Even uit de trein... 1.

Is het pas een week geleden? Het lijkt zoveel langer... de uitslag van de scan die toch onverwacht "iets" liet zien. Een "iets" wat nog niet nader te duiden is.

Afgelopen week ging voorbij met acupunctuur, behandeling gericht op het longgebied, met berichtjes in onze groepsapp, maar ook met familie en vrienden, kennissen... over de emotionele tegenslag, gesprek op mijn werk - waar ik over een week weer langzaamaan mijn werkzaamheden ga hervatten - en afgelopen weekend er even tussenuit met de 2 jongste jongens en schoondochter naar het mooie Friesland.

Na de 2e acupunctuurbehandeling gaat Fokko fysiek zichtbaar per dag vooruit. Inmiddels is de bloeddruk weer volgens het boekje en hartslag gaat ook weer richting normaal. Ook is (op)hoesten (van slijm) tot nihil gereduceerd. Geen last meer van kou of opvliegers, doorbloeding lijkt weer goed, geen koude lippen meer en ook de neuropathie (doof gevoel) wordt minder. 
Alles gaat echt de goede kant op. Alleen de hooikoorts/allergie is nog een groot punt van aandacht. Dubbele anti-histamine en oogdruppels zijn niet afdoende om de vreselijke jeuk en tranende ogen tegen te gaan. Desondanks, mag er gezien de omstandigheden, niet geklaagd worden.

Het was een fijn weekend, waarin mooie gesprekken gevoerd zijn, we een uitje in Lemmer hadden, gezellig uit eten geweest zijn, samen gewandeld langs het Tjeukermeer en als kers op de taart vlak voor onze ogen een prachtig schouwspel van wel 7 (jonge)ransuilen die rondvlogen in de tuin van ons verblijf 🦉🤩

Het was "even en bijna" alsof er geen ziekte is. Ook de foto's laten steeds meer en meer de "oude Fokko" zien. Een kadootje 🙏

Vandaag pakken we de draad weer op... rustig willen we weer naar wat ritme en structuur. Invulling geven aan dagen, weken ... wat gaan we doen, wat pakken we aan, hoe ver durven we vooruit te plannen, gaan we op vakantie en dan waarheen...

Fokko komt vandaag zichzelf tegen en wij ook elkaar weer... Onder de oppervlakte wringt en kruipt iets... wat zich aan de buitenkant manifesteert als ergernis, irritatie en frustratie. Ik ga daar niet zo goed op en begrijp het ook niet. Ertegen of erover praten wakkert het vuur alleen maar aan. Uiteindelijk analyseer ik - voor mezelf - dat het wat te maken heeft met uit alle macht "vasthouden aan" "niet los kunnen laten"... of misschien wel "niet kunnen accepteren". Als ik het uitspreek wordt alles alleen nog maar erger, want hij kan niet bij zijn gevoel. Lichaam en geest zijn ver uit balans en Fokko ziet geen enkele uitweg uit dit labyrint. Woensdag gaan we naar de huisarts en vragen beiden voor een verwijzing naar de praktijkondersteuner, want we zijn inmiddels allebei wel toe aan een soort van uitlaatklep 🥴😔

Het weer lijkt wat beter te worden 🌤 de komende dagen en daar wordt alles wel wat makkelijker van, maar is uiteindelijk de oplossing niet natuurlijk. Voor nu... een mooie voetbalwedstrijd, die wat druk van de ketel haalt 😉 en morgen weer acupunctuur 📍