Met mijn rug tegen de muur
Tijdens mijn vakantie verdwenen de rugklachten, mede dankzij een oxazepammetje iedere nacht. Een paar dagen na thuiskomst kwamen ze al weer terug. De ene dag wat erger dan de andere, vaak net genoeg aanwezig om het flink irritant te maken.
Laatst had ik weer een afspraak met mijn therapeut (Mensendieck). Daar zijn de woorden gevallen die ik ergens al wel wist. Mijn rugklachten zijn chronisch. Wat niet inhoudt dat het niet meer over zal gaan, maar serieus hardnekkig is. En het zou me helpen als ik dit leer te accepteren.
Dit doet meer met me dan ik had verwacht. Vooral het oneerlijke aspect blijft hangen.
Het klopt wel dat als ik er mentaal niet meer zo tegen vecht en de aandacht op vestig, dat het beter gaat. Maar hoe doe je dat als je rug stijf en stram voelt, ook als je zit of ligt? Die cirkel doorbreken is ontzettend lastig.
Leren accepteren dat je dagelijks pijn hebt is moeilijk. Zeker als je weet dat het ook anders kan. Afleiding helpt enorm, maar dat werkt op de lange termijn niet.
Wat ik ook moeilijk vind, is accepteren dat dit een gevolg van kanker is. De vermoeidheid, de verminderde energie, de littekens, het verminderde inkomen, de beperktere mogelijkheden dat is me allemaal nog wel gelukt om te accepteren. Maar de rug beperkt op zijn tijd behoorlijk en houdt de angst in stand. Misschien ben ik even aan het einde van de klappen die ik kan incasseren en heeft dit meer tijd nodig.
In elk geval ben ik er goed klaar mee. Ik ben bijna zes jaar na de eerste diagnose. Er zijn nog veel dingen daarna gekomen, met zware behandelingen en diepe dalen die vele (on)zichtbare littekens hebben achtergelaten. Dat ben ik allemaal te boven gekomen. Ik heb twee keer kanker overleefd! Maar die is medisch onverklaarbaar, chronisch pijnlijk en daar moet ik het dan maar mee doen.
Zwaar gefrustreerd met mezelf schrijf ik het maar weer van me af.
Het komt ergens wel weer goed, maar de oplossing voor acceptatie heb ik nog even niet.
Hier nog een paar mooie quotes die ik goed begrijp:
8 reacties
Lieve Saskia,
Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar zou zo graag iets zeggen, je laten weten dat ik om je geef, en het even weg zou willen nemen.
Woorden schieten weer tekort.
Hou van ješ«š«š«š«š«šPeter
Bedankt Peter!
Goh Saskia
Het is lsof ik mijn eigen gedachten zat te lezen.
Ik denk dat het bij chronische pijn eigenlijk niet eens de pijn zelf is die het moeilijkst is. Het is dat kleine stemmetje dat er voortdurend naast zit. Dat fluistert: "En morgen? En volgende week? En binnen een jaar?"
De voorbije dagen ben ik zelf voor het eerst aan het experimenteren met pijnstillers. Een zin die ik een maand geleden nooit had willen schrijven.
Want van alle dingen die kanker mij de voorbije jaren heeft afgepakt, had ik eigenlijk gehoopt dat pijn geen vaste reisgenoot zou worden. Blijkbaar beslist die kanker daar anders over.
Je schrijft dat je het moet leren accepteren.
Ik weet niet of dat kan. Misschien is accepteren gewoon elke ochtend opnieuw opstaan, een beetje vloeken, een beetje lachen, doen wat er nog wƩl kan en af en toe keihard toegeven dat je het grondig beu bent.
Want eerlijk... soms bƩn je het gewoon beu. Punt.
En das eigenlijk helemaal geen gebrek aan acceptatie. Das gewoon menselijk.
Dikke knuffel.
Je hebt helemaal gelijk. Juist dat stemmetje zorgt voor onnodige spanning.
Voor mij is het accepteren dat het nu even zo is. Zodat ik mijn focus kan verschuiven. Toen ik gisteren mijn grote teen stootte (ik ben sinds de behandelingen een stuk onhandiger) deed die behoorlijk pijn en was de rugpijn meteen even verdwenen. Dus minder denken aan de rug, gewoon mijn ding doen en de gedachte ln verzetten.
Balen dat jij nu toch aan de pijnstillers moet. Maar als je de goede dosis te pakken hebt en het kunt onderdrukken, kun je er voorlopig nog tegenaan.
Dikke knuffels terug!
Lieve Saskia,
zou het kunnen helpen om eens met iemand in gesprek te gaan over jouw gevoel dat het oneerlijk is? Of, zoals in de quote die je plaatst, dat je moet omgaan met iets wat niet jouw fout is? Ziekte en pijn hebben in mijn beleving nooit iets te maken met eerlijk of goed/fout (weinig zaken in het leven, zelfs), maar ik kan me voorstellen dat het jou op die manier allemaal nog erger dwars blijft zitten.
Accepteren, dat lijkt me teveel gevraagd, maar er mee leren leven met de juiste pijnstillers en een andere mindset, misschien zou dat kunnen? Hele dikke knuffel en veel liefs! XXX
Daar heb je een goed punt, Frie. Ik blijf nog heel erg hangen in de frustratie. Ik heb op dit moment nog niet de behoefte om weer naar de POH aan te gaan, de gedachte is al wel bij me opgekomen. Voor nu houd ik het bij met Mensendieck therapeut. Daar leer ik langzaam om te ontspannen en de spanning los te laten.
Voor mij is het accepteren dat het nu zo is zodat ik de gedachten en spanning los kan laten. En dan moet het uiteindelijk weer overgaan.
Dus ik ben al een paar dagen heel therapeutischel bezig om al mijn oude 3D puzzels op te zetten. Om ze straks te kunnen verkopen.
Dikke knuffel terug!
Lieve Saskia,
Zoals Frie zegt is het misschien het beste om te leren omgaan met de pijn, pijnstillers te slikken om een draaglijk leven te leiden. Zelf ben ik de afgelopen 2 jaar 'afgezakt' van 3 x 2 paracetamol naar permanent fentanyl pleisters die bovendien ook al eens zijn opgehoogd. En soms is de pijn zo ondraaglijk dat ik er nog smelttabletten bij moet gebruiken. Maar hiermee leid ik wel een bevredigend leven. Liefst wil ik ook pijnvrij wakker worden, maar het is wat het is. Het overkomt me allemaal en ik moet er maar mee dealen. Dat gaat niet altijd even makkelijk hoor. Soms ben ik het ook allemaal zo zat, maar dat gevoel gaat gelukkig altijd weer een keer over.
Ik wens je sterkte en hoop dat je snel weer wat beter ermee om kan gaan.
Liefs, Monique
Als ik lees wat iedereen aan pijnstillers gebruikt, dan mag ik mij gelukkig prijzen. Ik doe het nu een half jaar zonder. De pijn komt bij mij uit hoge spierspanning. Rust en warmte en beweging helpen het beste.
Het is dat koppie wat alle spanning nu in stand houdt. En ik moest mijn frustratie er gewoon weer even uitgooien. Dat helpt vaak om mijn gedachten te ordenen
Dus zo slecht heb ik het niet.
Bedankt voor het meedenken.