Amor vincit omnia

Blog 121. Ineens is het voorbij. Ineens komt daar het bericht dat ik Joke mag ophalen. De ommekeer begon zaterdagochtend. Ineens smaakte het ontbijtje. Hoe weinig ook, het smaakte. We zijn er nog niet. We blijven in maanden en langer denken. Wat is dit heerlijk. De honden dansend van opwinding, wij voetjevrijen op de bank. Nu ff rustig aan. We kunnen niet zeggen dat de afgelopen drie weken voorbij vlogen. De zoveelste selfie in de lift. Mogelijk heb ik ook een aandeel in het wakker worden van Jokes maag. Ik heb vrij gevoelige vingers, en kon via voetmassages de juiste plekken masseren welke met de maag corresponderen. Wie weet. Baat het niet, schaadt het ook niet. Ik voelde het zelfs tintelen door mijn vingertoppen. En misschien is het pure suggestie, maar een paar dagen geleden moest ik, terwijl ik bij Joke zat, met spoed naar het toilet. Er plofte een enorme hoeveelheid, zonder enige vorm van vastigheid, in de pot. Later wisten mijn zusters te vertellen dat ik de energie die er uit Joke in mij stroomde van me af had moeten schudden. We zeggen steeds hoe ouder hoe gekker. Dat klopt sowieso, maar voor mij gaat het om hoe gekker hoe gevoeliger. Ik zal niet meteen beweren dat ik nu een soort van helende masseur ben, maar het voelde goed. En ach, mezelf een beetje kietelen is ook lekker.