Wachten op je 1e nieuwe mammografie…

Nou daar zat ik gisteren dan samen met mijn lieve man. Terug in wachtkamer 4 voor mijn eerste mammografie na anderhalf jaar. Terug met mijn gedachten op 11 december 2024. Geen flauw benul wat me te wachten stond en dat was maar goed ook want er ging zoveel fout. Of mijn lichaam accepteerde het allemaal niet kan ik beter zeggen maar het was nodig. De tumor was al 7 x 4 cm en de echograaf die de punctie die dag moest nemen, zei eerst “ik ben blij dat alles er rondomheen goed uit ziet. Ja heel goed”. Waarop ik bijdehand en nog lachend vraag “maar daar binnenin dus niet??”. Hij kijkt me bedroefd aan en zegt “nee. Ik kan al wel vertellen dat ik moet doorgeven dat het … is en dat dit dus niet oké is”. Daarna mag ik meteen door voor gesprek op de mammacare. En mijn verhaal begint te lopen.

Gisteren was ik dus weer terug en zie mijn verhaal van toen herhalen bij een vrouw voor mij. Haar man wordt ingelicht dat het wat langer duurt ivm extra echo en even later zie ik ze bij de mammacare naar binnengeroepen worden. Mijn man en ik kijken elkaar begrijpend aan en zeggen “Owjee”. We weten nu zoveel meer en gunnen niemand dit pad. Gelukkig staan ze binnen 5 minuten weer buiten met een big smile. False alarm. Lucky them. En ik ben oprecht blij voor haar. Ze was denk ik pas begin 30. 

En toen mocht ik eindelijk naar binnen. Twee weken van tevoren was ik al 1 bonk stress. Jemig ik had zoveel spanning opgebouwd. Niet normaal. Ik reageerde overal op leek wel. Misschien dat mijn giga depri buien hier ook wel mee te maken hadden. Ik begrijp mezelf de laatste niet zo qua emoties. 
Maar de uitslag was dus goed. Alles schoon. Ik wilde huilen van blijdschap. Mijn man ook. Maar beiden besefte we maar half wat ze zei. Het voelde als het zoveelste bezoek. Het drong niet door. Later die dag vlogen de kinderen me huilend om de nek en nog viel het kwartje niet. Ik leek wel een robot joh. Waar zijn mijn emoties?

We vierden het met bubbels en verse eigengemaakte pizza. Iedereen was in feeststemming maar ik nog niet. 

Nu is het de volgende ochtend en begint het een beetje binnen te sijpelen. Na anderhalf jaar ellende heb ik gisteren gehoord dat mijn borst weer schoon is. Het is oké. Ik ben veilig voor dit moment. Ja het onbezorgde van voor 11 december zal ik nooit meer ervaren. Dat beaamde ook mijn arts op de mammacare. 
”Er is een nieuwe waarheid voor ons” zei mijn man zo mooi. We leven in een andere dimensie. Vrienden leven hun oude vertrouwde leven. Dat is er voor ons niet meer. We hebben er iets nieuws voor terug gekregen en daarin moeten we ons opnieuw leren bewegen en uitvinden wat wel kan en dat ook nog steeds heel erg leuk en fijn is. We hebben groen licht gekregen om door te gaan. 
Ik hoorde gisteren zo mooi deze tekst op de radio “  “Ja, we dansen de zon op

't Is te laat om nog stil te staan

Ja, we dansen de zon op

Zodat het leven door kan gaan”. 

Het is van Diggy Dex. Ik word er altijd vrolijk van en nu kreeg t wel een hele speciale lading”. 

Ik begin toch wat meer lucht te krijgen. Alsof ik uit de cocon stap en weer mag leren vliegen. Nou ik neem het met beide handen aan. 

Ik ga fietsen met een smile op mijn gezicht. Het is lang geleden dat ik me zo bevrijd even heb gevoeld van alles. 

Kleine stapjes….maar deze voelt net even iets groter vandaag. 

Liefs van mij 🦋 

Foto: tekening die ik maakte als onderdeel van mijn genezingsproces. Ik maakte het hele jaar door tekeningen die weergaven wat ik met woorden niet kon. Dit is er 1 van.