Dussss...

Die hitte, ik kan er helemaal niks mee. Ik moest denken aan Nijmegen, toen Lief en ik daar gingen samenwonen. Oudste bleef in mijn kleine huurhuisje en kwam af en toe logeren, Jongste woonde om de week bij ons. Oudste van m’n Lief woonde continu bij ons, maar zijn Jongste wilde niet mee naar Nijmegen en ging op kamers in Breda. En kwam ook af en toe logeren (later kwam ze toch weer thuis wonen, maar dat is een ander verhaal). De eerste zomer daar werd het meteen boven de 30 graden. Ik gooide dekbedden over de lichtkoepel in de keuken en zat in de meest donkere hoek van dat oude huis.

Nu, acht jaar later, zijn we al lang weer verhuisd en hebben we al veel hete zomers beleefd. En ik kan er nog steeds niks mee. Bij de Dierenopvang, als ik de buitenronde doe, begin ik met mijn collega zo’n anderhalf uur vroeger, zodat we eerder naar huis kunnen. Dieren bewegen ook amper op het heetst van de dag, zonder morren, zij snappen dat. En als ik op de couveuse sta, is daar airconditioning. Kan ik buiten tegen de warmte aan leunen, maar binnen is het 22 graden (al staat zo’n couveuse voor de meest kleine en/of kale dieren wel boven de 30 graden). De pauze werk ik maar door, lekker koel.

Ik werk zo veel ik kan, want ik vind dat heerlijk. Laatst ben ik mee geweest hazen uitzetten, gezocht naar nog wat groene landerijen en water in de buurt, die hazen daar ieder op hun nieuwe plek loslaten - daar doen we het voor. En een Kamanido (Kapot maar niet dood) bijgewoond, een bijeenkomst van kankerlijers, vooral verzameld door Timo. Ik was al eens afgehaakt van de appgroep en de bijeenkomsten,  want ik was zo kankermoe, ik had genoeg van kanker (en ja, wie niet, zucht). Maar ik was weer aangesloten om Timo nog een keer te zien en te spreken. Hij stierf. En wij komen nog bij elkaar, met lekker eten en drinken, en met begrip voor elkaar, kletsen en bijpraten, en liefde zonder voorwaarden, hoe mooi!

Thuis vind ik het allemaal wat lastiger. Lief werkt en sport, een dag per week probeert hij vrij te zijn , zodat we samen wat leuks kunnen doen, vakantie samen hebben we pas weer halverwege september. Terwijl ik natuurlijk al lang met pensioen ben, zoiets,  “doe wat je belangrijk vindt”, zei mijn longarts – 8 jaar geleden. Ik baal van mijn dikke lijf, moeheid, alcoholgebruik, pijntjes. Als je langer leeft dan verwacht, is het toch wel wat waard om je wat fitter te voelen.

Dussss. Ging ik op zoek. Hebe is altijd enthousiast over E-gym en ik had er al eens andere mensen positief over gehoord. Ik had ook al eens gezocht naar oncologische fysio, maar serieus, als je niet meer behandeld wordt, is dat het ook niet, zag ik toen ik er langs ging. E-gym moest het worden, drie straten van mijn huis dus met de fiets of lopend te bereiken. Ik mailde en had vanmorgen een kennismakingsgesprek!

Een jonge god ontving me (hij had mijn zoon kunnen zijn), maakte een bakje koffie voor me, leidde me rond. Druk, 10 uur is spitsuur, zei hij. Veel prikkels, muziek, apparaten, mensen die om de zoveel tijd een apparaat opschoven. In mijn vorige leven had ik ook wel eens een sportschool bezocht, ik herkende de apparaten waarachtig. Ik probeerde me te concentreren op wat de jongeman me vertelde, terwijl ik staarde naar mijn leeftijdsgenoten, en ouderen, en meer mensen met overgewicht. Spierkracht, uithoudingsvermogen, alles kan aan bod komen. Ook groepslessen, een soort ‘Nederland beweegt’. 

“Wat zijn je doelen?”, vroeg hij. Ik vertelde van de kanker, van de behandelingen, van de gedachte nog maar kort te leven te hebben en van nu al weer een tijd stabiele kanker. “Een wijntje was het hoogtepunt van de dag”-over de corona-periode. Qua eten zit ik wél goed, met mijn sportman en chef-kok thuis.  Ik zei dat ik een onsportieve slapjanus ben, zonder enige spierkracht. Dat ik niet eens kan wegrennen als er een ramp gebeurt. Pijntjes, zoals ik ze noem, van immunotherapie en van artrose. 

Hij moest lachen. Maandag word ik ‘ingesteld’ op wat ik aan zou kunnen. Er is ook een fysiotherapeut met verstand van oncologie. Ik heb verteld dat ik wel gereanimeerd wil worden – hij had het wel geleerd maar nog nooit gedaan, ik zei: “laten we dat zo houden.” Binnenschoenen, een sportbroek en shirt, ik moet niet vergeten dat te kopen. Als ik om 8 uur begin, zou dan de muziek ook al aan staan? 

Als ik toch echt bejaard mag worden, dan graag een beetje fitter!