5 aug 2026
heyyyy lieve mensen ik heb een drukke dag ge had van daag ik heb eerst ge werkt en toen op geruimt pffffff ben bek af rond half 8 was ik pas klaar kun je na gaan pffffff egt mega irrtant ik kan egt niet zo veel als ik wil hoor pfffff is ook niet raar na 2 keer darm kanker hebben ge had pfffff 2024 2 keer is vandaag persies 2 jaar ge leden zo veer
en idee hebben dat je alles vergeet is herken baar voor iemand
ik mis ons mama zo erg 2024 maart 27 is overleden ik heb soms het iedee dat ik niet meer uit kom aleen pfffff zo ..... iedreen is voor mij om me heen hoor heb ook wel al heel veel mensen verloren weten wat het ergtse is ze hebben mama belooft dat er voor mij waren en ze doen het maar niet ik voel .... er onder ik ben soms helemaal aleen pfffff en me omgeving snapt soms niks om idee te krijgen wat kanker met je kunt doen pfffffff ik voel daar door soms aleen weet je dat mama was mij mama maar ik kon/kan er alles tegen zeggen pffffffff WAT MIS IK DIE VROUW MAMA hou van je vergeet dat nooit
3 reacties
Het Huis waar het Licht bleef Branden
Een meisje woonde in een klein huisje aan de rand van het bos. Elke avond brandde er één lamp achter het raam.
Niet omdat het donker was, maar omdat haar moeder zei: "Zolang dit licht brandt, weet je altijd waar je thuishoort."
Toen haar moeder stierf, doofde het licht.Vanaf dat moment liep het meisje elke dag harder. Ze werkte, ruimde op, hielp iedereen. Ze hoopte dat ze zo moe zou worden dat ze niet meer zou merken hoe donker het geworden was.
Maar hoe harder ze liep, hoe leger het huis leek.
De mensen uit het dorp zeiden:
"Je doet het toch goed?"
"Je bent toch sterk?"
Niemand zag dat ze elke avond nog even naar dat donkere raam keek.
Op een nacht kwam er een oude lantaarnaansteker voorbij. Hij zag haar zitten.
"Waarom steek je het licht niet gewoon weer aan?" vroeg hij.
"Dat kan niet," fluisterde ze. "Dat licht hoorde bij mijn moeder."
De oude man glimlachte. "Nee."
"Haar vlam wel."
"Maar het licht..." Hij gaf haar een lucifer. "...dat is altijd van degene die het durft door te geven."
Met trillende handen stak ze de lamp aan. Niet omdat haar moeder terugkwam. Maar omdat liefde nooit in een lamp had gewoond.
Alleen het licht had daar gelogeerd.
En vanaf die avond vonden verdwaalde reizigers de weg naar haar huis.
Sommigen bleven maar even. Sommigen wat langer.
En telkens als iemand zei: "Wat brandt hier een warm licht..." glimlachte ze.
Want diep vanbinnen wist ze dat haar moeder nog altijd deed wat ze haar hele leven had gedaan.
De weg naar huis wijzen.
heel mooi hoor dankje wellll
graag gedaan