Een gouden week

Inderdaad, een gouden week in Nederland. Een week waar ik zo enorm naar toegeleefd heb, omdat het lang niet zeker was of ik het überhaupt zou halen, en zo ja in welke conditie ik zou zijn. Nou, ik voelde me prima, staande gehouden door chemie en adrenaline.

De hoofdreden om naar NL te gaan was het bijwonen van de afstudeerpresentatie van jongste zoon. Toen hij 5 jaar geleden naar NL vertrok om te gaan studeren was het meemaken van zijn bachelor al een ijkpunt. En zie hier, nu heb ik zelfs zijn Master meegemaakt. Zo trots! Rondom dit afstuderen hadden we een kleine week NL gepland, zeer waarschijnlijk mijn laatste bezoek aan NL, nu ik redelijk hard aan het inleveren ben. Vliegen is eigenlijk geen optie meer, er ging ook van alles mis met de speciale assistentie (rolstoel) die ik had aangevraagd. Zowel op de heen als op de terugweg. 

Ik werd wel keurig naar de gate gebracht in zo'n golfkarretje. Daarna met rollator door de slurf, ik kon de rollator vlak bij de ingang van het toestel afgeven. Hij zou daarna weer voor me klaarstaan. Gelukkig zat ik op rij 4, dus hoefde niet ver te lopen. De vlucht verliep prima, maar toen kwam het moment van uitstappen. Die vliegtuigstoelen zijn gewoon te laag! Na al dat zitten kwam ik niet meer overeind. De jongen die naast me zat gaf me een zeer gewenst ongewenst zetje tegen mijn kont en hup, daar stond ik. Trap af op vliegveld Weeze ging ook prima, maar oeps, we moesten in de bus die ons naar de terminal zou brengen. Dat opstapje was ook net wat te hoog, waardoor ik door mijn been zakte. Gelukkig stond Hans achter me en ving me op. Afijn, we waren aangekomen!

We hadden als gezin een huisje geboekt op Center Parcs. Een goede keus, iedereen die ik graag wilde zien kon erheen, ik kon gaan rusten als ik wilde. Helemaal goed. Dus ik heb lieve vrienden en familie gezien en we hebben fiscaal wat dingen kunnen regelen (mijn bedrijfje overgedragen aan mijn man, zodat daar later geen troubles mee komen). Hoogtepunt het afstuderen van jongste zoon, zo trots! 

Zaterdagochtend was het uitchecken en de lange reis naar huis terug. Op het vliegveld aangekomen was mijn assistentie natuurlijk niet geregeld (ik had wel een bevestiging gekregen), maar ze konden mij er gelukkig nog wel tussenvoegen. Kon ik zelf de trap op van het vliegveld, of toch liever met een rolstoel erin gehesen? Nou, doe die rolstoel maar. Na zo een drukke week vertrouwde ik mijn kracht niet meer. Dus ik word met rolstoel naar de gate gereden, je krijgt overal voorrang, iedereen wijkt uiteen.... Eenmaal bij het boarden word ik met rolstoel naar het toestel gereden. Achter onder de staart is een stukje schaduw, daar word ik geparkeerd totdat "ein Kollegen" het over gaat nemen. Gedurende het hele traject zijn zowel Hans als oudste zoon bij me, dus ik ben niet helemaal alleen. Kollegen komt, maar zonder lift. Dat blijkt lastig. Kan ik niet toch proberen die trap op de lopen? Eeeeehhhhh.... nou ja, ik kan het proberen. Met Kollegen en zoon achter me om me op te vangen mocht het mis gaan klauter ik voetje voor voetje omhoog. Het lukt. Ik plof in mijn stoel (achterste rij) en hoera, we kunnen naar huis. Dat ik nu 3 dagen moet bijkomen is niet erg, het was het dubbel en dwars waard.

Jammer genoeg had ik gisteren een afspraak met het palliatieve team in het ziekenhuis. Een prima club hoor, die me in alles gaan helpen. Alleen was de dokter niet zo positief over mijn Frankrijk plannen (vakantie met mijn zussen, vertrek half juli). Of ik dat ga halen is nog maar de vraag, begreep ik. Dus dat is weer even iets waar ik me overheen moet zetten. We gaan ervoor, hoe dan ook. Deze week bestellen we nog een simpele kist die mijn lieve kunstenaarsneef gaat oppimpen. Ik ga hem daar een beetje bij helpen, dat wordt een bijzonder project. Dusssss..... het wordt nog druk met dingetjes regelen de komende weken. Zolang ik me goed blijf voelen lijkt het do-able, maar de emoties komen meer en harder nu. Het hoort erbij. 

Ik hoop dat het volgende blog vanuit La France komt. Liefs, Simone