Fatbike

Goedemorgen, Sam zit inmiddels alweer een poosje aan de morfine. De pleisters hielpen niet. Nu heeft hij langwerkende en kortwerkende. Het is warm en dat is niet goed voor het vocht in zijn hoofd. Dit merkt hij ook, zijn been is zwaar en moeilijker te bewegen. Hij ligt veel in bed, hopende dat het wat beter gaat worden. Zelf ben ik donderdag omver gereden door een paar kleuters op een fatbike. Ze stonden midden op de weg en ik reed er rustig omheen. Op het moment dat ik ze passeer, trokken ze op, zonder om te kijken...BAM, daar lag ik, onder mijn fiets. Die aardige kleuters keken om, begonnen hard te lachen en reden weg. Woest was ik, ik heb gescholden.....KLOOTZAKKEN!! Gelukkig waren er lieve dames die mij overeind hielpen, van de kleuters geen spoor meer te zien. Pijnlijke vinger, knie , bil en rug. Na een huilbui en lichte hyperventilatie, heb ik Sam gebeld. Zegt hij...ik wist niet eens dat je weg was.....Ik zei..Ik heb gezegd dat ik even naar de winkel ging. Zal de morfine wel zijn, maar ik mis de empathie, welke hij altijd wel had. Hij heeft sindsdien ook niet meer gevraagd hoe het met me gaat. Hoe gaat het? Ja, stijf, flinke bloeduitstorting op mijn bovenbeen, maar ik ben er nog steeds 24/7 voor Sam. Zijn gedrag lijkt iets beter, herhaald veel dingen, vergeet ook veel. Soms berisp ik hem op zijn gedrag, niet te veel hoor, wil hem ook niet steeds boos maken. 

Goed weekend.