Ingehaald door het zwarte beest

Lieve lezers,

Na een hele lange tijd vind ik eindelijk dat ik toch maar eens een blog wil schrijven. In de afgelopen jaren ben ik twee broers en een schoonzus aan kanker verloren. Zelf had ik diverse plaveiselcelcarcinomen van kwaadaardige aard. Dat laatste waren peanuts. Inmiddels heb ik de handen vol aan een partner die behoorlijk lijdt aan vasculaire dementie en veel tijd en energie slokt. Dat was eigenlijk al genoeg op mijn bordtje.

Afgelopen maandag ben ik zelf gediagnosticeerd met borstkanker en wel in beide borsten. Het was mijn laatste oproep voor het bevolkingsonderzoek en ik zei tegen degene die de borstfoto's maakte: laatste keer, ben ik dan mooi mee klaar. Had ik niet mogen zeggen. Binnen een week werd ik door de huisarts gebeld en doorverwezen naar de mammapoli. Dat was even schrikken en slikken. Was het nog niet genoeg geweest dan. Hoe ga ik dat bol werken was mijn eerste reactie. Hoe moet dat met mijn partner als ik dat traject in moet? God, geen chemo's alstublieft en geen uitzaaiingen heb ik gebeden. Heeft het geholpen? Dat is natuurlijk niet te verwachten als het er al is maar toch heb ik weer geluk gehad. Beide tumoren zijn hormonaal van het veel voorkomende type maar allebei wel van een andere soort. Hoe krijg je het voor elkaar. Links 0,8 cm en rechts 1,8 cm. Beginstadium en nog goed behandelbaar. Borst besparende operatie en daarna bestralen en géén chemo's. Klap op mijn kont van opluchting. We gaan er weer voor en ik ben er van overtuigd dat het allemaal weer goed komt. Maar a.s. maandag ga ik eerst nog met mijn partner 2 weken op vakantie. Stond gepland en dat nemen ze me niet af. Die tijd zal ook niets meer uitmaken. Die vakantie wel. Een rondje Memory Lane en afscheid nemen van familielid in Alkmaar en vriendin in Groningen. Daar zal mijn partner volgend jaar niet meer toe in staat zijn. En of ik dat dan nog wel kan of wil. Wie weet. Ik ben nu best rustig en accepteer dat het beest me weer heeft ingehaald. Het kwaadaardige gen gaat altijd met me mee. Daar heb ik mee leren leven.

Voor nu was dit even wat ik kwijt wilde aan jullie en ik zal het verloop van deze laffe aanval van dat beest verder met jullie delen.

Lieve groeten en tot lezens.

Anne