7-5-2026 - Kanker kijkt niet naar leeftijd
Gisteren is ons oudste kind, een zoon 39 jaar geworden. Zoals elk jaar dwalen mijn gedachten dan af naar de dag dat hij geboren is, het mooiste moment in mijn leven, de geboorte van hem en 1.5 jaar later de geboorte van onze dochter. Ik herinner me het hele gebeuren als de dag van gisteren. Vanaf het moment dat ze in ons leven kwamen was daar ook de angst dat mij of mijn man (of ons beiden) wat zou overkomen. Hoe moest het dan met hun, bij wie zouden we ze dan achter moeten laten? Een haast onverdraaglijke gedachte en ik hoopte met heel mijn hart dat als ons wat zou overkomen, dat dan pas zou zijn als ze zelf volwassen waren en hun leven op de rails hadden. Gelukkig hebben we als gezin mooie en gelukkige jaren mogen doormaken en mochten ze in een stabiel en gezond gezin opgroeien tot de volwassenen die ze nu zijn. Met beiden nu eigen kinderen.
Toen ik hoorde dat ik schildklierkanker kreeg, bijna 9 jaar geleden was mijn eerste gedachte dan ook, "beter ik dan een van mijn (klein)kinderen, zij zijn nodig als vader/moeder, hun kinderen zijn nog klein en zijzelf nog te jong". Zo ook nu ik borstkanker heb, dezelfde gedachte en dat geeft me gek genoeg ergens troost. Tuurlijk had ik dit alles liever niet gehad maar als het dan toch moet, dan liever ik. Mijn moeder was destijds 86, die dacht er natuurlijk in haar context hetzelfde over "waarom jij met 53 jaar en niet ik met 86 jaar". De statistieken zeggen toch ook dat hoe ouder je bent, hoe meer kans op kanker, maar vaak ook niet dus.
Want waarom krijgen dan zoveel kinderen kanker en zie ik dan bijv. bij "Over mijn lijk" zo'n jonge mensen in hun 20 of 30-er jaren met dan ook nog ongeneeslijke kanker? Onbegrijpelijk, in de bloei van hun leven en dan treft ze dit, wat een onvoorstelbaar leed!! Ik moest tranen met tuiten huilen toen ik de jonge moeder met eierstokkanker zag, haar man en twee jonge zoontjes. Dit is toch niet te bevatten, wat oneerlijk! Het is haar niet gegund om haar kinderen op te zien groeien en de kinderen moeten al heel jong hun moeder missen! Wat mag ik dan in mijn handen klappen dat dit leed ons gezin bespaard is gebleven.
Dan zie je ook zoveel jonge mensen hier op kanker.nl of op andere forums met een of andere vorm van kanker, vaak nog met jonge kinderen, zo erg vind ik dat! Het helpt me wel wat om mijn eigen leed een klein beetje te relativeren. Natuurlijk als oma neem ik ook een belangrijke plaats in onze familie. We hebben ook een goede band met onze kleinkinderen en zeker met de oudste 2 hebben we veel meegemaakt. Toch is het wel zoals het hoort, oma hoort eerder dood te gaan dan haar kind of haar kleinkind. Maar mijn moeder is ook nog in leven en voor haar is het verdriet wederom onvoorstelbaar groot "waarom jij NU WEER met 62 jaar en niet ik met 95 jaar"......