Leven = passie passie = leven

Binnen is het nog steeds 26C, klinkt erg, maar het koelt best af en wij hadden maar twee dagen hitte... ik was vorige week voor werk en plezier (immers werk is ook beetje hobby) 2 dagen naar Limburg praten met collega's over werk dus dat is ook plezier, maar in Limburg is inmiddels de 4e hittegolf van deze zomer bezig.... de bosbrand bij Venray zegt genoeg. Het is gort en gort droog. 

 Een dame, waar ik ook bij mocht blijven slapen, had ik maar drie keer, via werk, live gezien..... maar het voelde als een vriendin die ik al mijn hele leven ken! Mijn kaak doet nog steeds pijn van het praten met de collega's.

Vandaag mocht ik mijn nieuwe collega ontmoeten en was ik op het hoofdkantoor en sprak weer veel collega's die ik weinig gesproken had. 

Ik ben veel meer dan mijn werk, maar mijn werk geeft wel identiteit aan wie ik ben. Ik vind het een voorrecht dat ik met zoveel plezier mijn werk mag doen. Ik schaam me soms dat ik voor de (semi)overheid werk, ik schaam me soms dat ik een ecoloog ben, maar de afgelopen periode ben ik alleen maar meer in mijn kracht komen te staan. 

De twee en een halve trap vanuit de onderste parkeergarage red ik niet naar boven, maar de energie spat uit mijn lijf. 

Balansen in energie is het toverwoord en dat lukt en daardoor voel ik me krachtiger dan ooit. 

grappend, grollend, stralend strompel ik door de gangen. Ik ben er, ik mag er zijn en ik leef. 

Van de hak op de tak.... vliegen mijn gedachten alle kanten op.... 

Het slapen met het slaapapparaat gaat beter dan verwacht en ergens voel ik minder pijn in mijn lijf. De pijn zegt het niet, maar de tussenpozen tussen de pijnstilling worden langer en de hoeveelheid wordt minder. Herstel kan wel tot een jaar duren. 

Het is lastig inschatten hoeveel herstel gaat plaats vinden. Vele  vragen vliegen door mijn hoofd... ga het nu wel lukken om af te vallen? Jeetje, misschien kan ik straks weer wandelen, misschien kan ik straks weer meer werken... misschien ... misschien .... misschien.... 

Een dromer ben ik altijd geweest.... dus nu droom ik over meer energie. Het blijft bij dromen, ik durf niet te geloven dat de specialisten gelijk krijgen, maar toch.... stel dat.... zelfs 10% is al meer kwaliteit van leven... het zou toch niet.... 

We gaan het zien, we gaan het meemaken.... ik probeer nuchter te blijven, te accepteren, te balansen... maar ondertussen droom ik... droom ik over klussen, lopen, fietsen, afvallen.... het is niet erg als het bij dromen blijft... het is wat het is... ik dagdroom ook graag... We gaan het zien.... 

Met de goede balans is er sowieso goede energie, of liever gezegd weinig energieverlies. En dus doe ik klusjes op stal. Het schiet niet op, maar het straatje op stal is weer dicht, nu alleen de randen nog afwerken. Heeft maar 14 maanden geduurd voor 28 rijen.... De eindspurt moest ik regelmatig bekopen met een dag niks doen in bed.... maar... trots als een pauw dat het gelukt is!

De blogs van mijn lieve vrienden kan ik nauwelijks bijhouden. Ik mag niet autorijden... dus in de ochtend word ik naar stal gebracht of opgehaald voor werk om in de middag weer thuis te komen. Afgepeigerd is er geen puf meer voor het forum, maar er is wel leven. Nog vijf weken en drie dagen.... dan  ben ik weer mobiel.... 

Toen ik deze blog begon zag ik een diep donker zwart gat waar ik in keek... ik was er nog niet in.... maar de toekomst was zwart en donker.... 

Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder... wie had gedacht dat ik zoveel veerkracht zou hebben dat ik mezelf weer terug zou vinden.... ik niet in ieder geval!

Zus en ik gaan ook beter.... vandaag meerdere complimenten van haar mogen ontvangen! Ook hoorde ze mijn woorden, dat ik mijn best doe om niet meer in de controlemodus te komen, omdat ik dat niet meer wil.... het gaat met vallen en opstaan... maar we komen er wel!!! 

Het valt me op dat er momenteel veel nieuwe bloggers komen.... zoveel nieuwe collega's met kanker... niet alleen hier... ook thuis.... moeder met borstkanker, vriend met darmkanker, vriend met lymfekanker, vriendin met huidkanker, Gerard met een net op tijd weggehaald plekje, mijn buurman overleden met hersentumor... buurvrouw van zus bijnierkanker en nu buurman van zus en zeer goede vriend van de familie terminaal met tumor en uitzaaiingen... zo veel dat ik steeds vergeet of het zijn blaas, nieren, longen of lymfen zijn....

We vervuilen onze wereld dermate, dat de kanker ons letterlijk om de oren vliegt... ik heb nog wat energie en tijd in deze wereld om te vechten voor het goede. 

Ineens ben ik trots op mijn werk, en trots dat ik ecoloog ben. Niet omdat ik een linksdraaiend wappie ben, of roomser dan de paus, maar omdat ik iets doe wat er toe doet. 

Ecologen zijn er in vele vormen en maten.... mijn vorm is, dat ik natuurwetgeving gebruik om af te dwingen dat men moet nadenken over een goede leefomgeving. Ik gebruik de wetgeving om schoon water, voldoende water zowel oppervlaktewater als in de bodem een stem te geven. Mijn stem is luidt en krachtig, juist door de kanker krachtiger dan ooit. 

Ik ben niet tegen boeren! ik ben niet tegen industrie, maar ik vind dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Soms is dat makkelijker, soms is dat moeilijker.... soms lukt het gewoon niet. Ik maak me druk over stikstof in mijn werk, maar rij nog steeds heel veel km's met mijn brandstofauto en ook nog is niet een zuinige.... maar als we allemaal een beetje doen, dan kunnen we heel veel. 

De natuur is vergevingsgezind, kijk maar hoe snel de insecten zich herstellen als de gemeenten wat extensiever maaien.... na drie jaar kwamen de bloemen terug en nog drie jaar later de insecten. 

We vinden het zo normaal dat er schoon water uit de kraan stroomt.... maar we moeten steeds meer moeite doen om dat te realiseren. 

Mijn werk is mijn passie, omdat ik me bezig mag houden met vraagstukken omtrent voldoende en voldoende schoon water in de breedste zin van het woord. Ik mag water een stem geven, ik mag natuur een stem geven en met de wind in de rug galmt mijn stem door de ruimte. Ik leer, ik vind, ik voel me verbonden met gelijkgestemden. 4

De wereld brand op vele fronten, en dat is niet altijd even positief... maar het vuur in mij brand harder dan ooit.... 

Deze blog is voor mezelf, om te terug te lezen als ik weer een zwart gat zie.... ik wil niet vergeten hoe ik me nu voel... de veerkracht in mijn geest is nog nooit zo sterk geweest. Mijn verleden mag ik loslaten, ik kijk vooruit naar de toekomst.... een onzekere toekomst met pijn, frustraties, verdriet en vermoeidheid.... maar als ik terugkijk naar de weg, dan voel ik trots, vuur, passie... 

Bedankt lieve vrienden hier, dat jullie mij hebben geholpen de passie weer te vinden! Vele zieken hier, stralen zoveel positiviteit uit.... jullie zijn zo'n voorbeeld voor mij! Ik noem geen namen, straks vergeet ik iemand die het verdient gehoord te worden.... ik hoop gewoon dat jullie de verbondenheid met elkaar voelen en zo weten, samen staan we sterk... en welke passie we ook hebben in het leven.... de passie verbind ons.... ook als de passie alleen maar hier schrijven is, omdat niks anders meer gaat.... ook als dat niet voelt als passie, maar als uitlaatklep.... ik ervaar het als inspirerende krachtige verhalen, die mij helpen om de vechtlust te behouden!

Dank daarvoor! 

Zonder passie... is er geen leven....!