De gevreesde knobbel

Daar stond ik dan dood gewoon eten te koken. 

Opeens voelde in een beurs gevoel aan mij borst, ik wreef met mijn hand over mijn borst heen. Ik dacht voel ik daar nu iets.. en schoot al lichtelijk in paniek. Toch nog een keer goed gevoeld en ja hoor daar zit een knobbel. Ik belde in stress mijn moeder op dat ik een knobbel voelde in mijn borst. 

Meteen heb ik de huisarts gebeld en verteld dat ik een knobbel voelde in mijn borst en ik graag een afspraak wou maken. De huisarts wou me niet meteen laten komen omdat ik nog maar 29 jaar ben en de kans dat het hormonaal was groot zou zijn. Ik was het hier absoluut niet mee eens want het voelde gewoon niet goed en ik wou weten wat het was. Uiteindelijk heb ik dus wel een week moeten wachten voordat ik bij de huisarts mocht komen. 

Ik weet nog dat ik op een maandag naar de huisarts ging, die heeft mij onderzocht en gaf meteen aan mij door te verwijzen naar het ziekenhuis voor een mammografie. Gelukkig kon ik de volgende dag al in het ziekenhuis terecht. 

Eenmaal in het ziekenhuis ging ik nog heen met de gedachte ach het zal wel niks zijn, misschien een ontsteking of een melkklier. Ik ben ook alleen naar deze afspraak gegaan. Eenmaal in het ziekenhuis maakte ze een echo van mijn borst en gaf degene die de echo maakte meteen aan dat het er een beetje ´gekkig´ uit zag. Hij vroeg me of hij meteen een biopt mocht maken zodat ze het konden onderzoeken. Na het onderzoek hadden ze meteen een gesprek in gepland met een verpleegkundige. Die gaf aan dat ze meteen een MRI hadden gepland. Ze vroeg mij of ik het beeld van de echo wou zien en ik gaf aan dit te willen, op het beeld was een heel raar weefsel te zien wat ik zelf beschreef als een soort bloemkool achtig iets. Ik wist meteen dit is foute boel. 

Eenmaal klaar zei ik meteen tegen mijn partner en mijn moeder dit is foute boel. 

2 dagen daarna kregen we de uitslag van de biopt , ze zei ik heb slecht nieuws voor je .. Je hebt borstkanker... die woorden kwamen zo hard binnen en tegelijkertijd had ik aan alles gevoeld dat het zo was. Mijn moeder liep in tranen de gang op en die gilde zo hard, een gil die je nooit meer kan vergeten. Ze belde in paniek mijn vader op die natuurlijk ook helemaal overstuur was. Ik was vrij rustig ik denk dat het op dat moment nog niet helemaal binnen kwam. En tegelijkertijd wil je iedereen om je heen geruststellen ook al ben je zelf doodsbang. 

Niet alleen je eigen wereld staat op zijn kop maar ook de wereld van de mensen om je heen. Ik heb nog nooit zoveel steun en liefde gehad en nog steeds. 

En dan ga je de malle molen in.. weken van onzekerheid..

De MRI scan, ik had deze direct na het gesprek waarin ik te horen kreeg dat ik borstkanker heb.. daar lig je dan alleen in zo´n scan terwijl je net slecht nieuws hebt gehad. Dat waren de ergste minuten van mijn leven op dat moment.. Ik was bang en tegelijkertijd dacht ik het komt vast goed althans ik probeerde me aan die gedachte vast te houden. 

De PET scan.. ik vond het onzettend spannend , gelukkig viel het reuze mee. 

De dagen na de PET scan wachten op de uitslag .. die waren het ergste. Je wordt opeens zo bang want wat als .. Ik was zo bang dat ik mijn twee kleine kinderen van 2 en 4 jaar achter zou laten. Ik dacht vaak wat als dit één van de laatste keren is dat ik mijn kinderen naar bed breng. En zo gaan er veel meer dingen door je hoofd. En ik heb die dagen zoveel gehuild en elke senario bij langs gegaan. 

De uitslag van de PET scan was dat het in mijn borst zit en in 2 okselklieren maar dat het een genezende behandeling is, toen kon ik weer ademhalen en dacht ik oke het gaat zwaar zijn maar ik laat mijn man en kinderen niet achter.