Douchen tegen (ochtend)depressie............
Hallo vriendjes en vriendinnetjes......
Ik wil van me afschrijven, niets mis mee, maar ik heb zoveel klachten naast de kanker die ook erg wisselend zijn, ik ben er wel ff klaar mee om daar TE veel aandacht aan te geven in mijn blogberichten, wat minder details. Dus minderen, wat niet wil zeggen dat ik er niets meer over schrijf. Dit blogbericht wordt sowieso toch weer te lang ☺️☺️, ik ken mezelf.
Vrijwel iedere ochtend kom ik gesloopt uit mijn bed, meestal door te weinig slaap, tegenwoordig ook vaak door pijn. Na een uur trek ik meestal wel bij en dan zeg ik "another day in Paradise", pfffff............... zucht! Deze ochtend was het zo erg, ik was zooooooo vreselijk moe en duf door TE weinig slaap, mogelijk nog de naweeën van de bestraling en natuurlijk het slikken van de Oxycodon waar je ook mega suf van word. Dóóóóóórgaan Jilles, ja hoor, zeg ik 100x op een dag tegen mezelf, soms zit ik er zo doorheen......
Omdat ik zo ontzettend moe en duf was heb ik een douche gepakt, iets wat ik zelden doe in de ochtend. Anyway, het hielp, me geschoren, ingesmeerd met bodylotion en een lekker geurtje opgedaan. Jilles weer nieuw voor die dag. Ik blijf natuurlijk hondsmoe maar het hielp voor zolang het duurt maar ik ben voornemens om dit vaker te doen, het helpt tegen mijn dagelijkse ochtend depressie, ik lijk dan wel 103.....
Twee weken geleden ben ik gefrituurd 😁 (bestraald) op mijn heiligbeen met 8 Gray (dosis). Na 6 dagen kreeg ik flare-up pijn, wat een feest 😨😭.......
Omdat ik wat bang ben van de Oxycodon vanwege mogelijke verslaving en tolerantie en omdat de flare-up pijn na 2 dagen weg was, let wel, door verhoging van de pijnmedicatie van 5mg Oxycodon naar 10 mg, besloot ik om vorige week zaterdag weer terug te gaan naar de startdosis van 5mg 2x daags langwerkend en zo nodig bij doorbraakpijn ook weer 5 mg. Dat ging een paar dagen goed maar inmiddels ben ik weer terug aan de 10mg want de pijn was niet te harden, beetje (sommige) pijn is fijn maar dit absoluut niet!
Gisteren in het ziekenhuis geweest voor een gesprek plus bloedafname. PSA weer flink opgelopen van 13,40 op 3 juli naar nu 19,70, godsamme.....Wat gaan we nu doen?
Mijn tijdelijke oncologe bleef maar "doorzeuren" om die laatste 2 chemokuren door te zetten waar ik inmiddels 7 weken geleden mee ben gestopt vanwege het feit dat mijn PSA weer opliep. Zonder bewijzen dat die twee laatste kuren, ik heb er inmiddels 8 gehad (!) nog iets toe zouden voegen. Dat ergert me behoorlijk. Inmiddels smaakt mijn eten me weer goed en verder heb ik genoeg met mezelf te stellen met hormoontherapie en nu bestraling, genoeg ellende gehad de afgelopen weken, pleur maar ff op met die tyfus chemo 😖😠!! Ik krijg op 19 augustus een CT scan om weer te kijken wat er in mijn ranke gestalte gebeurt. Mogelijk dat we snel Lutetium gaan inzetten, iets waar ik intuïtief veel vertrouwen in heb.
Verder ben ik zeer te spreken over haar. Zij is assertiever en buitengewoon vriendelijk als ook empathisch, wat mij betreft blijf ik bij haar ondanks het blijven "zeuren" over die 2 laatste chemokuren. Ik vergeef het haar....😁😉👍.
Zij heeft me verder ook gerust gesteld over het gebruik van de Oxycodon en de mogelijke verslaving en het optreden van tolerantie. Niets om je als kankerpatiënt zorgen over te maken. Dit kan wel voor komen als je het blijft gebruiken en geen pijn hebt. Ook heeft ze me gerust gesteld over het eventuele gebruik van Pregabaline, een middel tegen zenuwpijn. Ik had het een week geleden opgehaald bij de apotheek maar ik durfde het niet in te nemen vanwege AI als ook het lezen van de bijsluiter. Vanaf vandaag slik ik dus ook die extra Pregabaline, mogelijk helpt het niet alleen tegen de zenuwpijn maar ook tegen mijn nekpijn!
Iedere ochtend dat gevecht met mezelf. Na wat koffie gaat het langzaam dan wel weer en mijn muziek trekt me vervolgens weer door de dag en van sport kijken op TV, nu met de Tour de Femmes France. Prachtige sport! Ik zal nog wel wat vergeten zijn maar dit is het weer even....
Hoop, is er nog hóóóóóóóóóp.........
4 reacties
He Jilles
Sprookjes passen eigenlijk niet bij jou. Maar wie weet, met een beetje schuurpapier.....
De Ridder van de Ochtend
Er was eens een ridder die iedere ochtend opnieuw doodmoe wakker werd. Niet zo'n ridder uit de oude verhalen. Geen blinkend harnas. Geen wit paard.
Deze ridder stond kreunend op uit zijn bed, strompelde naar de badkamer en keek naar een man die er minstens honderd jaar ouder uitzag dan hij eigenlijk was.
"Another day in Paradise," bromde hij tegen zijn spiegel.
De spiegel bromde terug: "Je liegt."
"Dat weet ik."
"Waarom zeg je het dan?"
"Omdat ik anders iets anders zou moeten zeggen."
De spiegel zweeg.
De ridder stapte onder de douche. Het warme water spoelde de nacht van hem af. Niet de pijn. Niet de kanker. Niet de angst. Maar wel net genoeg om weer mens te worden.
Hij schoor zich. Smeerde zich in. Deed een beetje parfum op. Niet omdat de draak daar bang van werd. Maar omdat hijzelf even wilde vergeten dat hij al zo lang tegen die draak vocht.
Even later stond de draak alweer op hem te wachten. Met een zak vol nieuwe cadeautjes.
Pijn. Moeheid. Oxycodon. Scans. Bloeduitslagen.
En ergens onder in die zak lag ook nog een briefje waarop stond: PSA 19,70.
"Godsamme," zei de ridder.
De draak knikte tevreden. Hij hield van dat woord.
De ridder vloekte nog wat harder.
Dat vond de draak eigenlijk nóg mooier. Want hij wist iets wat de ridder zelf nog niet doorhad.
Elke vloek betekende dat hij er nog stond. Elke scheldpartij betekende dat hij zich nog niet had overgegeven.
Zelfs wanneer hij riep dat de chemo naar de hel mocht.
Zelfs wanneer hij mopperde op dokters.
Zelfs wanneer hij bang was voor pillen.
Hij bleef iedere ochtend tóch weer zijn harnas aantrekken. Al zag dat harnas er tegenwoordig verdacht veel uit als een schone trui, een kop koffie en een beetje aftershave.
Op een dag vroeg de draak: "Waarom blijf jij eigenlijk terugkomen?"
De ridder haalde zijn schouders op. "Geen idee."
"Hoop?"
"Misschien."
"Liefde?"
"Misschien."
"Koppigheid?"
Nu begon de ridder te lachen. "Dat komt al meer in de buurt."
De draak snoof. "Je weet toch dat ik ooit win?"
"Waarschijnlijk."
"Waarom vecht je dan nog?"
De ridder keek hem recht aan. "Omdat jij denkt dat de uitslag van de strijd bepaalt wie de sterkste is."
Hij zette zijn helm op. "Ik denk dat het de moed is om iedere ochtend opnieuw op te staan."
En terwijl de draak nog nadacht over dat antwoord, liep de ridder alweer verder.
Mopperend. Vloekend. Met pijn. Met koffie. Met muziek.
En... al wilde hij het zelf nauwelijks toegeven...
met een klein vonkje hoop.
Niet groter dan een lucifer.
Maar draken weten als geen ander dat juist het kleinste vlammetje het lastigst uit te blazen is.
Prachtig Vlaamse vriend..... geen woorden voor. I love you man.... net in slaap gevallen in de tuin, pfff,,,,,,,, zoooooo moe man. Nu maar weer een bakkie koffie, zucht! Hoe vaker ik het lees, hoe mooier het wordt......
Tuurlijk Jilles
Zolang er nog medicatie is die je nog niet gebruikt hebt is er hoop ,lutetium actinium,en misschien lopen er nog wel bepaalde studies onderzoeken waar je eventueel zou aan kunnen deelnemen .Zou je kunnen vragen aan je oncoloog.
Dus ja Jilles er is hoop vriend ,en zoals je zelf altijd zegt ,pleur maar op maar op met die tering tyfus kanker want te vreten zijn we toch niet.
Straks weer lekker tour femme kijken , en maar denken dat we nog jong waren en geen anti hormoon behandeling hadden.
Helemaal goed ouwe reus! Ondanks de pijn die niet echt volledig weg gaat ben ik vandaag toch redelijk vrolijk. Die Oxycodon werkt ook euforisch heb ik gelezen op Internet. Er zijn mensen die het recreatief gebruiken. Nou....ik zit er niet op te wachten. Als ik high wil worden dan pak ik wel een druppeltje THC olie extra maar die mag ik nu niet gebruiken. Het is nu 13.30 en heb zojuist voor de eerste keer vandaag 10mg snelwerkend ingenomen samen met 2 paracetamols, bij elkaar 1000 mg.Hoop dat het nu wel gaat werken.De ene keer wel, de andere keer niet, ik ben sowieso anders dan anderen met innemen van medicatie met betrekking tot de werking ervan. Ik ben sowieso een rare snijboon.