21-5-2026 - Weer thuis!

Precies een week na mijn opname heb ik vanochtend groen licht gekregen om naar huis te gaan. Ik baalde wel vanochtend want werd wakker met toch weer een wat meer geïrriteerde tong aan de kant waar sowieso de grootste pijn zit. 😐Ik denk van toch teveel praten met kamergenoot, de verpleging, keukenassistenten, artsen enz. Gisteren ook misschien te enthousiast weer proberen te eten. Was al bang dat ik daarom niet weg zou mogen want het feit dat eten nog niet gaat werd ineens wel aangekaart. En nu de tong weer wat roder was geworden was er ineens meer twijfel bij verpleging. Ik heb nog gevraagd of ik te snel van de antibiotica gehaald was (sinds gisterochtend gestaakt, in middag vochtinfuus ook gestaakt) maar nee dat was het volgens hun niet. Drinken gaat goed maar toen begonnen ze ineens over het eten. Dat ik dan maar helemaal gepureerd moest gaan eten waarop ik gereageerd heb met dat ik dat thuis ook wel kan. Alleen daarvoor hoef ik toch niet in het ziekenhuis te blijven? Na wat overleg heen en weer tussen 2 artsen kwam het groen licht met meteen de afspraak dat ik bij verergering tongklachten of weer koorts krijgen/ziek voelen meteen moet bellen. Nou ik hoop toch echt niet dat dat weer gaat gebeuren!😳 Ben na een week wel weer klaar met in ziekenhuis liggen, voel me verder goed en je gaat je dan ook vervelen daar. Je loopt met lage witte bloedcel waardes daar ook meer kans iets op te lopen dan thuis.

Dus tegen 12 uur stond ik gepakt en gezakt, afscheid genomen van kamergenoot Hans dat ineens toch wat emotioneel werd. Hij wil zo graag op vakantie en het spant er bij hem om of dat nog wel kan. Op een andere kamer een vrouw die eerst tegenover me lag. Die net een uitslag had gekregen dat haar laatste strohalm in rook op was gegaan, ze is niet meer te behandelen, ze konden niks meer voor haar doen. Daarom mocht ook zij vandaag naar huis en ook dat afscheid werd emotioneel. Je bouwt binnen een paar dagen toch een band op met je kamergenoten/lotgenoten, allemaal in hetzelfde schuitje, aan 1 woord genoeg hebben en precies weten wat de ander bedoelt en voelt. Al was ik de enige die nog perspectief heeft. Hoe droevig en confronterend ook, vond het toch heel waardevol om mee te maken, dit hoort ook bij het leven. In 2017 had ik ook contact met een vrouw die net als ik alleen lag op een kamer maar als ik ging wandelen op de gang kwam ik steeds langs haar kamer en raakten we aan de praat, ook zij was toen uitbehandeld en zal er niet meer zijn denk ik...

Nog even langs de apotheek in ziekenhuis gegaan, twee flesjes Lidocaïne mee gekregen, heb er nu 3 en nog een halve dus ik kan vooruit 😃 Heb ook nog 2 Fentanyl pleisters van 12 mee gekregen zodat ik komende week kan afbouwen, leek ze toch beter, maar moest er wel zelf over beginnen 🤔 

Toen ik buiten stond was het net of ik weer een andere wereld in stapte, je bent weer "die vrouw met kanker" terwijl binnen de muren ben je allemaal gelijk, met wat voor soort kanker ook. Vond het even erg wennen en het is ook ergens beetje eng want ja als ik een keer ril, heb ik dan weer koorts, moet ik maar weer gaan temperaturen? Vind het thuis ineens ook koud maar ja lag een week in een soort van bakoven als ik mijn bezoek moest geloven.😆 Maar ik vertrouw mijn lichaam niet meer en alles wat ineens anders voelt maakt me onzeker.

Maar toch fijn om weer thuis te zijn, lekker in eigen douche, op eigen bank, in eigen bed. Weg uit dat ziekenhuisbed (die overigens wel heel lekker lag). Heb vandaag al meer bewogen thuis dan in 4 dagen ziekenhuis 😃  Ook beter zo want hoe immobieler hoe slechter voor je herstel. Hoewel ik daar ook wel alweer rondjes over de gang liep maar dat is toch anders dan thuis weer beetje je gang kunnen gaan. Het wordt komende dagen ook best warm dus kan weer keer lekker in de tuin gaan zitten en verder langzaam de boel weer oppakken. 

Ik doe het rustig aan met eten, gewoon weer vloeibaar of gepureerd met Nutrilon erbij als aanvulling en hier thuis hoef ik niet zodanig veel te praten als in ziekenhuis dat hele dag maar doorging, komt mijn mond ook ten goede. Zo meteen lekker op tijd naar bed want moe ben nu toch wel moe.....