Mijn wens komt uit

Het is juli 2025 als ik hoor dat ik ongeneeslijk ziek ben. Uitzaaiingen in lever, lymfeklieren en botten. Verdriet, ongeloof, veel vragen. Vooral hoelang heb ik nog? Maak ik bijvoorbeeld nog mee dat we met ons koor op de markt staan. Of ben ik er dan al niet meer. Onderzoeken volgen, een behandelplan en in mijn hoofd ben ik bezig met afscheid. Natuurlijk wil ik het leven niet loslaten het is veel te mooi. Ik denk na over mijn afscheid, in die periode heb ik het nummer Hopeful van Micha een paar keer voorbij horen komen. Het is zo’n prachtig nummer, die wil ik sowieso op mijn afscheid. De tekst vertaal ik als; blijf het licht zien, ga door. En natuurlijk denk ik dan hoe moeilijk het zal zijn voor Jan. En niet alleen voor Jan. Zoveel lieverds om me heen. Elke keer stromen de tranen over mijn wangen bij Hopeful. En ineens bedenk ik mij dat ik het nummer zelf wel zou willen inzingen. Hoe mooi zou het zijn als op mijn afscheid mijn stem nog te horen is? Ik weet dat er tijdens de collecteweek van het KWF een wens week is op radio 2 en ik hield het al in de gate. Zodra ik de kans heb stuur ik mijn wens in. Eigenlijk meerdere wensen, want ik zou nog graag een reis naar Costa Rica maken. Ik wil graag een mooie elektrische fiets met een buddy seat voor Roxy 🐶 en ook wordt het wel weer eens tijd om op te treden met popkoor Puur tijdens de korendagen in Paradiso. We zijn nu al zoveel jaar uitgeloot. Maar de allergrootste wens is het lied van Micha te kunnen inzingen voor mijn afscheid. Het is de week van het KWF. Ik luister naar radio 2, helaas ik heb niets gehoord. Dan gaat maandag mijn telefoon: ‘Met Ilja van radio 2’ De vraag of ik dinsdagochtend in Doorn kan zijn, Micha kan er zijn maar zijn gitarist kunnen ze niet bereiken. Ik kan er dinsdag zijn. Ze gaat haar best doen en ik hoor nog van haar of het doorgaat. Als ik ‘s avonds niets gehoord heb denk ik dat ik voor de gek gehouden ben. Ik bel Karin, die heb ik geregeld om mee te gaan. “Waarom bel je ze niet?” zegt Karin. Ik trek de stoute schoenen aan en bel. Ilja zegt dat ze er mee bezig is het lukt niet zo. Dus ze zou willen afspreken dat het wel een keer gaat gebeuren en of ze mogen bellen. Natuurlijk mag dat,  maar is het oké als ik naar Doorn kom. Ik wil daar wel naar toe. ADus Karin en ik naar Doorn dinsdagochtend. Rond 10 uur kom ik in de uitzending bij Bart en springt Micha als verrassing tevoorschijn. Het is de bedoeling dat ik ga oefenen met Micha en het lied meteen opneem. Op een podium staat een bank, een gezellig huiselijke sfeer. Micha is een grote schat, wat een lieverd. Ik weet niet hoe, maar ik geniet en zing, zonder tranen, zonder zenuwen. Karin houdt het iets minder droog. Wat een avontuur. We nemen het nummer 2 keer op. Tekst leren is nooit mijn sterkste kant, dus ook nu moet de spiekbrief erbij. Rond 12 uur komen we in de uitzending en dan zingen we een couplet en refrein live. Wat een belevenis, zo bijzonder. We blijven lekker hangen, Lideke (producer van het programma) haar ouders zijn er ook en komen uit Andijk. Karin sport met de  moeder van Lideke. Kleine wereld. We zitten gezellig. Het is een prachtige omgeving dus we wandelen een eindje en lunchen aan een klein meertje. Het weer is fantastisch. We blijven wat hangen bij de radio studio, het is zo leuk. Ik stort wel in, en we twijfelen wat gaan we doen. Dan komt Ilja, ze heeft een huisje geregeld. We kunnen blijven slapen en dat doen we. We eten wat, gaan naar het optreden van Ilse de Lange en dan op naar ons huisje. Met een kop thee ploffen we op de bank. En al snel gaan we naar de lakenstraat. Heerlijk geslapen. De volgende morgen geven we Ilja nog een hele dikke knuffel en gaan we naar huis met een glimlach van oor tot oor. Die verdwijnt voorlopig niet. Grote dank aan Karin, Ilja, Radio 2, Bart, Lideke, Micha en Cedric en natuurlijk aan alle lieverds om me heen.