Hoeveel geluk kun je (niet) hebben

Hoeveel geluk kun je (niet) hebben.

Eerst maar even voorstellen, ik ben Angus en ben getrouwd met Dianne.

We hebben elkaar in1986 leren kennen, en in1991 getrouwd.

In 1995 zijn wij voor ons zelf begonnen, een verlopen groentewinkel overgenomen, gelukkig waren we al snel succesvol en in 1999 verbouwd, de zelfstandigheid en vrijheid was voor ons een zegen, hard werken 6 dagen in de week en 10 uur per dag, toch met veel plezier.

Mijn vader was al vroeg overleden en mijn schoonouders leefde nog allebei. Mijn moeder werd in 2014 ziek en is overleden aan maag kanker, zoals vele weten helaas een nare periode. In 2015 overleed mijn oudste zus plotseling aan alvleesklier kanker, schokkend ze was 59 jaar en altijd heel erg bezig met gezondheid, ze had zelfs diploma’s in Chinese geneeskunde.

Mijn verhaal begint in 2016, het was de week voor Pasen en ik voelde mij niet lekker(ik ben nooit ziek), Dianne zij op woensdagmiddag “ga nu maar naar huis en probeer bij te tanken. Want met de Pasen kun je niet ziek zijn” Dus ik naar huis, een paracetamol en rustig gaan zitten, helaas voelde ik mij steeds slechter. Om 6 uur toch in de auto gestapt om Dianne op te halen, mijn overbuurman zij later dat ik nogal slingerend de straat uit reed, bij de winkel stapte ik uit de auto en Dianne zag al dat ik raar liep en er slecht uitzag, Ze heeft met haast de handel binnengezet, opgeruimd en afgesloten, samen naar huis gereden en eerst de spoedpost gebeld, we konden gelijk komen. Onderweg naar het ziekenhuis werden mijn lippen blauw en begon heel slecht te praten. Op de spoedpost mocht ik bijna gelijk door naar de arts, die nam mijn bloeddruk op en saturatie (zuurstof), ik weet nog dat de arts mij geschrokken aankeek en zij “meneer u bent heel erg ziek” , ik dacht nog IK? Ik ben nooit ziek (saturatie was 33% en de bloeddruk en hartslag torenhoog). Gelijk werd ik opgehaald op bed gelegd en uit gekleed, Dianne stond in de hoek van de kamer en vertelde mij later wat er allemaal gebeurde, want ik raakte steeds verder weg. Er kwamen “van alle kanten” artsen aangerend de cardioloog kwam op een elektrische step, longarts internist. Ook al zijn het professioneels, Dianne zag de paniek, ik had ARDS (ARDS staat voor Acute Respiratory Distress Syndrome, of in het Nederlands: Acuut ademhalingsnoodsyndroom. Het is een ernstige aandoening waarbij de longen snel en wijdverspreid ontstoken raken, wat leidt tot ernstige ademhalingsproblemen leidt). Ik werd heel snel naar het IC gebracht, en aan de beademing gelegd, wat naar was om te zien voor Dianne, zonder verdoving werden de infuusnaalden en live line aangelegd, het enige waar ik nog op reageerde is dat een verpleegster een katheter in deed, en dat ik naar beneden keek met een blik van wat doe je met mijn piemel. Alle denkbare medicijnen die zouden kunnen helpen kreeg ik in het infuus, en ik werd in een coma gebracht. Dianne kreeg te horen dat ze het beste de familie kon bellen want ik zou het waarschijnlijk niet gaan redden die nacht, dus mijn broer gebeld (die woont ook in Deventer en mijn zus (die woont in Veenendaal, en zit al heel erg lang in een rolstoel), later ook haar ouders gebeld. Mijn familie kwam snel en er werd overlegd gepleegd over reanimatie(dat was in deze toestand niet meer mogelijk) en dat overlijden er snel in zat. Ze wisten niet wat er aan de hand was, had ik echt geen onderliggende klachten?, hoe was ik de afgelopen weken, is er geschiedenis van hartklachten in de familie, mijn longen waren zo goed als ermee gestopt, hoe dan?, want ARDS komt niet zo maar, allemaal vragen maar geen antwoorden. Er werd een kamer geregeld voor Dianne en mijn zus om die nacht dicht bij mij te kunnen blijven, vooral omdat het mis kon gaan. Een zeer risicovolle 5 dagen gehad en Veel onderzoeken gedaan en nog. Ik zou naar een umc ziekenhuis moeten gaan voor een speciale long en hart machine, echter in overleg ging dat niet door want ik was  daar te slecht voor, dat zou per helikopter moeten. Na deze 5 dagen kwam de uitslag, ik had de Mexicaanse griep (influenza). 

       Nu heeft de griep niets te maken met je algemene gezondheid of weerstand, iedereen kan dit krijgen, en ieder lichaam daar ander op, vergelijk het met allergie, je kunt allergisch zijn voor noten of wespensteken bijvoorbeeld. In dit geval was ik “allergisch ” “voor de griep en werd mijn eigen afweersysteem mijn vijand, gelukkig had ik wel een hele goede conditie. 

       Er heerste in die tijd een kleine griepgolf en er lagen meer patiënten in het land, ik hoorde later dat er een sportman er aan was overleden, en een oudere mevrouw ook op het IC had het overleefd. Nu kon er gericht medicijnen en een behandeling starten. Mijn longen werden regelmatig leeggezogen om meer zuurstof te krijgen. Zo heb ik elf dagen aan de beademing gelegen, er moest wat gebeuren want dat is eigenlijk te lang, Dianne kreeg te horen dat als dit lukte om mij van de beademing te krijgen dan kom ik in de toekomst waarschijnlijk in een verpleeghuis terecht (als een kasplantje ?). Er werd een tracheostoma 

        Een tracheostoma is een opening in de luchtpijp (trachea), die via een operatieve ingreep wordt gemaakt, en waardoor een buisje (tracheacanule) wordt ingebracht. Dit zorgt voor een alternatieve ademhalingsweg. Het tracheostoma kan tijdelijk of permanent zijn, afhankelijk van de reden voor de aanleg ervan.)

         geplaatst waar ook extra zuurstof in gezet kon worden. De verpleegkundige is 24 uur bij me gebleven om er zeker van te zijn dat ik zelfstandig kon en bleef ademhalen. Langzaam aan werd ik bij kennis gebracht en alleen veel in slaap gehouden. Die periode is een verhaal apart voor mij want ik kwam in en uit een delier, dus even een opsomming van mijn belevenissen die in werkelijkheid niet gebeurden(a Dream with in an dream van Edgar Ellen PO komt mij boven): 

         Ik zat in een Frans café en dronk gin tonic (nog nooit gehad) met heel veel schilders en schilderijen zoals Gauguin , er liepen dansende dikke dames door de kamer (bleken de schoonmaaksters te zijn,sorry) mijn broer liep in een clownspak, mijn familie hadden lekkere broodjes gehaald en gingen uitgebreid lunchen, op de gang werden bananen en meloenen verkocht en weggegeven, vlak bij me was een bowlingbaan(bleek het geluid van de buizenpost te zij die vlak bij mijn kamer was).

Ik kwam er achter dat ik in mijn bewegingen beperkt werd, dit was gebeurd in overleg met Dianne, anders zou ik aan mijn slangen en infusen getrokken hebben toen ik in coma lag of een delier had. De hele dag werd  er aan me getrokken, fysio op bed om mijn spieren op gang te krijgen infusen opnieuw aanleggen. Ik zakte regelmatig weer weg en kreeg nog meer deliers, één is mij bij gebleven omdat ik helemaal in paniek het uitschreeuwden help help help me dan toch ik heb zo’n pijn en niemand kijkt naar me om, er kwam natuurlijk geen geluid uit, maar in mijn beleving wel. Dianne was de hele middag bij me geweest, ik lag diep in slaap, ’s avonds liet ik naar Dianne bellen omdat ik haar de hele dag niet gezien had, dus die arme meid ging maar weer naar het ziekenhuis.de schilders kwamen weer binnen want ze waren met een verbouwing bezig. Zo langzaam aan werd ik helderder, en kon mijn eerste boterhammetje eten, zonder korst en in kleine stukjes, dat gebeurde onder streng toezicht van een verpleegkundige, een intensivist, een logopediste, en Dianne ( de verpleegkundige begon te lachen en riep rustig jongen moet je die ogen zien, het smaakte mij geweldig na al die tijd sonde voeding, ik moest eigenlijk weer opnieuw leren eten en goed ademhalen. In die dagen was een verpleegkundige zo lief om mij op een andere afdeling onder de douche te zetten omdat ik dat zo heel erg graag wou) Verpleegkundigen, artsen, intensivisten stelden zich iedere keer weer voor wat voor mij prettig was. Ik had nog een gesprek met de intensivist en vroeg hoe dit allemaal kon gebeuren, zoals ik omschreef was het inderdaad gewoon pure pech, en juist omdat ik sterk en gezond was had ik het overleefd(want je gaat toch twijfelen aan je levensstijl, niet dat ik daar excessen in had, maar toch), hij maakte het grapje dat ik een oorkonde verdient had als ziekste man van Deventer en was opgetogen dat ik aanspreekbaar was en van de afdeling kon, Dus na 18 dagen werd ik verplaatst naar de longafdeling, daar was plaats. Ik heb daar nog ruim een week gelegen en mocht naar huis, Blij dat ik thuis was begon in half jaar lang een intensieve revalidatie, Opnieuw leren lopen, fietsen, autorijden en natuurlijk weer wat vertrouwen in mijn lichaam krijgen. Fysio, ergotherapie, bewegingsagogie, geestelijke gezondheid. We namen de gewoonte om iedere dag een eindje te gaan lopen, eerst om de tuintafel, toen om het huis en later naar een parkje in de buurt, nog later naar de IJssel en de uiterwaarden. Tijdens en na deze revalidatie bleef ik onder controle bij de cardioloog en internist, bij de longarts was ik snel klaar want daar was niets meer te vinden of te doen. Bij de cardioloog heel veel onderzoeken en meerdere keren een “kastje” om gekregen voor een week en een ander kastje waarbij ik iedere dag de plakkers op mijn borst opnieuw moest vervangen, deze kastjes en telefoonachtige moest ik inleveren of stonden 24 uur per dag in contact met het ziekenhuis. En ook de onderzoeken zoals een cardiogram, echo, foto’s. Kortom helemaal door de medische molen, ik had een klein litteken op het hart en kreeg natuurlijk medicijnen om het hart rustig te houden. Ik bleef bij revalidatie en de internist klagen over gevoelloosheid en onhandigheid, dit kwam waarschijnlijk toch door het hele ic gebeuren, toch werd er een onderzoek gedaan naar mijn zenuwbanen. 

bij deze controle hebben we nog wel gelachen want de verpleegster voelde aan mijn huid en zei, meneer u bent veel te koud zo kunnen we geen meting doen we zullen u eerst even opwarmen, vervolgen werden mijn handen en voeten in bakken met warm water gezet, waarop ik tegen Dianne zei “zegt er eindelijk een leuke verpleegster dat ze me moet opwarmen, zit ik hier in een bak met warm water, wat een domper. 

Na deze test bleek dat mijn zenuwbanen toch iets beschadigd waren. Na ruim een half jaar zij we toch weer opengegaan met de winkel, 

toen ik 50 werd hadden we de arbeidsongeschiktheidsverzekering opgezegd, die kostte 7000 euro per jaar en dan was je nog maar slecht verzekerd en maar tot je 60e dus we namen het risico, ik was 52toen ik in het ziekenhuis kwam.)

want er moest ook weer geld in het laatje komen. De klanten waren echt heel lief voor ons, ze kwamen niet alleen weer massaal terug maar ook met hartverwarmende knuffels en woorden en sommige zelf met kleine cadeautjes , natuurlijk kom je ook echt horken tegen, die me bijgebleven was iemand die de winkel binnenstapte verbaast naar ons keek en riep JULLIE WEER, ik dacht dat je failliet waren, nou en bedankt hé. We probeerden mij wat meer te ontlasten en we deden dus niet meer aan bezorgingen bijvoorbeeld of verkopen op rekening, we hielden alleen de voedselbank en een vast bedrijf aan die de spullen kwam halen. Toch betekende dit meer belasting voor Dianne wat ik maar moeilijk verwerken kon, ik zag de vermoeidheid ook aan haar. Het is inmiddels 2017 en met controle bij de internist bleef ik klagen over mijn onhandigheid en mij linkerkant wilde niet goed meedoen, ik was echt een “handige Harry” maar nu voelde links ook echt als links aan i.p.v. twee rechterhanden.

 Dus de internist stuurde mij toch door naar een neuroloog, daar kon ik vrij snel terecht, die man las en hoorde mijn verhaal aan en liet een MRI maken van mijn hoofd. Bij de uitslag liep ik naar de spreekkamer van de neuroloog die mij verbaasd aankeek, hij liet de foto zien van mijn hersenen en het bleek dat ik ongeveer een kwart(rechts achterin) mistte, ik had een flink herseninfarct gehad, het was oud en kon dus niet bepaald worden wanneer het was gebeurt, we denken dus op het ic. Achteraf verklaard het mijn gevoelloosheid en onhandigheid (op het ic had ik vaak keer mijn water  omgegooid namelijk). Eigenlijk dus veel te laat. Maar toch weer opnieuw revalidatie gehad maar nu op het gebied van herseninfarcten Weer een half jaar iedere week naar het revalidatie centrum (maandagmiddagen winkel gesloten), waar we het meeste hebben gehad aan een psychologe die met testen kon aantonen wat er mis is(dus als er nu iemand zegt je bent gek dan zeg ik dat klopt ik ben er op getest)Ik  kan mijn emoties niet controleren er zit geen filter dus boos is ook echt boos en verdrietig is vaak een huil bui, prikkels en concentratie zijn een probleem. De neuroloog vond het niet verstandig dat ik volledig aan het werk was maar begreep het wel) Verder hebben we geleerd dat het ook een rouwproces is waar je doorheen moet, want je neemt allebei zowel geestelijk als lichamelijk afscheid van je “oude” ik. De jaren daar na waren zwaar en heb slechts last gehad van twee maal wondroos, waarvan ik de tweede keer erg ziek was. Dianne probeerde mij zoveel mogelijk te ontlasten en ik deed zo goed mogelijk mijn best. 

Toen kwam de periode van corona, als vers winkel mochten we openblijven,  ik was er erg bang voor, want dit moet mij geen tweede keer overkomen. De klanten hielden rekening met mij, maar helaas kwamen er ook heel erg veel mensen waar we geen band mee hadden en waarvan regelmatig mensen met ons in discussie gingen over de maatregelen of ik wil geen mondkapje op, en dat kon ik maar slecht aan. Voor de omzet was het geweldig maar voor ons verschrikkelijk. Zelfs Dianne riep een keertje boos tegen een meneer die geen vaccinatie wilde(want daar werd je ziek van), als u in het ziekenhuis komt wilt u helemaal niet weten wat u binnenkrijgt. Eindelijk zakte deze periode af dus belanden we in 2022.

 Ik stond ‘s morgens op wilde op de fiets stappen en dat lukte niet, mijn rechterbeen begon te slepen, Dianne geroepen, en die is naar de winkel gegaan en ik heb gelijk de huisarts gebeld, die was er snel en stuurde mij door naar de Neuroloog waar ik de volgende dag al terecht kon, deze mevrouw zag dat ik strompelend liep, regelde een rolstoel en liet direct een CT scan maken, bijna gênant, we liepen een wachtkamer vol voorbij om de scan te maken, Inderdaad weer een herseninfarct(gelukkig geen hersenbloeding), dit keer links dus vandaar dat mijn rechterbeen uitviel. We hebben diezelfde middag besloten om met de zaak te stoppen. Dus weer begonnen met een half jaar revalidatie, het hele riedeltje weer af. 

In die tussentijd de zaak proberen te verkopen, is uiteindelijk niet geluk (te maken gehad met een oplichter die ondanks dat we €10.000 euro op papier hadden staan met de noorderzon vertrokken en daarna weer een paar collega’s opgelicht, lag verhaal nu niet belangrijk uiteindelijk heeft dat ons samen met het stoppen nog meer geld gekost. 

Lopen en fietsen ging na die tijd wel weer, niet soepel meer maar toch wel behoorlijk, nieuwe fietsen dus lekker een eindje fietsen of weer wandelen langs de uiterwaarden, niet zo lang meer maar wel goed voor mijn hoofd. 

Verder een aanvraag bij de gemeente gedaan voor een uitkering, ook weer maanden verder en het was afgekeurd, je eet maar eerst je huis en pensioen op dus heb je daar als ondernemer geen recht op(natuurlijk wordt dat in nette bewoordingen verteld) 

Zo nu zijn we in 2024 beland, Het fietsen en lopen ging mij steeds moelijker af, bij de praktijk ondersteunster nog regelmatig onder controle, medicijnen bloeddruk, bloed etc. redelijk onder controle maar de pijn werd meer, misschien toch fysio of therapie echter de pijn was anders ik dacht aan een versleten heup vanwege het werk wat we gedaan hadden dus toch maar overlegd met de huisarts en foto laten maken,’ s morgens vroeg naar het ziekenhuis diezelfde morgen belde mijn huisarts mij al het was mis er zit en tumor in mijn heup. De wereld stopt even. Alles ging toen in sneltreinvaart, weer naar het ziekenhuis de orthopeed vertelde mij dat dit een zeldzame vorm van botkanker was en dat dit alleen in het Radboud behandeld kon worden ik mocht het vooral niet meer belasten., dus op naar Nijmegen (dit vertel ik makkelijk maar was een heel geregel vooral voor Dianne) . Intake gesprek en daarna gesprek met de professor die vertelde mij dat het een chondro sarcoom was dit komt zo’n 20 keer per jaar voor, oorzaak nog niet bekend maar is meestal het gevolg van bijvoorbeeld longkanker en dus pure pech. Om de exacte oorzaak tumorsoort en gradatie te vinden was er eerst een biopsie nodig met natuurlijk de gewone onderzoeken zoals scans van de longen en heup en  bloed, weer door een hele molen van onderzoeken. Een voordeel was wel dat ik nergens weken of maandenlang op hoefde te wachten mri en zo, nergens wachttijden. Begin december de biopsie dat is een dag opname wel onder narcose en door de professor en team zelf uitgevoerd. Door de uitslag in mijn liesstreek moest ik eerst nog naar de dermatoloog in het ziekenhuis in Deventer dat gebeurde oudjaarsdag. Het was een gevolg van mijn psoriasis en dus niet bacteriologisch, wel speciale zalf voorgeschreven. Uitlag van de biopsie en dus het behandelplan werd besproken, het was een  hooggradig chondrosarcoom periacetabulair links, en de behandeling werd  hemipelviëctomie rechts en plaatsing mega Cprothese(lumic prothese). In gewoon simpele taal, een kwaadaardige bot tumor in het bekken, die kon alleen verwijderd worden door een interne heup amputatie, en is verder niet met een chemo te behandelen De operatie werd eind januari gepland, ik kwam er achter ook via de mijn Radboud app hoeveel mensen er in het behandelteam zitten echt ongelooflijk welke disciplines er allemaal bij komt kijken. De dag van de opname is aangebroken, ik werd eerst op zaal gelegd en na gesprekken hoofdzakelijk door Dianne toch een kamer apart gekregen wan met mijn twee herseninfarcten kon ik dit vooral door de vele prikkels niet aan, Dianne zag mij breken. ‘morgens vroeg om half acht opgehaald voor de operatie, toen begon het grote wachten voor Dianne want de operatie duurde tot vijf uur ’s middags(twee chirurgen en een heel team), op het i.c bij kennis gekomen en het eerste wat ik bewust voelde of mijn been er nog aanzat, dat was gelukkig zo en Dianne kwam met mijn broer en zus en zwager op bezoek , door de narcose nog wel groggy .Al snel lag ik op mijn kamer en daar begon gelijk de fysio en post operatieve controles de tweede dag had ik toch weer pijn, dus zware pijnstillers echter een oplettende verpleegkundige dacht dat er iets mis was en liet natuurlijk in overleg foto’s maken van de heup, deze bleek ver uit de kom te zitten, met spoed de behandelende professor erbij gehaald en die besliste dat ik de volgende morgen weer naar het O.K. moest en hij moest zijn vrije dag opgeven. Gelukkig konden ze de heup weer terugzetten maar ik kreeg wel een gipsbroek aan (onder narcose) deze zit vanaf de enkel tot om je middel (alleen het loodgieterswerk wordt vrijgehouden) en je kan dus alleen maar plat op je rug liggen, 8 weken lang. Helaas kon Dianne niet iedere dag komen, dat was ons grote verdriet die weken. 

Na twee weken naar Deventer in een verpleeghuis(ook weer eerst op zaal), daar is al veel over geschreven maar daar wil je niet terechtkomen het verplegend personeel is lief en goed maar het systeem klopt echt niet. Een paar korte voorbeelden want het is een heel verhaal apart, wachten op de po soms wel 20 minuten lang en dus uiteindelijk toch alles in bed gedaan (schaamte en vieze bende), geen aangepaste stoel om toch iets te kunnen zitten dat duurde 3 weken voordat het er was heel erg boos geworden op de directrice, einde van de middag schalde het gebed over de gang( daar ga ik verder niets over zeggen), Het eten was matig in vergelijking met het ziekenhuis, als groenteboer ben je vers gewend en proef je gelijk dat het allemaal uit de vriezer en pot komt dat is mijn handicap, en de smaak was verder niet thuis te brengen. Na drie weken werd ik ’s nachts erg ziek, overgeven nogmaals overgeven de verpleegster contact gehad met dienstdoende arts en kwam mij in gebrekkig Nederlands vertellen dat ik maar een kopje thee moest drinken. Dianne     ’s morgens om zes uur gebeld ik voelde mij zo ziek, ik had mijn hele leven eigenlijk nog nooit overgegeven, Dianne trok aan de bel en de dag arts  kwam en die stuurde mij gelijk naar het ziekenhuis, wat iedere keer een gedoe is met de ambulance. In het ziekenhuis belde Dianne mijn broer dat we in het ziekenhuis waren en zich veel zorgen maakte ze dacht die piept er mij zo tussenuit, wat was ik ziek.na onderzoek bleek ik door de medicijnen, pijnstillers en het liggen een paralytische darm te hebben, het eten en drinken passeren mijn darmen niet meer. Dus een maagsonde en leegpompen van de maag (niet pijnlijk wel heel ongemakkelijk) weer gedoe met een aparte kamer. Dit duurde 5 dagen, langer kon niet anders was ik de kamer in het verpleeghuis kwijt. Nog een paar weken hier gelegen, veel slapen en veel emoties plat liggen, het was een zware opgave. 

Weer terug naar Nijmegen gips eraf, weer mri foto’s van hoofdzakelijk de longen en de eerste uitslag was geen uitzaaiingen, dat is mooi maar de eerste jaren blijf ik we in de gevarenzone, de tumor was schoon aan de snijranden. Eindelijk na een week naar huis, eerst wilde ze mij terug hebben in het verpleeghuis, daar heeft Dianne een stokje voor geschoven gelukkig. Een bed in de huiskamer thuiszorg voor het wassen en aankleden alle andere taken waren voor Dianne wat betekend net als in het verpleeghuis ook dingen zoals de po en mijn kont afvegen tot ik weer zelf naar de wc kon. Eindelijk na weken een mevrouw van het WMO aan huis(eindelijk een goede getroffen) na veel bellen en onvriendelijke behandelingen. Deze zag de situatie en regelde gelijk een traplift, rolstoel en speciaal zitkussen. Voordat dit allemaal klaar was waren we maanden verder en veel telefoontjes, iedereen in deze situatie weet dat dit heel veel moeite en inspanning kost in dit gevel vooral voor Dianne. Het lijkt allemaal goed geregeld in Nederland, op papier klopt alles echter in de praktijk loopt het allemaal niet. Voorbeelden zijn taxivervoer, parkeerkaart, hulp in verzorging en huishouden, het kost allemaal veel moeite en geregel. We horen vaak maar daar heb je toch recht op en dat is waar, maar je moet iedere keer aantonen en bewijzen dat je het nodig hebt, bij iedere instantie weer opnieuw. Maar goed ik kan weer in mijn eigen bed en met een urinoir en camping wc boven kan ik mij redden(dat en andere dingen moet je wel allemaal zelf betalen, waar ik vrede mee heb maar zonder inkomen is het wel weer geld. Gelukkig kan ik weer goed slapen, de vermoeidheid zorgen controles in Nijmegen en de CVA blijven en is geven nu verder geen problemen weer aan. Alle zorgen zijn nog niet weg en komt dit gedichtje naar voren (niet van mij zelf) 

Je nam Mijn vertrouwen weg

Mijn lichaam

Mijn rust

Mijn onbezorgdheid

Mijn  toekomst

Mijn dromen

En het volgende:

Hoe gaat het met je?

Ik ben

bang

boos

alleen

beschadigd

anders

Ik heb

verloren

pijn

schuldgevoel

onrust

Ik voel me

verdrietig

teleurgesteld

terneergeslagen

somber

bedrogen

afhankelijk

kwetsbaar

ongeduldig

Ik heb te maken met

onbegrip

bureaucratie

betutteling

weerstand

Hoe het met gaat?

Ik laat me niet kisten !!

Het is nu het heden terwijl ik dit zit te schrijven zijn de buren aan allebei de kanten bezig met nieuwe dakpannen en asbestverwijdering, dat is voor ons heel dubbel, ik kan niet tegen het lawaai maar het moet gebeuren en we gunnen het hun van harte maar het doet ons pijn dat we er niet aan mee kunnen doen want financieel zit het er dus niet meer in, ook andere toekomstplannen zijn van de baan, we hadden nog wel wensen als we met pensioen gingen zoals een nieuwe keuken en zo ( deze is 30 jaar oud) echter qua energie, onzekerheid  en geld zit het er niet meer in, VERDRIET.

Dit ging allemaal over mij, Dianne heeft meer last van artrose met pijn en is chronisch verkouden en loopt al langer bij de KNO arts en is uitgeput door de zorgen en verzorging over en van mij. Natuurlijk zie ik dat en dat doet mij pijn. In de afgelopen jaren heeft ze ook gezorgd voor haar ouders en is haar moeder na een lange periode van dementie overleden. Mijn zwager is overleden, daar hebben we bij leven wel afscheid van kunnen nemen, maar we konden niet bij de plechtigheid aanwezig zijn terwijl ik er wel graag voor mijn zus erbij had willen zijn.

Achter veel belevenissen zit vaak nog weer een verhaal, dat ga ik misschien ooit nog wel een keertje van me afschrijven.

Nog een paar kreten niet van mezelf maar voor mij treffend.

Grijp de tijd, - leef nu! Maak nu altijd de kostbaarste tijd.

Nu zal nooit meer komen (The Inner Light, star trek)

"De jaren leren ons geduld; hoe korter onze tijd, hoe groter onze capaciteit om te wachten." -Elizabeth Taylor

Gedichtjes

Mag ik je wat vragen

Laat me niet alleen,

geef me geen goed bedoelde adviezen,

vraag niet of ik al andere wegen zoek.

Zeg niet dat ik de hoop niet moet verliezen,

dat de mooie tijd er weer aan komt.

Dat ik de positieve dingen moet zien,

het per dag moet bekijken.

Dat ik blij moet zijn dat ik er nog ben,

dat ik niet moet kijken hoe ik hiervoor was.

Vertel me niet wat iemand anders heeft.

Laat me niet alleen.

Onze kijk:

Onze veerkracht is op

Onze strijdbijl is begraven

Onze hoop is vervlogen

Onze dagen zijn leeg