Ik mag niet zeuren
Ik mag niet zeuren, dus probeer ik het niet te doen, het is nu 2 maanden na de operatie, de littekens zijn genezen aan de buitenkant, de 1e chemo is achter de rug en toch voel ik nog veel pijn. Steken en alles doet zeer mijn romp is opgezet. Och zegt de longarts is zenuwpijn, kan wel een jaar duren en soms gaat het nooit meer over,🫣
Ik doe trouw de ademhalingsoefeningen en die gaan prima, maar een stukje wandelen blijft moeilijk ,ik voel me onzeker en als er iemand meewandelt praat ik en dan heb ik totaal geen adem meer. Nu na 2 maanden kan ik net aan 1200 meter lopen 2x op een dag. Ik scharrel een beetje in huis en rust veel .als het goed is volgende week de tweede chemo erin. Heb de eerste intake gehad voor oncofysio, maar ik heb een hekel aan oefeningen, en een sportschool. Ik wil mijn eigen sport beoefenen, ik doe normaal 4 xper week aquasporten, ik mag gaan zwemmen ,maar ik kan de hobbel niet nemen lijkt wel.
ben een paar keer in de zee geweest, en dat was heerlijk, een beetje poedelen,de borstcrawl durf ik niet te maken.
Ik wil niet in een groepje met bejaarden trainen ,mijn eigen groep is veel te heftig, klink ik nu erg onvriendelijk???
Ik ben zelf ook bijna 69 . Het is lastig, iedereen roept je ziet er goed uit, dus de belangstelling is weg, want de tumor is eruit dus je bent beter.
Je herkent je lijf niet meer, 7 kilo afgevallen maar gelukkig heb ik genoeg reserves 😜. Ben wel al mijn spieren 💪 kwijt.
Huishouden daar heb ik hulp voor gekregen 2 uur per week, alleen dat irriteert me ook, ze poetsen zo raar, en ik merk dat alles een beetje verslonsd is.
Maar ik mag niet zeuren, en morgen is het vast beter.
4 reacties
Lieve Jij
Onlangs las ik iets over een oude vioolbouwer die een zwaar beschadigde viool op zijn werkbank kreeg. Een diepe barst in de klankkast. Het soort schade waarvan een leek denkt: die is rijp voor de open haard.
Maar de man keek er heel anders naar. Hij haalde de viool helemaal uit elkaar. Millimeter voor millimeter. Lijmde de scheur, verving hier en daar een stukje hout en zette alles weer voorzichtig in elkaar.
Weken werk. Maar toen hij klaar was, zag de viool er weer prachtig uit. Alsof er nooit iets gebeurd was.
De eigenaar was dolblij. "Ze is weer als nieuw," zei hij.
De vioolbouwer glimlachte alleen maar. "Nee," antwoordde hij. "Ze ziet er weer als nieuw uit."
Dat is iets anders. Een viool is geen kast. Je kunt niet even kijken of alle schroefjes vastzitten en besluiten dat het weer in orde is.
Ze moet opnieuw leren klinken. Het hout moet zich weer zetten. De spanning op de snaren moet weer juist zijn. Soms duurt dat weken. Soms maanden.
En soms blijft haar klank voorgoed een beetje anders.
Niet slechter, maar anders.
Ik dan las ik jouw verhaal
Iedereen ziet de buitenkant. De littekens zijn dicht. De tumor is weg. Dus, in de ogen van de buitenwereld, is de viool gerepareerd.
Maar niemand hoort hoeveel moeite het kost om weer één mooi liedje te spelen.
Een wandeling. Een trap. Een gesprek waarbij je halverwege naar adem moet happen.
Of de moed verzamelen om eindelijk weer eens een zwembad binnen te stappen.
Misschien verwacht je van jezelf ook wel dat je weer klinkt zoals vroeger.
Dat lijkt me heel menselijk.
Alleen, zelfs de beste vioolbouwer kan dat niet beloven. Die weet dat herstellen tijd vraagt. En dat sommige violen uiteindelijk een andere klank krijgen.
Niet omdat ze minder geworden zijn.
Maar omdat ze een verhaal meedragen dat je niet ziet.
Alleen hoort
als je goed luistert.
Dankjewel, je kan het beeldend verwoorden, ik lees vaker wat van je, soms kan ik het niet helemaal volgen ,dan lees ik en herlees ik, 🤣 terwijl ik een echte lezer ben , ik steek het maar op chemobrein.
Ik wordt inderdaad nooit meer dezelfde , wilde alleen even heel even zeuren.morgen is het weer goed.
Nou, als het je kan troosten. Ik heb al mijn boeken weggedaan. De laatste 10 dozen worden vrijdag afgehaald door de kringwinkel
Lezen lukt niet meer, na 10 paginas ben ik de draad kwijt.
Bloggen lukt gelukkig nog wel, dus zeuren doe ik ook niet🙏🏻
Of toch weinig😁
Je littekens zijn genezen aan de buitenkant maar vanbinnen zijn ze misschien nog wat rauw. En die zien anderen niet, alleen jijzelf.Jouw longarts mag een schop onder zijn kont zo te horen. Je hebt enorm veel te verstouwen, besef je dat wel? Natuurlijk mag je “ zeuren “, hoewel ik dat woord helemaal niet vind passen in jouw verhaal. Je benoemt gewoon alles wat je hebt meegemaakt. Niet meer, niet minder. En dat doe je goed!
Liefs, Betty🧡