Hoezo moeten we flink zijn….mogen we juist niet wat liever zijn voor onszelf?

Ik las bij een lieve medelotgenoot dat ze wat flinker mocht zijn. Ik herken dat ook bij mezelf. Ik mag wel eens wat liever voor mezelf zijn!! Ik vind dat ik klaag als ik weer wat wil vertellen over mijn pijnen. Ik denk zelfs dat maar weinig mensen in mijn omgeving überhaupt weten waar en hoeveel pijn ik nog steeds ervaar. Want sinds mijn haar weer terug is en ik er weer beter uitzie denkt iedereen dat ik weer de oude ben. Maar die oude ik is weg. Niet in essentie want daar ben ik nog. Maar mijn lichaam is veranderd. Andere pijn leeft nog door en ook de herinneringen aan wat me allemaal is overkomen dat s niet zomaar verdwenen. Mijn chemo’s waren geen kattepis. Een hele lieve steunende vriendin overleed plotseling. Terwijl  ze mij supporte ontdekte men bij haar een hersentumor en voor we het konden bevatten was ze al overleden. Ik heb niet eens afscheid van haar kunnen nemen. Twee maanden later besloot mijn broer me te ghosten. Ik weet nu een jaar later nog steeds niet waarom. En dat moet je verwerken terwijl je nog midden in de grote shitshow zit. Dit zijn maar een paar voorbeelden. En zo draagt iedereen zijn pijnlijke verhaal. Hoe groot of klein. Het is jouw stille verdriet. Er is geen vergelijking in kankerbehandeling. Iedereen ervaart het op zijn eigen manier en dat alleen is al zwaar genoeg. 

Dus Hoe verzinnen we het voor ons zelf dat we flink moeten zijn???? Alsof waar we doorheen gaan en wat we te verwerken krijgen aan vreselijke bijwerkingen etc. niet erg genoeg is en alsof we daarin al niet flink genoeg zijn om toch weer voor de volgende chemo alle moed bijelkaar te verzamelen omdat we willen leven. En omdat we niet willen klagen maar alles al dragen qua ellende. Hoe zwaar is dat niet. En dan nog vinden we dat we niet mogen klagen. Eigenlijk word ik er verdrietig van. Hoe stom! Huil, praat, gooi het eruit. Desnoods hier. Maar we gaan ons niet meer kleiner maken. 

Wat doen we onszelf aan hè. We hebben zoveel moed en kracht en toch vindt een of ander debiel stemmetje in ons hoofd ons niet goed genoeg.  Haha als ik t schrijf denk ik wat een klinkklare onzin maken we onszelf wijs en hoe goed zijn wij vrouwen in onszelf kleiner maken…. 

We gaan onszelf oppeppen en kracht toedichten.we gaan onszelf die schouderklop geven. Wij zijn de gladiators in een strijdperk die geen grenzen kent. Wij zijn de moedigste mensen ook in onze meest k😡tte momenten. Want ook daar krabbelen we weer uit. Vraag niet hoe. Maar dit vraagt kracht en moed dat weet ik ondertussen wel. 

Lief zijn voor onszelf. Want we dealen met een ziekte die ik in ieder geval niet zag. Het wordt uit je lijf gehaald maar ik zie niks. Het enige wat ik beleef is dat mijn lijf heel ziek wordt gemaakt met alle gevolgen vandien. 

Ik zag gisteren een artikel over het eerste vrouwelijke standbeeld voor die vrouwen die te maken hebben met borstkanker. Ik wist niet wat ik erbij moest voelen. Maar nu weet ik het. Het is moed, kracht en liefde. Want dat is nodig om deze ziekte aan te gaan en als je veel geluk hebt om het te overleven. Zoals met alle kanker en alle lotgenoten die met welke vorm van kanker te maken hebben omgaan. Iedereen moet er zijn eigen weg in leren vinden. We vallen en we staan weer op. 

Ja lieve lotgenoten we gaan proberen liever voor onszelf te zijn en onszelf de credits te geven die we verdienen. 
Ik ga het zeker aan met mezelf 🤛🏼

Jij ook?

We zijn niet alleen 💪🏼 

♥️
 

Foto: het bronzen beeld van Cecilie Flatval in het centrum van Oslo. Gemaakt door beeldhouwer Håkon Anton Fagerås, is het eerste beeld ter wereld van een vrouw met ongeneeslijke (uitgezaaide) borstkanker. Het toont haar moedig en kwetsbaar, inclusief litteken van haar borstamputatie