AC kuren

Toen was het zover de eerste chemokuur. 

Ik weet nog dat ik daar ontzettend gespannen op bed zat. Mijn partner zat naast mijn bed. Toen kwam de verpleegkundige eraan, ze vroegen hoe het ging en ik barstte in tranen uit. Ze waren echt onwijs lief en begripvol. 

Ze vertelden wat ik kon verwachten van de kuur en welke eventuele bijwerkingen er zouden kunnen optreden. 

Ik was altijd zo bang voor het prikken van een infuus maar dit ging gelukkig goed. Tijdens de ´rode duivel´ voelde ik eigenlijk nog niet zoveel, pas toen ze het 2e zakje aansloten voelde ik me een beetje gekkig in mijn hoofd en kreeg wat prikkels in mijn neus. 

Eenmaal thuis voelde ik me al vrij snel niet lekker. Ik ben op bed gegaan en heb geprobeerd wat te slapen. Eten en drinken lukte me maar niet en ik hield niks binnen ondanks de pre medicatie voor de misselijkheid. 

Het hele weekend lukte het me maar niet op wat te eten en te drinken, en ik sliep ontzettend veel. De maandag na het weekend heb ik contact opgenomen en hebben ze me meteen andere medicatie voor de misselijkheid voor geschreven. 

Na een dag of 5 begon ik weer wat op te knappen en kon ik langzaam weer mijn ding doen.

De 2e kuur

Ik was zo zenuwachtig weer voor de tweede kuur want zoals ik me de eerste keer gevoeld had zo kon ik het nooit 4 kuren volhouden. 

Deze keer kreeg ik ook iets voor de misselijkheid door het infuus en had ik dus andere medicatie gekregen. 

Dit was een wereld vol verschil ik ging zelfs de eerste 2 dagen op de koffie bij mijn ouders en schoonouders. De ene keer iets langer als de andere keer maar ik deed gewoon mijn dingetjes. De 3e en 4e dag was ik wel iets meer moe en deed ik soms wat minder maar ik voelde me niet meer zo ontzettend ziek als de eerste keer. 

Maar toen kwam het moment.. mijn haar begon uit te vallen. Ik heb vanaf het begin af aan gezegd zodra de eerste pluk eruit valt gaat de tondeuse er overheen. Ik heb 2 jonge kinderen die graag in mijn haar mogen kriebelen en ik wou niet dat hun op een dag een pluk haar van mij vast zouden hebben en zich misschien schuldig zouden voelen of het idee zouden krijgen dat zij dat hadden gedaan. 

We hebben het boekje de grote boom is ziek gekocht zodat ze een beetje wisten wat er zou gebeuren. 

Het moment was daar ik heb zo hard gehuild , mijn partner heeft mijn haar eraf gehaald en we hebben de kindjes de mogelijkheid gegeven te helpen. 

Ik was er van overtuigd dat ik geen pruik zou willen en heb dus chemomutjes aangeschaft. 

En de kinderen hebben er eigenlijk geen krimp om gegeven, ondanks de kale kop ben ik nog steeds hun mama. 

3e/4e kuur

Eigenlijk ging het steeds beter.. hoe meer kuren in kreeg hoe beter ik mijn lichaam leerde kennen tijdens de chemo´s. Ik wist wat ik wel kon doen en wat ik niet kon doen. En kwa eten at ik gewoon lekker waar ik zin in had. Ik deed mijn ding zoals ik het anders ook zou doen alleen soms wat meer gesplitst of in een iets langzamer tempo. Ik denk zelf dat dit komt omdat ik de eerste keer zo ziek ben geweest dat ik nu zoiets had van alles wat ik kan doen moet ik aangrijpen. En was ik een dagje moe of ging het niet gaf ik daar aan toen en deed ik ook gewoon even niks.. 

Na deze zware kuren was ik zo ontzettend trots op mezelf , ik heb het gewoon gedaan. 

Ik was blij dat ze erop zaten en tegelijkertijd vond ik het ook zo spannend want nu gingen we over op de lichte kuren. 

Inmiddels was ik ook al wat gewend aan mijn kale kop, alhoewel het altijd raar blijft, want op het moment dat je je haar eraf haalt en met een mutsje loopt weet iedereen dat je ziek bent en ik ben nogal van het verbloemen.