Ups & downs...

... en de onzekerheid die daarbij komt kijken.

Waar voorheen vast ook goede, mindere of ook wel eens slechte dagen voorbij kwamen, fysiek en/of mentaal, dat passeerde gewoon.  Nu ligt elke dag, elk gevoel, elke "up", maar nog meer elke "down" onder een vergrootglas 🔎 Enerzijds een soort waakzaam, alert zijn,  anderzijds zijn we het "vertrouwen in het lichaam" een beetje kwijt geraakt en zijn we eerder (dan voorheen) ongerust. Ook de snelheid waarmee het lijkt te wisselen... we hadden best een paar goede dagen achter de rug en dan denk je dat de stijgende lijn stabiel naar boven doortrekt, word je toch verrast als vandaag ineens de lijn naar beneden afbuigt. Gewoon... na een goede nachtrust, begint de dag al met een lage bloeddruk en ongewoon hoge hartslag. Ook merk ik de kortademigheid...

Buiten is het wat drukkend en klammig en voor de regen aan, zijn we samen bezig in de tuin. Geen zwaar werk, op de knieën onkruid krabben... en toch put het hem uit. Fokko voelt zich erg vermoeid. Hartslag is nog steeds hoog, saturatie aan de ondergrens. Hij gaat even liggen en ik merk dat ik "op scherp sta".

En zo wisselen we van "het gaat hartstikke goed" naar "even een slechte dag"...

Wat ons ook verraste, is de "terugkeer" van de allergische reactie op insectenbeten. Dat was vorig jaar de initiële klacht waardoor Fokko naar de huisarts ging. Het ontsteken/wondjes die lekken, van muggenbeten, die blijven jeuken (ondanks anti-histamine) en slecht herstellen. Een soortgelijk iets (mbt jeuk) heb ik eerder gelezen (bij Anja & Theo). Tot nu toe was dit een "positieve bijvangst" van de prednisolon en dexamethason, geen last van allergische reacties en dus geen jeuk 🙏 In onze beleving is het lichaam dan ook weer richting (een nieuw) normaal.

Donderdag heeft Fokko zijn eerste afspraak met de acupuncturiste. Het doel is om het lichaam weer in balans te krijgen 🌀 en hopende dat het iets oplevert t.a.v. nadelige effecten van de chemo, zoals het "dove gevoel in handen en voeten" en wellicht de tinnitus. De allergie en hooikoorts is misschien aan de late kant om nu nog iets aan te doen, maar dat staat dan zeker voor begin volgend jaar op de planning. Sowieso heeft het enige tijd nodig voordat we iets kunnen gaan zeggen of het wel of geen verandering/verbetering brengt.

Scan, komt natuurlijk ook per dag dichterbij... met maandag de uitslag en de bloedwaarden 🤞🍀🙏

Tot slot nog een update betreffende mijn bezoek aan de bedrijfsarts :

In principe was er alle begrip dat ik een "zwaar jaar" achter de rug heb en dat dat natuurlijk best wat met mij doet/gedaan heeft, máár met 2 à 3 weken wel een begin maken met de re-intergratie 😏

In mijn beleving is het zo, dat een bedrijfsarts er meer voor het bedrijf is, dan voor de werknemer 🤷🏻‍♀️ Ze zijn echt gericht op je terugkeer en zijn niet gauw geneigd om je (nog) even met rust te laten. Wellicht te maken met "Wet verbetering Poortwachter". Als je dan moet aangeven waarom je niet zou kunnen werken, dus wat de belemmeringen zijn, dan kom je niet verder dan... energiegebrek/vermoeidheid, concentratieproblemen, prikkels en emotioneel belast. Dat is blijkbaar niet genoeg om nog een poosje thuis te blijven.

Er volgt nu eerst een gesprek met mijn leidinggevende, over mijn "straks" te vervullen (oude of nieuwe) functie. En een re-intergratieproces zonder werkdruk of verantwoordelijkheid. Als die functie en taken duidelijk zijn, dan kan ik beginnen met re-intergreren.

Ik ga eerst wel gesprek aan met leidinggevende en dan zie ik wel verder. Ben heel benieuwd hoe zij mijn terugkeer zien en waar ze mij willen inplannen. Hoef sowieso eerst geen "kar" meer te trekken op het werk (dat is voor thuis) en dat is voor nú oke. Als het hier thuis goed gaat, is het ook makkelijker om weer te gaan werken, echter is het nu nog niet stabiel genoeg in mijn beleving, máár... komt tijd... komt... ja, wát? Het is steeds meer en meer een grotere onzekerheid.