Claustrofobie Thema: angst voor de scan begint maanden van tevoren

Claustrofobie
14-09-2026 –  Pseudoniem: W.K. – Thema: angst voor de scan begint maanden van tevoren

Sinds ik weet dat ik in februari weer een scan moet ondergaan, droom ik er 's nachts al van. En dat terwijl het nog maanden duurt. Soms word ik midden in de nacht wakker en staat mijn voorhoofd drijfnat van de angst. Alsof mijn lichaam de scan al heeft meegemaakt, terwijl ik gewoon in mijn eigen bed lig.

Ik heb al verschillende scans gehad. Dus als mensen zeggen: “Maar je hebt het toch al gedaan?” of “Waar ben je dan zo bang voor?”, dan weet ik eigenlijk niet goed hoe ik het moet uitleggen. Want ik weet wat er gaat gebeuren. Het is nu niet de onbekendheid. Het is het gevoel dat ik daar lig en niet meer weg kan. Mijn bewegingsvrijheid ben ik kwijt. Ik lig stil en moet blijven liggen. En ergens in mij zit de wetenschap dat ik niet zomaar overeind kan komen en weg kan lopen als het te veel wordt.

Het begint bij mij met warmte. Ik lig daar en opeens voel ik het vanuit mijn tenen omhoogtrekken. Heel langzaam. Eerst mijn voeten, dan mijn benen... mijn buik, het kruipt heel eng steeds verder omhoog en ik kan het niet stoppen. En zodra die warmte begint, weet ik wat er gaat komen.

Ik probeer het tegen te houden. Maar dat lukt niet.

De warmte kruipt verder omhoog, richting mijn hoofd. En hoe hoger het komt, hoe groter de angst wordt. Tot mijn lichaam het overneemt en ik in paniek raak.

Ik ben zelfs een keer wegens een paniekaanval uit de scan gekropen, ondanks dat ik daarvoor twee Oxazepam had ingenomen.

Ik ben hiervoor al bij een psycholoog geweest. We hebben gesproken over anders leren denken en proberen de angst op een andere manier te benaderen. Mijn hoofd zegt: Wat kan er gebeuren? Er kan niets gebeuren. Maar blijkbaar is dat voor mij niet genoeg. Want nu ik weet dat er in februari weer een scan komt, heb ik alweer slapeloze nachten.

Ademhalen, tellen of proberen mijn gedachten ergens anders op te richten klinkt misschien eenvoudig, maar voor mij werkt dat niet zo. Mijn gedachten gaan toch weer hun eigen gang.

Bij mijn laatste PET-scan ging er gelukkig een verpleegkundige met mij mee. Ik hoefde daardoor niet alleen in die grote kamer te liggen. Ze bleef bij me en vertelde verhaaltjes. Dat hielp op dat moment enorm. Ik kon op dat moment blijven liggen, wetend dat het ook iets eenmaligs was. Dat dacht ik althans toen.

Maar nu is diezelfde scan nog maanden weg en voel ik alweer echte stress. En dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste. Mijn lichaam reageert nu al op iets wat nog helemaal niet gebeurt. En ik weet dat die voortdurende stress ook niet goed voor mijn hart is.

Op sommige momenten denk ik zelfs: misschien moet ik die scan gewoon niet doen. Maar natuurlijk wil ik ook weten hoe het met mij gaat. Ik wil weten of alles nog goed is. Dat maakt het zo dubbel.

Mijn angst gaat dus niet over de uitslag alleen. Mijn angst gaat over het moment waarop ik daar lig en het gevoel krijg dat ik niet meer weg kan.

Zelfs nu ik dit opschrijf, krijg ik pijn in mijn buik en staan de tranen achter mijn ogen. Daarom wil ik jullie iets vragen.

Wie heeft hier ervaring mee en heeft iets gevonden dat echt helpt?

Ik zoek geen advies in de trant van “rustig ademhalen” of “tel tot tien”, want dat heb ik geprobeerd en mijn gedachten laten zich niet zomaar sturen. En ook geen hypnose. Juist het gevoel dat ik de controle kwijtraak of niet weg kan, maakt mij angstig. Ik zoek iets waarbij ik zelf de controle houd. Een techniek, behandeling of andere manier waardoor ik deze angst al vóór de scan kan verminderen en uiteindelijk toch die scan kan ondergaan.

Wie herkent dit en wat heeft jou geholpen? Ik hoor het heel graag.

Veel lfs,
Frennie