De tuin van de ziel

Twee weken geleden zat ik in de tuin en genoot van alle kleuren, het leven en verwonderde me over hoe mooi de tuin geworden is. 

Ik schreef al eerder hoe de tuin verbonden was met mijn ziekteproces.... terwijl de tuin één grote bouwput was kreeg ik mijn diagnose.... wat een project van een jaar moest zijn met veel zelf doen werd een uitputtingsslag van ruim drie jaar en een ongelofelijke rollercoaster van emoties, bergen, dalen en uiteindelijk een redelijke balans. 

Zittend aan de vijver overdenk ik van alles. Mijn ogen schieten alle kanten op van al het leven dat in de tuin is. De borders bloeien bijna elke week anders en de bloei van de planten loopt naadloos in elkaar over. Wat nou tuinkamers of borders in één kleur... alles door elkaar en elke week bloemen in een andere kleur. De bijen en andere insecten zijn er superblij mee, want er is voedsel en schuilgelegenheid in alle maten en soorten. 

De vijver is het kloppende hart van de tuin als je ziet hoeveel dieren er gebruik van maken. Niet alleen de vogels komen dagelijks drinken, maar ook de insecten zie ik regelmatig rusten op de algen of een steen om water uit de vijver te drinken. En dat is het leven in boven water... onder water is ook van alles te zien. De vijverplanten vorig jaar met zorg uitgekozen voor een goede balans en vooral inheems. Dat betaalde zich al snel terug met onwijs veel libellenlarven in de vijver... het mooie is dat we nu elke dag een paar libellen zien uitvliegen. Al minstens vier verschillende soorten libellen hebben vorig jaar eitjes afgezet. Lijkt niet veel als je bedenkt dat er ca. 65-70 soorten in Nederland voorkomen, maar ik geniet er met volle teugen van. De kikkervisjes beginnen af te nemen er zijn er nog genoeg in de vijver, maar een groot deel springt inmiddels als kleine kikkertjes in het rond. 

Elke dag verwonder ik me in de tuin van alles wat er groeit, bloeit en vliegt. En daar zittend aan de vijver vormt de titel van de blog in mijn hoofd. De inhoud is nog vaag... mijn gedachten schieten alle kanten op, maar dit is de ziel van de tuin.... of is het de tuin van de ziel.... 

Eigenlijk maakt het niet uit... ik zelf ben de ziel van de tuin..... immers dit is wat ik gemaakt heb en als ik dit gemaakt heb is dit ook de tuin van mijn ziel. 

Overigens heb ik dit natuurlijk samen met Gerard gemaakt, zonder hem was het nooit zo geworden, maar om nou voor Gerard over zijn ziel te praten vind ik een beetje raar, dus ik blijf even in de ik-vorm. 

Zittend aan de vijver verwonderend over al dat schoons vliegt er van alles door mijn hoofd. Ik kan niet begrijpen dat mensen een betegelde tuin willen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind deze mensen niet slecht, ik probeer ze ook niet veroordelen.... ik begrijp het gewoon niet.... ik kan me oprecht niet voorstellen dat je in een stenen woestijn wil zitten als je ook in een groene oase kan zitten. Veel werk? Ik vind het wel meevallen.... gemiddeld werk ik 2-4 uurtjes per week in de tuin... als het heel droog is misschien wat meer vanwege het watergeven van de potten elke dag, maar in de winter is het dan maar een paar uurtjes per maand... dus wat is veel.... bovendien is tuinieren zo heerlijk rustgevend. En een tuin vol leven verveeld nooit. Er is altijd wel wat te zien, te horen of te ruiken. 

In huis is dat idem dito..... modern is zwart, wit, grijs... beige... want een huis moet rust geven.... ik vind dat vooral saai.... toen Gerard en ik gingen samenwonen zei ik, alles mag, maar geen witte muren..... ze zijn nu groen en blauw.

Ik kijk graag naar kopen zonder kijken, het blok en andere verbouwprogramma's. Videoland heeft tegenwoordig ook de Vlaamse versies hiervan... Blind Gekocht....heerlijk. Ik moest even wennen aan de Rotterdamse stylist Daan Alferink, maar inmiddels ben ik helemaal fan! Oh wat zou ik graag met hem mijn huis bespreken.... horen wat hij er van vind en of hij nog tips heeft. Hij vind het een zooitje, denk dat hij gek wordt van alle insecten in de tuin, maar ik denk ook dat hij blij wordt van de kleur in huis. Maar goed, Daan Alferink dus... ik ben niet snel fan van iets of iemand... op de pot stinken we allemaal even hard...(hoewel Gerard nu zegt... nou ja, allemaal.... jij stinkt wel heel erg🤣😂😂🤣)  een mentaliteit die ik altijd gehad heb en waar ik ook trots op ben. BN'rs tegen komen doet me dus niks... misschien als Brad Pitt voor me staat dat ik dan toch even zenuwachtig wordt....maar goed... we zijn allemaal mensen en allemaal gelijk. 

Affin, ergens in het vormen van deze blog haal ik met nichtje een puberkind op in Bussum.... tjsa....ze steelt mijn hart... en als het dan 30 graden is en te heet om iets anders te doen dan is een ritje naar Bussum nog helemaal niet zo erg in de auto met airco..... eenmaal daar aangekomen gebeurt het.... Sta ik daar ineens oog in oog met Daan de stylist.... blijkt moeder pubervriendje mee te doen aan één van zijn programma's en als een zenuwachtig pubertje gooi ik er nog uit dat hij wel wat kleur moet gebruiken en nee, ik wil geen hand want daar word ik ziek van.... (bla bla bla, iedereen krijgt tegenwoordig meteen mijn verhaal erbij).... terug in de auto zit ik te schuifelen op mijn stoel... jeetje was was ik een dom blondje en oh wauw.. dat was gewoon Daan Alferink.... Nichtje kijkt me een beetje bevreemd aan... ze is echt bevangen van de hitte... eenmaal thuis vertel ik dit verhaal aan Gerard en ook hoe ik me voelde. We liggen helemaal in een deuk hoe ik als een puber tegen Daan aan het kirren was. Ik moet het hardst om mezelf lachen.... hij is zo gek als een deur, volgens mij stronteigenwijs en best chagrijnig af en toe.... oh en om maar vooral even te generaliseren... Amsterdammers en Rotterdammers is meestal sowieso geen goede match.... maar toch... ik herken mezelf niet.... ik zou gewoon graag een keertje met hem willen bomen over huizen inrichten.... niet dat ik me er wat van aan zou trekken... maar gewoon genieten van iemand die net als ik dwars is van wit, grijs, beige.... Onder de zoden is er genoeg tijd om saai te zijn.... in het leven moet er kleur zijn! Maar ik ben ook verbaast... deze onwijs nuchtere kaaskop als het gaat om BNers (dit was heus niet de eerste die ik tegen ben gekomen in mijn leven... ) gedroeg zich als een idioot. Mocht er toevallig iemand zijn die dit leest en hem kent.... dan hoop ik dat jullie samen heel hard lachen om dit verhaal. Ik zou in ieder geval zelf nooit een BNer of groter willen zijn... ik hou van mijn  leven in de anonimiteit. 

Maar goed... de tuin van de ziel gaat dus ook over hoe ziet je leven eruit...hoe ziet je huis eruit. Ik word onrustig van leegte... ik hou van chaos om me heen, spullen, dingen die herinneringen oproepen, dingen die me verwonderen, dingen die op het lijstje staan wat nog moet gebeuren. Chaos geeft ruimte om structuur te brengen. In de chaos is altijd wat nieuws of je bent ineens terug in de tijd met mooie herinneringen. De kunst met chaos is, is om niet te verzanden. 

En daar zittend aan de rand van de vijver voel ik hoe vier jaar geleden de aarde onder mijn voeten weggleed. Hoe ik bijna verdronk in de chaos van emoties, verdriet en pijn. 

En daar zittend op de rand van vijver zie ik al het moois dat met hulp van mijn handen heeft mogen groeien. 

Als dit de tuin is van mijn ziel, dan ben ik blijkbaar een heel mooi mens. Eindelijk mag ik in mijn spiegel kijken en ervaren hoe anderen zeggen dat ze me zien. Ja druk.... maar ook kleurrijk, nooit saai, vol leven, vol verrassingen, zorgzaam, voor ieder wat wils in elk seizoen. 

Het was druk de afgelopen weken, mijn gedachten schoten alle kanten op, ik weet waarom... de tranen stromen weer is over mijn wangen bij het schrijven van de laatste alinea's van de ze blog. Ik las diverse blogs van anderen met vergelijkbare thema's. De gelaagdheid is groot, de gelijkenissen zijn groot.... maar ik huil het meest omdat ik elke dag een beetje meer trots op mezelf mag zijn. Voor mezelf kiezen en voor mezelf zorgen is niet egoïstisch. Voor jezelf kiezen is noodzakelijk omdat het leven te kort is om er niet optimaal van de genieten. 

Nu ik door de CLL niet meer kan weglopen van mezelf en 90% van de tijd op een stoeltje moet zitten en om me heen kijk, mag ik voor het eerst naar de schoonheid van mezelf kijken. Een schoonheid die weerspiegeld in de vijver.... ik ben trots op de tuin van mijn ziel.... en ik geniet elke dag dat ik de ziel ben van mijn tuin.

(Dat Gerard en ik de ziel zijn van onze tuin ❤️❤️)