Kleine wereld

Kleine wereld..

In april voelde ik iets geks in mijn borst, geen knobbel maar een soort van harde plaat. Mijn man en ik dacht beide ojee, das niet goed!

De volgende ochtend keek de huisarts met dezelfde blik “ojee das niet goed”.

Een dag later de bevestiging in het ziekenhuis, borstkanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren. Maar goed te behandelen.

Toen volgde het gesprek met de kids, onze oudste dochter had het al in de gaten. (Hoe slim als ze is, heeft ze gekeken waar onze telefoons waren toen we naar een afspraak moesten, ze is 13)

Onze twee jongste kids 7 en 9 hebben we het hele verhaal uitgelegd in kinder taal. Ze vonden pepernootjes een mooi woord voor borsten, dus conclusie de pepernootjes gaan er af tijdens de behandeling.

Onze oudste zoon van 15, hoorde het aan en verwerk het op zijn eigen manier.

Maar goed, behandelplan bekend:

Chemo 4x (zware variant) 

Chemo 12x (pax wekelijks)

Operatie

Bestraling

De behandeling wordt gestart en we zitten nog volop in ons Sociale leven. De kids allemaal op school, lekker beppen op het schoolplein. 2x in de week de voetbaltrainingen verzorgen voor de jongste en de oudste. Als coach langs de lijn bij de ouders tijdens de wedstrijden. En werkzaam bij een bedrijf in een team van 30 man.

Eerste 4 chemo’s ✅ we gaan dit varkentje wel even wassen, en door, nu bezig met de wekelijkse chemo.

Voetbalseizoen is ten einde, vandaag de laatste schooldag. En deze week te horen gekregen dat mijn contract niet verlengd wordt. Stapje voor stapje raak je in een isolement, althans zo voelt het bij mij. 
Mijn eigen bubbel. Mijn eigen kleine wereld! Wanneer ik iemand tegen kom is altijd de eerste vraag hoe gaat het, kom je de chemo’s een beetje door?  Met mijn positiefste blik, geef ik aan, het is wat het is! Veranderen kunnen we het niet, en ik word weer beter! Ik romantiseer het een beetje. Een week opgekruld in bed na elke chemo was geen pretje. Maar er zitten ook “Goede” dagen tussen. Heel lief die interesse alleen gaat het nu de gehele dag over kanker. Gaandeweg de behandeling verdwijnt de interesse van mensen, het blijft stil. Ben ik dan te positief geweest? Eerst dacht ik waarom alleen maar vragen hoe het met de kanker gaat, nu denk ik…. Wil iemand me alsjeblieft vragen hoe het met de kanker gaat.. het wordt stiller en stiller.

Ik voel me alleen, door de behandeling staat mijn helikopter op de grond. Door mijn mindere energie red ik het niet om mee te vliegen. En dat voelt heel rot. 
Iedereen gaat door, heel logisch natuurlijk, maar dat maakt mijn wereld wel heel klein.

Ik wil niet klagen, en weet dat ik weer beter word. Ik ben een superpositief persoon. Maar nu zit ik even in een dipje…

Alles komt goed, even doorzetten nog.