij me een mailtje. Hij had het verhaal van Ludo en mij gelezen in het blad van de @Prostaatkankerstichting. Ook hij had de diagnose uitgezaaide prostaatkanker gekregen en moest beginnen aan een chemokuur. Of we daar ervaring mee hadden?  Ludo wel en zo is het contact tussen ons begonnen. Eerst met mailtjes of appjes en later via de telefoon.  Uren hebben we samen gebeld over de ziekte, behandelingen maar ook over onze gezinnen, hobby’s enz. Op een dag had hij een speciale appgroep voor ons drieën aangemaakt onder de naam ‘bondgenoten’. Want zo voelde het ook. Niet alleen ‘lotgenoten’ maar veel meer dan dat. We deelden lief en leed en steunden elkaar: bondgenoten.

Maar de laatste jaren ging zijn gezondheid achter uit. Hij kreeg een stalen staaf door wat ingezakte wervels in zijn rug. En leed aan een steeds toenemende pijn in zijn rug en ledematen. Zijn kracht vloeide weg.

Maar klagen deed hij nooit, hij genoot van het leven, van zijn kinderen en kleinkinderen. Ondanks alles gaf hij ook ons aandacht en was hij geïnteresseerd in ons leven. Een lieve man, dat was hij tot het laatst.

Ik ben een tijdje terug samen met mijn vrouw nog bij hem op bezoek geweest. Hij was al ernstig ziek maar nog steeds rustig, grappig en vol aandacht. Om zijn vrouw te ontlasten ging hij niet lang daarna naar een hospice waar hij een paar dagen geleden rustig in zijn slaap is overleden tussen zijn gezin.

Prachtig mens, ik mis je nu al.