ik baal dat ik niet veel meer kan

He Lieve jij
Ik schrijf graag verhaaltjes
Ik heb zojuist al je blogs gelezen
En daaruit komt het volgende. Ik hoop dat het mooi vind
❤️, Willy

De vrouw die een lege lantaarn droeg

Er was eens, niet eens zo heel ver hier vandaan, een jonge vrouw die elke ochtend een oude lantaarn met zich meedroeg.
Vroeger brandde daarin een warm, helder licht. Maar toen kwamen de donkere jaren.

Eerst kwam een draak die Kanker heette. Niet één keer, maar twee keer vocht zij tegen hem. Ze verloor stukken van haar kracht, haar slaap, haar vertrouwen en een deel van het leven dat ze dacht nog voor zich te hebben.
Toen de draak eindelijk verdwenen was, zei iedereen opgelucht: "Gelukkig. Nu is alles weer zoals vroeger."

Maar zij keek naar haar lantaarn. Er brandde bijna geen licht meer.

Niemand zag dat. Ze zagen alleen dat ze weer liep, weer fietste, weer werkte, weer boodschappen deed.

Niemand zag dat elk stapje een handvol olie uit haar lantaarn kostte.
Na een paar boodschappen was de olie bijna op.Na een middag werken bleef er nog maar een klein vlammetje over.
En soms... hoefde er maar één onvriendelijk woord gezegd te worden of de vlam doofde helemaal.

Dat waren de dagen waarop ze dacht: "Ik kan niet meer."

Op een avond, toen ze uitgeput op een boomstronk zat, kwam er een oude boswachter voorbij.

Hij keek niet naar haar gezicht. Hij keek naar haar lege lantaarn.

"Dat is een zware," zei hij zacht.
"Kapot," antwoordde ze.

De oude man glimlachte. "Nee, leeg."
"Dat is hetzelfde."

Hij schudde zijn hoofd. "Nee. Een kapotte lantaarn kan geen licht meer geven. Een lege lantaarn wel."

Ze begreep hem niet.

Hij nam haar mee naar een klein meertje midden in het bos. Het water was spiegelglad.
Daar stonden honderden mensen.

Iedereen droeg een lantaarn. Sommige groot. Sommige klein. Sommige bijna uit.

En plots zag ze iets bijzonders.

Iedere keer wanneer iemand vriendelijk glimlachte, een hand op een schouder legde, eerlijk luisterde of gewoon zei: "Ik begrijp je", verscheen er een klein druppeltje olie in de lantaarn van de ander.

Niet veel. Maar genoeg.

Ze zag ook mensen die loze beloftes deden.

"We zorgen wel voor je."
"Je kunt altijd op ons rekenen."

Hun woorden klonken mooi. Maar er viel geen enkele druppel olie. Alleen lege lucht.

Toen begreep ze waarom sommige mensen haar zo moe maakten.
Ze vroegen licht van haar, terwijl ze niets teruggaven.

En toen gebeurde iets onverwachts.

Aan de rand van het meer stond een klein jongetje.
Hij had zelf maar een piepklein lampje.
Toch liep hij naar haar toe. Hij pakte haar hand.

"Ik heb niet veel," zei hij. "Maar een beetje is ook iets."

Eén druppel olie viel in haar lantaarn. Het vlammetje begon weer voorzichtig te branden.
Niet fel. Niet zoals vroeger. Maar warm genoeg om de volgende stap te kunnen zetten.

De oude boswachter zei:

"Dat is het geheim van mensen die veel hebben meegemaakt."
"Ze hoeven geen groot vuur meer te hebben."
"Ze hoeven alleen genoeg licht te bewaren om morgen weer één stap te zetten."

Vanaf die dag keek de vrouw anders naar zichzelf.

Ze stopte met zich te vergelijken met de vrouw die ze vóór de draak was geweest.
Want die vrouw bestond niet meer.

Maar de nieuwe vrouw…

Die kende de waarde van één vriendelijke hand. 
Van één goede broer. Van één echte vriend.
Van een kop koffie. Van een fietstocht.
Van even slapen als haar lichaam daarom vroeg.

En langzaam ontdekte ze iets wonderlijks.

Haar lantaarn werd nooit meer zo vol als vroeger.
Maar hij ging ook nooit meer helemaal uit.

Want telkens wanneer ze dacht dat alles op was, verscheen er ergens weer iemand die, soms zonder het zelf te weten, een klein druppeltje olie in haar lantaarn liet vallen.

En zo leerde ze dat moed niet betekent dat je nooit moe bent.

Moed is iedere ochtend opnieuw opstaan met een lantaarn die maar half gevuld is
en toch besluiten vandaag weer een beetje licht mee te nemen voor jezelf en voor de mensen die werkelijk van je houden.

Hij is indd heel mooi