19-8-2026 - Soms wil je graag iets maar komt daarna de rekening

Zoals ik al eerder schreef, afgelopen weekend was het dan zover, Dynamo Metalfest drie dagen lang. Een festival waar we al jaren met veel plezier naar toe gaan. Waarvan we weten dat het behalve leuk ook best vermoeiend is, zeker naarmate je ouder wordt 😉 Er was uiteraard veel twijfel bij mij en bij anderen of ik wel kon gaan, aangezien ik net een dag ervoor mijn laatste chemo zou krijgen. Ik had in ieder geval besloten om zondag te gaan, zaterdag heel misschien. Maar vrijdag was zo goed als een 'no go' vanwege die 36 graden dat het hier zou worden. Maar naarmate vrijdagmiddag de uren verstreken ging mijn gevoel het overnemen van mijn verstand.  Nam ik in een opwelling de beslissing om toch te gaan, 'ik zie wel waar het schip strandt' overheerste mijn gedachtengang 😊🙈 Maar ja ik heb zoveel afgezien deze laatste maanden en dit wilde ik gewoon niet missen!

Dus tegen 17.00 uur hop aankleden en de auto in, dat dan wel want ongeveer 20 minuten fietsen op een gewone fiets terwijl het 36 graden is zou zeker niet lukken, dan kon je me daarna opdweilen. Eenmaal daar voelde ik eigenlijk al snel dat het me, door de warmte teveel werd, had bijna een soort paniek aanval! Dus gelijk even buiten het podiumterrein op bankje zitten, heel rustig bijkomen en mezelf intern een beetje moed toespreken. Ik had een 'chemo-pet' op en dat was zo warm, waar was ik eigenlijk aan begonnen!🥵 Maar zonder pruik/pet/muts lopen is nog geen optie, mijn haar groeit weliswaar sinds 2 weken maar het is pas 5 mm. Ik kwam toen ineens op het idee water over mijn pet te gieten zodat mijn hoofd kletsnat was en dat hielp! Dus zo kwam ik gelukkig toch de avond verder redelijk goed door, steeds opnieuw water over mijn pet gooiend 🤣

Zaterdag was het gelukkig al stuk minder warm, wel nog met auto heen en terug en tegen 15 uur gegaan i.p.v. bijv. om al 12 uur. Met natte pet, regelmatig zittend rusten ben ik de dag aardig doorgekomen tot ieders grote verrassing, had het zelf ook niet verwacht. Zondag rond 13 uur waren we weer daar, was het nog minder warm dus een keer met fiets erheen zodat we wat langer konden blijven bij de laatste band. Natuurlijk had ik van tevoren wel goed gekeken of het hard zou waaien want fietsen tegen de wind in lukt me door conditie verlies momenteel niet. Maar nee windkracht 1 tot 2 dus dat was te doen, terugweg idem. Dat fietsen ging zelfs na al 2 dagen daar gezeten te hebben best goed al moest ik me laatste paar honderd meter wel echt vooruit slepen en ging meteen (elke avond) na thuiskomst douchen en daarna bed in en was meteen OUT 😴 

Maar zoals ik wel aan zag komen zit ik nu deze dagen erna met de afrekening op de oude bekende manier sinds 2017. Zal het even uitleggen; een verandering in het ervaren van vermoeidheid na verwijdering van mijn schildklier. De schildklier, dat orgaan dat zo vaak wordt ondergewaardeerd, ook door mij destijds hoor. Mijn lichaamseigen' dirigent' die naast vele belangrijke taken ook nog eens mijn energie huishouding perfect regelde is weg na de operatie in 2017 vanwege schildklierkanker! Sindsdien moet ik levenslang verder met een pilletje als vervanging maar.... dat pilletje loopt constant achter de feiten aan! Is niet zo flexibel als dat mijn eigen schildklier was en wat voor problemen zorgt. Waarover ik al sinds 2017 hier blog.

De vermoeidheid zoals ik dat voorheen kende en we dat allemaal kennen (mokerslag 1.0 noem ik dat maar even 😉) uitte zich vanaf toen heel anders dan ik daarvoor gewend was. Tijdens activiteiten/drukte voel ik nog niet veel, kan ik best wat aan maar dan erna komt onherroepelijk dat vreselijk OPGEFOKTE gevoel over me heen genaamd MOKERSLAG 2.0 ‼️Een gevoel alsof er van binnen een explosief zich aan het opladen is en die bijna af kan gaan, echt vreselijk. Dit gevoel arriveert pas NA activiteiten/drukte en dan is het eigenlijk al te laat. Dat gaat eigenlijk alleen nog weg als ik echt ga rusten, dus totaal niks meer doe, ogen dicht en liefs slapen, anders kom ik er niet vanaf! En dit dan niet 1 dag maar dagen achter elkaar! Hiervan heb ik al snel geleerd dat dit een signaal is dat ik veel te ver over mijn grens heen ben gegaan. Dat mijn lichaam anders met vermoeidheid omgaat dan voorheen. En dat ik mijn activiteiten elke dag moet doseren om dit te vermijden. Zo leef ik dus sinds 2017 en dat gaat redelijk goed. Behalve als ik soms toch graag iets wil, dan komt de afweging 'is het de moeite waard om daarna weer een paar dagen lang met dat ellendige opgefokte gevoel te zitten'. Maar dan calculeer ik in dat ik de dagen erna niks moet plannen en heel rustig aan moet doen en moet ik het maar voor lief nemen de dagen erna. En dat is dus nu gaande maar de conclusie is toch wel dat het de moeite waard was! 😃

Wat me wel enigszins verrast heeft is dat ik afgelopen weekend minder last had van MOKERSLAG 3.0 (volg je het nog?🤣) Nu na de chemo's (en alle bijwerkingen/conditieverlies als gevolg daarvan) had ik eigenlijk ook nog wat anders verwacht tijdens dit weekend, maar dat is nagenoeg niet gebeurd. Want wat ik afgelopen tijd heb ervaren en wat voor mij nieuw is (en erbij komt); de ineens optredende slopende vermoeidheid TIJDENS activiteiten/drukte; MOKERSLAG 3.0‼️Om aan te geven dat dit weer een ander, nieuw soort vermoeidheid is. Dat bleef afgelopen weekend eigenlijk, op een paar momenten na, zo goed als uit. Waarschijnlijk door veel zitten en 2 dagen met de auto gaan. Gelukkig maar want anders was het volhouden een stuk lastiger geweest en nu is het me toch maar gelukt 💪 Voor nu de komende dagen maar heel rustig aan doen en goed slapen 😴