Zielig
Ik voel me even heel erg zielig. Vanmiddag was ik in het ziekenhuis om een kies te laten trekken die behoorlijke klachten gaf.
De afgelopen weken heb ik al meerdere keren de tandarts bezocht en zelfs de spoedtandarts was een keer nodig in het weekend. Het tandvlees was flink ontstoken. En zonder milt wordt dat wel weer een dingetje als je 's ochtends opstaat met koorts.
Het is de kies waaraan ik een paar jaar geleden al een wortelkanaal behandeling heb gehad. Dezelfde kies waarvan de vulling drie maanden geleden los kwam.
De conclusie was dat de kies eruit moest. Nou, dat doen ze maar mooi in het ziekenhuis. Dat vond ik al na de laatste keer verstandskies trekken. Nu helemaal omdat ik me gewoon niet gehoord voelde.
Het ging heel vlot in het ziekenhuis. Met een paar minuten was de kies eruit. Ze legden goed uit wat ze gingen doen en ik kon al mijn vragen stellen. Dit kan ik echt aanraden mocht het nodig zijn.
Nu thuis bijkomen en herstellen. Waarschijnlijk is alleen paracetamol en diclofenac genoeg om de eventuele pijn en ontstekingsreactie tegen te gaan.
Maar wat een angst en stress weer. Ik kan heel slecht tegen de tandarts, al bijna mijn hele leven. En dit soort ingrepen maakt het er echt niet beter op. Maar hoe ik behandeld werd maakte voor mij wel een groot verschil.
Die kies geeft problemen na de chemo. De kans bestaat dus dat dit mede een rol speelt. Helaas zullen we dat nooit zeker weten, want ik heb geen 0-meting vooraf gehad. Wel op gewezen, niet gedaan. Mijn gebit is sowieso al mijn hele leven een ding, dus dat speelt ook mee.
Maar goed. Ik heb het gedaan. Ik heb het overleefd. Ik mag weer bijkomen en de stress loslaten. Tijd om de emoties eruit te gooien en te herstellen.
Tip van Flip: ga naar de tandarts voordat je aan de chemo gaat. Dit kan je problemen en geld achteraf besparen. En de chirurg in het ziekenhuis valt onder de basisverzekering, dus laat je doorverwijzen.
8 reacties
Bij mijn vrouw werd het standaard gedaan, voordat ze de chemo begonnen, omdat er geen ontstekingen aanwezig mochten zijn.
De tandarts is voor veel mensen geen pretje, mijn eigen tandarts was als de dood voor de tandarts.
Toen je klein was, kreeg je er een kusje op, dus geef ik een knuffel.
😘🫂🫂🫂🫂Peter
Het is bij mij in het voortraject benoemd als 'verstandig om te doen'. Ik had het al druk genoeg met alle andere dingen en had niet zoveel zin in een tandarts bezoek. Tijdens de behandelingen is dat goed gegaan. Maar de schade achteraf is een ander verhaal. Daar mogen ze wat mij betreft nog veel meer nadruk op leggen. Al worden er alleen foto's gemaakt om vast te leggen howlenhet er dan voorstaat als bewijs voor later.
Maar goed. Ik was eigenwijs. En of het wel of niet door de chemo komt maakt niet meer uit. De kies is eruit. En ik ben aan het herstellen. Valt me nog aardig mee. Kost alleen weer meer energie.
Liefs Saskia ❤️
Hi Saskia
Die Tip van Flip zou ik met drie uitroeptekens willen onderstrepen. Toen ik met denosumab moest beginnen, moest ik eerst langs de tandarts. Uiteindelijk zijn er bij mij preventief drie kiezen getrokken die op dat moment eigenlijk nog geen klachten gaven. Gewoon omdat ze later misschien problemen konden veroorzaken en tanden trekken tijdens zo'n behandeling een heel ander verhaal kan worden.
Ik vond het toen nogal wat: drie gezonde kiezen kwijt nog vóór ze überhaupt van plan waren vervelend te doen. Maar achteraf ben ik blij dat ze daar zo streng in geweest zijn.
Dus ja: vóór chemo of andere kankerbehandelingen waarbij het gebit een rol kan spelen, eerst even langs de tandarts. Niet het leukste uitstapje, maar soms wel eentje waar je later heel blij mee bent.
🫂
Het is bij mij vooraf benoemd als verstandige stap. Met mijn angst en al het andere wat we op mij af kwam, heb ik het niet gedaan.
Tijdens de behandeling kan het voor problemen zorgen, maar jaren erna dus ook nog. Foto's van je gebit voor de chemo kunnen dan belangrijk zijn. Zeker voor het vergoed krijgen van dure behandelingen in Nederland.
Of het bij door de chemo komt blijft gissen. Ik denk dat het een deel van het probleem is. Maar de kies is eruit. Ik herstel wel weer. En moet nu echt beter voor mijn gebit gaan zorgen.
Hoi Saskia,
Zelf heb ik geen tandartsangst, maar mijn vriendin wel. Ondanks dat ze 55 is moet ik haar hand vasthouden tijdens ingrepen, dus ik weet wat angst met je kan doen.
Je mag trots op jezelf zijn dat je dit weer hebt doorstaan. Verwen jezelf maar met iets waarvan je kan genieten.
Liefs, Monique
Ik heb heel mijn leven grote angst gehad voor de tandarts. Niks stoere Belg dus. Het heeft – buiten een paar jeugdzonden meer dan 50 jaar geleden– tot na mijn 70ste geduurd eer ik een voet bij de tandarts heb binnengezet.
En moest het niet verplicht geweest zijn vanwege de donesumab, dan hadden ze mij daar nog altijd niet gezien
Zo erg is mijn angst niet. Ik kan alleen maar afspraken, meestal met oxazepam. Normaal gaat er iemand mee naar het zekenhuis , zeker bij zoiets. Maar daar lukte deze keer niet. Dus ik heb het heemaal zelf gedaan. Zonder oxazepam, want daarmee mag je niet autorijden.
Dus ik ben zeker trots.
Aangezien het eten goed gaat, heb ik gisteren een lekkere tompouce gehad. 😋
Mijn vader had een mega angst voor de tandarts. Hij kwam er zelf NOOIT! (In zijn jeugd trauma opgelopen). Hij bracht ons wel hoor als wij naar de tandarts moesten. Hij bleef dan in de auto wachten tot we naar buiten kwamen. Die angst heb ik niet overgenomen.
En jij: jij mag ZEKER TROS ZIJN!! En ook verdrietig en alles meer. Jezelf blijven trakteren.
Warme knuffel ❤️