Daytrip - dag na het zweven

Goed, gisteren trip gehad. Psilocybine. Paddo-spul.
Vandaag integratie-sessie.

Mijn avontuur is sowieso een succes. Ja, ook als de neuropatische pijn in mijn voeten en handen en/of de beleving van die pijn niet verandert.

De trip en alles eromheen heeft me verrijkt. Dat zit 'm in de onderwerpen/thema's/knelpunten uit mijn leven/mijn situatie die naar boven kwamen tijdens de trip. Soms werden die ineens kristalhelder door de beelden die ik zag en de emoties waar ik doorheen ging. Er kwam ook een nieuw en verrassend onderwerp op. En soms kreeg ik een bevestiging van wat ik al min of meer wist over een thema.

Gedaan en gedurfd
Hoe dan ook is er de winst van het gedaan te hebben, het gedurfd te hebben. Er is ook de winst dat ik kennelijk controle kan opschorten, dat ik langer en meer kan laten gebeuren dan ik dacht. Dat ik me nieuwsgierig en in vol vertrouwen kon overgeven aan wat kwam.

Wat er kwam was uniek en heel intens. Intenser dan ik voor mogelijk hield. Ik voelde mijn voeten en handen meer dan ooit. Op een zeker moment kwam een zwaar, wit, stralend iets van boven mijn buik in; dat paste kennelijk. Ik was een tijdje plat als een pannenkoek en zwart. Mijn handen lagen in mijn gevoel net zo plat op het matras als de rest van mijn lijf terwijl ik wist dat ze op mijn bekken/buik lagen.

Ik zag kleuren en golven die meebewogen op de muziek. De muziek nam mij soms onontkoombaar met zich mee en liet me dan weer ineens achter. Ik heb gelachen, gehuild en een orkest gedirigeerd. 

En het ging maar door, uiteindelijk vierenhalf uur. Muziek, beelden, kleuren, stukken in mijn lijf die een rol pakten qua gevoel, aanwezigheid, beweging ook. Er was een zwevende bol bros wit schitterend ijs, de verpersoonlijking van iemand. Die bol sublimeerde; het object vroor uiteen, verkruimelde en loste op. Later kwam diegene net zo stralend wit en ijzig terug. Toen werd het even emotioneel, kwam ik bij verdriet, waarna ik het stralende witte ijzige geheel klem heb gezet en kon aangeven: jij (de pijn/het verdriet) wint niet, van jou verlies ik niet.

Er was meer emotie. Tranen. Van geluk en een angstig besef tegelijk. Glashelder zien hoe groots en belangrijk een paar mensen zijn en ineens keihard beseffen ze ooit los te moeten laten. Dat laatste was verrassend. Ik dacht: ik ga eerder dood dan zij, dus het laten-gaan-probleem zit vooral bij hen. Niet dus.

Traagheid
En er was een mooie ervaring tijdens de trip, direct erna en later op de middag en avond. Een traagheid die weldadig voelde en tegelijkertijd een gevoel van rustig uitdrijven; ik hoefde niks. Bij het van de vliegtuigmodus halen van mijn 06 knorde en plopte het apparaat vrolijk en onderweg naar huis zag ik een baaierd aan appjes en mailtjes. Het deed me niks. Ik deed niks. Ik dacht: is voor straks, voor later, dat komt wel, nu eerst verder landen, wat liggen, wat eten, wat aandacht voor Jip en Lucy, alvast wat vertellen aan super-F.. Als er veel is en dan niks doen. Dat is voor mijn doen ongekend. Het voelde goed.

Wat na thuiskomst volgde was een nog wat mistig diner, een iets minder mistige wandeling en een heel matige nacht met een doodmoe lijf, met zoemende en pijnlijke voeten waar ook nog steekjes en krampjes in zaten en met een hoofd dat veel herbeleefde van de trip terwijl ik mezelf ook zag en voelde op het tripbed. En ik zag mezelf door de kamer schuifelen tijdens de sanitaire stops.

Bij de eerste stop kreeg ik het beeld van hoe zweven eruit ziet. Een vloer die vloer is, maar toch weinig vastigheid belooft. "Pfoeh", zei ik tollend op de bedrand. "Komt stevig aan, hè", zei de psycholoog. "Ja". Samen zes woorden. Volledig begrip. Totaal veilig gevoel.

Ik ervoer ook hoe spacen voelt en eruit ziet bij je ledematen: mijn handen zag ik, die waren van mij, geen twijfel mogelijk, maar ze hadden hun volstrekt eigen regie. Ze presenteerden zich aan me in een vertraagde choreografie waar ik met vrolijke verbazing naar keek. 

Vanmorgen zijn er bij de integratie-sessie met de psychologe wat punten op de i gezet. Dat ging onder begeleiding van humor, diepgang, een stukje van haar verhaal, highlights van mijn belevenis. Er was een lach, veel ontspanning en een enkel traantje. Er werden wat dingen in perspectief geplaatst en van nog wat context en details voorzien. Een doodmoe maar heel blij mens stapte na een uur in de auto. 

Wijzer. Rijker. En trots. 

Geprobeerd, gedurfd, gedaan.

(dat laatste klinkt stoer, maar het kon alleen dankzij de geweldige, betrokken en vakbekwame begeleiding van de psycholoog. De dag voor de trip. Vervolgens op de dag zelf vlak voor, tijdens en na de trip. En vandaag weer. Ze liet me voelen constant in control te zijn, was een baken van rust, gaf me alle ruimte om het zelf te doen en was er in alles voor me als ik dat nodig zou hebben.)