Vierde keer Paclitaxel

Donderdag de vierde kuur met Paclitaxel gekregen. Het verliep deze keer voorspoedig. Geen gekkigheid, zoals vorige week, toen werd er even n pauze  ingelast. 

Gesprek met de geestelijke verzorger stond vandaag in het teken van  “ziek zijn”.  Want wanneer ben je nou ziek? Als je ziek voelt? Als het je in leven beperkt? Ziek voelen ervaar ik niet zo 1, 2, 3. Helaas beperkt het nu wel mijn dagelijks leven.  Dus ben ik ziek! 

Donderdag was ik er emotioneel over. Het gevoel dat ik de controle kwijt ben of was. Ik regel en deed alles en nu moet ik dat aan anderen overlaten. Dat overlaten is lastig, maar regelen lukt, ook liggend vanaf de bank. Boodschappen bestellen lukt nog prima. 

De kids hebben taken gekregen. Al vanaf t moment dat we wisten wat de behandeling ging inhouden. De afsprakem daaarovwr hebben we weer aangehaald, want mama moet t nu echt rustiger aan gaan doen. 

De oudste stofzuigt de zolder en eerste verdieping, inclusief trappen. De middelste doet de badkamer en de wc’s. De jongste verzorgt het konijn en alledrie brengen ze hun wasgoed naar de wasmachine en helpen met afruimen en de vaatwasser vullen.

Het helpt om niet te hoeven vragen. Zo kreeg ik n appje van iemand die even langs wilde komen. Daar had ik heel graag ja tegen gezegd. Alleen had ik n afspraak. Zulke spontane acties vind ik fijn, want echt iets plannen durf ik niet, omdat t n teleurstelling wordt als t niet door kan gaan. Dezelfde persoon bood aan te helpen met t kinderfeestje van onze jongste op t moment dat ik de uitnodiging verstuurde. Daar gaan we nu gebruik van maken. Ik heb toen gezegd dat ik het mee nam, maar kon er toen nog niets over zeggen. Heel fijn als je er later op terug kan komen. 

Ik ben echt bewust bezig met keuzes maken over waar ik mijn energie aan wil besteden. Kinderfeestje of diploma uitreiking? Niet te ver vooruitkijken en  zoveel mogelijk van dag tot dag.