Poeh!
Volgens mij ben ik hier al een half jaar niet meer geweest en al met al is het een behoorlijk pittige tijd geweest.
Ik val maar meteen met de deur in huis want hondje Monty betreft, hij is "verhuisd" naar een geweldige roedel op een woonboerderij in het oosten van het land. Monty, volgens de beschrijving, een rustig onzichtbaar hondje, bleek na ongeveer twee maanden bij ons een puber met adhd te zijn. Deuren zelf openmaken, schoenen brengen wanneer hij uit wilde waren samen met zijn ontzettende aanhankelijkheid echt geweldig! Maar hij werd zo beschermend over ons, dat bezorgers weigerden, aan de deur te komen, ging de pijnlijke en chronisch vergroeide arm van mijn man (cloves) bij het uitlaten helemaal naar z'n knoppen. Sfeer thuis werd er ook niet beter op en de stress zorgde voor nog meer lichamelijke klachten bij ons, dus contact opgenomen met de opvang waar hij vandaan kwam, alles duidelijk uitgelegd . Op een maandag ochtend in mei hebben we Monty met een kofferbak vol met zijn spullen gebracht. Ik vroeg meteen, of ze ook een plekje voor mij hadden, een paradijs voor honden! Grasveld van een paar voetbalvelden, met wat bomen voor schaduw, grote boerderij en de liefste hondenmensen die we konden wensen! Hij had de eerste dag al vriendjes, een vaste vriendin die niet van zijn zijde wijkt en geen halsband of riem meer. We vonden het heel verdrietig dat het bij ons niet ging, veel gejankt, maar beter dan ŵaar hij nu is, kan bijna niet en dat geeft ons rust. Na een paar dagen merkten we pas, wat een impact Monty letterlijk op ons gehad heeft, in elk opzicht. We krijgen af en toe foto's , Monty leeft als een god in Frankrijk!
Mijn laatste scan zag er goed uit trouwens, weer heel blij mee!
Eindelijk een nieuw matras gekocht, nieuwe relaxstoel, naar de kapper geweest, kort koppie, haren waren zo lang, dat ze gedoneerd konden worden, yes!
We hobbelen op onze manier door, piepend en krakend, dat wel, maar daar hebben we ook de leeftijd voor en zolang het nog piept en kŕaakt zijn we er nog!
Ga binnenkort blogs lezen, want dat heb ik ook al een hele tijd niet meer gedaan.
Sterkte allemaal, wordt vervolgd
4 reacties
Het moet zwaar geweest zijn om afscheid te nemen van Monty, ook al heeft hij het nu prima. Wel fijn dat jullie nog foto's krijgen en hem zo kunnen zien!
En heel wat nieuws bij jullie, jullie hebben duidelijk niet stilgezeten! ;)
Fijn om weer iets van je te lezen, nog fijner dat de scan goed was.
Verdrietig om Monty, jullie hebben meer dan je best gedaan. En dat hij nu een plek heeft waar hij als God in Frankrijk is, zal het verdriet hopelijk minder schrijnend maken.
Als ik naar de foto kijk zie ik zijn koppie met een blik in zijn ogen: kom wat gaan we nu doen?( Terwijl Marie nog achter zijn adem zit met pijn in de arm van de uitlaat ronde)
Geniet van het nieuwe matras en de relaxstoel.
Eigenlijk zou je een foto van je korte koppie moeten plaatsen, zodat Willy de karakteristieke cartoon kan aanpassen.
Liefs Marieke
Wat een mooi nieuw thuis hebben jullie voor Monty gevonden. Dat is een troost voor het gemis dat jullie zullen voelen. Fijn dat de scan goed was. Kunnen jullie weer krakend en piepend vooruit.
Liefs, Monique
Piepend en krakend, maar wel genietend van hetgeen, het leven blijft bieden.
En ondertussen noest werkend om je creaties te maken.
Fee en in zijn de gelukkige eigenaar van twee van jouw werkjes, een knuffelbeer, en een Fiona.
Ze staan op the mantlepiece (kan zo gauw geen Nederlands woord vinden) op onze slaapkamer, en kijken naar ons.
Hoewel ze klein zijn, hebben ze voor ons een GROTE betekenis
Zo jammer dat Monty voor jullie niet de juiste was, maar de asiels zitten vol.
Wij hebben altijd katten vanuit het asiel gehad, en altijd die, die niemand wilde hebben.
Misschien is er daarbuiten wel een hond die door jullie gered moet worden.
Geef je man, ook een hele dikke knuffel van me, het is een bijzonder mens.
Dikke Knuffel 🐻🐻🐻🐻🐻🐻😘😘Peter