Paulien. Of: ik weet eigenlijk geen titel.

Jongste belde: “Mam, ik heb een vaste baan!” Ooooh, gefeliciteerd!!” riep ik opgetogen. Hij werkte daar jaren geleden al, met telkens een verlengd contract. En toen werd dat niet meer verlengd en werd er tot zijn en mijn afschuw afscheid genomen. Ik probeerde alsmaar om hem te helpen, maar ik probeerde ook om hem vrij te laten in zijn keuzes. Want hij wist best goed wat hij wilde. Niet in dat Doelgroepenregister van het UWV, geen voorrang vanwege zijn autisme. Hij mailde naar zijn oude werkgever en na een verplicht bepaalde periode mocht hij terugkomen.

Hij ging intussen samenwonen met z’n Lief, ook in het spectrum, het mooiste stel dat je maar kunt bedenken.  Ze maken geen ruzie, ze praten over wat ze dwars zit, ze gaan elkaar soms een poosje uit de weg – we zouden er allemaal iets van kunnen leren. Nu, met die vaste baan, gaan ze kijken naar een huisje op de begane grond, met een tuintje, met toekomst. Ik smelt er van.

En toen las ik dat Paulien Cornelisse overleden is. Overleden aan kanker. Ik las boeken van haar, ik lees haar columns, ik weet dat ze met een mutsje in ‘de slimste mens’ verscheen. Ze was 50 jaar.  Nee! Van wie mag dat, nee, dat kan toch gewoon niet?!

Ik appte het, aan iedereen die ik kon bedenken. “Wie is dat?” vroeg iemand, die het vervolgens wist toen ik het uitlegde. En: “Oh nee”’ zei m’n ma, “die van de slimste mens? Die was er niet zo druk mee als Susan en Freek, toch? Och, wat zielig!” 

Ja, verschrikkelijk, Paulien die er niet zo veel over deelde, die nu zomaar gestorven is terwijl wij het niet zo door hadden met z’n allen, en er in de krant stond dat ze een blauw mutsje droeg voor de opnames van ‘de slimste mens’. 

Ik was met m’n Lief op vakantie geweest. Boulogne-Sur-Mer,  Saint Malo, le Mont Saint Michel, Versailles. Heel veel gezien, heel veel gesjouwd, op de dag van vertrek was ik afgepeigerd. Thuis sliep ik meer dan tien uur en eigenlijk heb ik nog eens twee weken nodig – om bij te komen. We waren ook druk met ons aspirant kanker-nl team voor Alpe d’Huzes. M’n mams, nooit veel verder geweest dan een driehoekje rondom Staphorst, zei: “ik zou wel een keer naar Parijs willen”. ‘Doen we!” zei ik. Verdomme, Paulien, wat een k*tstreek van het kankermonster.