Wennen aan een "nieuw normaal"

Ja... dat "nieuwe normaal" wat nooit meer zal zijn zoals het was. Dat is alsof je jezelf opnieuw moet uitvinden. Tenminste zo voelt het voor mij en dat vind je dan ook terug in de relatie.

Er is op het forum de afgelopen dagen ook weer ruim geschreven (teveel om állemaal te lezen) en/maar hier heeft iedereen te maken met een "nieuw normaal". Ik denk echter, dat als je er niet middenin staat, dat het lastig is om echt te bevatten. Heb dit zelf meegemaakt, toen ik nog buiten de ring stond - weliswaar aan de zijlijn dichtbij - maar toch buiten de ring. Nú sta ik samen met Fokko midden in de ring en word je je meer en meer bewust van een ander soort normaal. "Genieten" heeft een andere betekenis gekregen. Het lijkt alsof de kleine momenten "groots" worden. Wij zijn nog niet aan grootse momenten toegekomen. Nog geen extra's, geen vakantie, geen familiedagen, nog niet in het teken van extra herinneringen maken... afgelopen maanden/weken stonden in het teken van chemokuur-check-up's-dip(jes)-"herstel"-en weer door met de volgende kuur. Geen tijd voor méér dan de kleine momenten 🪷🐸🐦‍⬛🦋🐝👣🫂 met elkaar.
Daarnaast is er een "behoudendheid" een soort "voorzichtigheid" binnen geslopen. Eentje die eigenlijk niet vooruit wil of durft te kijken en toch is het ook belangrijk om dat wél te doen. Struisvogelpolitiek... Fokko heeft er een handje van. Bang om het negatieve over zich af te roepen. Héél hard geloven dat dit "over" gaat. Dat hij dit gaat redden, hij zal "ze" wel versteld doen staan. Optimisme ten voeten uit. Zelf ben ik daarintegen optimistisch realistisch. Dat lijkt dicht bij elkaar en toch botste het gisteren 🗣⚡️🌬🗯
De realistische kant van mij wil praten over zaken die ertoe doen als het niet zo gaat als gehoopt. Alles aan het toeval overlaten zit niet in mijn aard. Alleen al de vraag van begraven of cremeren is best belangrijk en nog steeds niet beantwoord. En zo is er een legio aan issues die ik graag bespreekbaar wil maken, zonder negatief te zijn. 
Uiteindelijk lukte het om elkaar weer te vinden en (deels) te begrijpen, maar was emotioneel wel vermoeiend.

We staan nog maar aan het begin van een reis die we niet zelf uitgezocht hebben... op een trein gezet... aantal haltes gehad... en niemand weet hoe lang de reis nog duurt, welke obstakels/haltes we nog zullen tegenkomen. Of we - tijdelijk - mogen/kunnen uitstappen en wát we dan doen met/in die pauze. Het "nieuwe normaal" ... ... ...