"Net niet..."

Inmiddels zijn we ruim 4 weken verder. We zijn geëindigd met "Geen nieuws is goed nieuws!" en eigenlijk is dat op fysiek vlak, wat Fokko betreft, nog steeds zo en zou ik nu geen blog hoeven schrijven.

We hebben een vakantie achter de rug die aan elkaar hing van allemaal "net niet'jes". Niet dramatisch slecht hoor, maar geen periode van 2.0, eerder een 1a. Gelukkig hebben we de foto's nog en die vertellen ons dat we er best iets van gemaakt hebben 😉

Bewust heb ik het forum 'even' losgelaten, ook omdat Fokko dat graag wilde, de blogs, de ervaringen, de 'al-dan-niet strijd', de struggles, de (hoge) bergen, de (diepe) dalen, het verdriet, het ongeloof, angsten, onmacht, frustratie, boosheid, maar soms ook over acceptatie, vertrouwen en zelfs hier en daar een succesverhaal. Ook heel vaak treffende metaforen, die nog meer inzicht geven in het leven van al diegene die dealen met die onvoorspelbaar gemene deler, kanker! 'Je zult het maar hebben'.

Langzaamaan begin ik weer mee te lezen en laat ik de emotionele ervaringen weer tot mij doordringen. 'Ineens' vind ik het weer moeilijk om te reageren, woorden te vinden (die de lading dekken). Een 👍, 😘,❤️ is voor dit moment de reactie die het "meelezen en meeleven" tot uiting brengt, waarmee ik iemand een 💝 onder de riem probeer te steken.

De laatste weken waren fysiek 'goed genoeg' 😉 Conditioneel - gezien wat achter ons ligt - helemaal prima. Mentaal begint het wat te wringen. Niet zozeer over de ziekte, maar meer tussen ons. Nu de boog niet meer zo gespannen is, komen er zaken bovendrijven die er voor mij heel erg toe doen en die voor Fokko onder aan de lijst staan - áls ze er al op staan. We hebben duidelijk een heel andere visie op over de toekomst en/maar vooral over de invulling ervan. Soms lijkt het wel of ik Chinees praat en krijg ik de boodschap maar niet gecommuniceerd, of heb ik het gevoel dat ík (mijn gevoelens, mijn verlangens, mijn ideeën) er helemaal niet (meer) toe doe(n). Dat gaat dan helemaal scheef in mijn hoofd en heb ik echt het idee dat ik van een andere planeet kom 😢

Afgelopen week gesprek gehad bij POH. Op zich geen verkeerd gesprek, maar wat er volgde wel. We konden de draad niet terugvinden en "mijn ik" verdween in een donkere put, alsof de deksel gesloten werd en het licht uitging. Zo depressief heb ik mij heel lang niet gevoeld. Gelukkig kwam er zondag weer wat licht in de duisternis na een hele vroege wandeling in ons favoriete natuurgebied. Langzaam brak "het" open en klom ik uit het zwarte gat omhoog.

Woensdag was onze trouwdag en - na een aarzeling - toch maar toegegeven aan een soort van "vieren" met z'n tweetjes. Stiekem vrij genomen van het werk (waar ik weer bijna fulltime aanwezig ben) om Fokko te verrassen met een lunch bij onze favoriete bakkerij. Dat viel in heel goede aarde en we hebben een superfijne dag gehad 💞 en dit bracht ons gelukkig ook weer op een gezamenlijk pad 👣👣 We zijn er nog niet, dat kan ook niet 1,2,3 ... maar zijn zeker weer op de goede weg... samen!

En die weg leidt eerst naar 8 september 🩻
🙏🍀🤞