De wondere wereld van het ziekenhuis: Onderzoek Slaapapneu

Daar zit ik dan op de bank.... onderzoek naar slaapapneu ivm de vermoeidheid en de verzuurde spieren. 

Al de hele week spookt er een blog door mijn hoofd met een prachtige foto van de tuin als banner en een titel: De tuin van de ziel. Ik weet waar ik naar toe wil, ik weet wat ik wil delen, maar de woorden worden nog niet gevonden tot de juiste blog.

Daarnaast vliegen de dierenverhaaltjes door mijn hoofd... let wel, ze zijn allemaal waar, soms wat aangedikt.... zo trok Sam niet de donald duck uit mijn handen toen ik lag te snurken, maar dat was leuker voor verhaal.... hij beet wel overigens echt in mijn tenen 😛😂😘.

Maar goed.... ik dwaal af.... vandaag weer is een verhaal over de wondere wereld van het ziekenhuis. 

Deze nacht moet ik dus met een kastje om slapen en een slangetje in mijn neus... je moet net doen als normaal..... nou... normaal slaap ik al niet... dus laat staan hiermee. 

Se Hematoloog neemt mijn klachten super serieus, maar geeft me toch steeds het gevoel dat het eerder mijn overgewicht de boosdoener en niet de CLL... 

Ik daarentegen denk dat mijn overgewicht het resultaat van een leven met chronische stress en niet slapen en dat de CLL de klachten heeft verergerd. Ja ik wordt wel regelmatig wakker.... maar vooral bij stress of intense emoties.... en dat is niets nieuws onder de zon..... of mijn tong wegzakt... geen idee.... maar zo voelt het voor mij eigenlijk niet, maar dat zegt iedereen met slaapapneu dus is goed doorgemeten worden vind ik niet erg.... wel irriteren de dingen aan mijn lijf me nu al.... dat wordt wat als ik straks nog zieker wordt en naar behandeling ga. Respect toch voor al die mensen hier die dagen en nachten met slangetjes thuis moeten leven... of nog erger in het ziekenhuis liggen.... ja, jojo is een slechte zieke.... 

Maar goed.... terug naar de metingen.... de spo2 kan ik al aflezen in wakkere toestand.... nu al twee uurtjes rond de 95-96% maar soms ook lager.... dat betekend toch aan de ondergrens van de longfunctie .... en die was bij mij altijd mega goed.... ik weid het aan de CLL, ik ben continu benauwd en verkouden.... op zich fijn dat dit al duidelijk is.... want zelfs als ik slaapapneu heb, dan is de afgenomen longfunctie ook al duidelijk. Knap overigens dat ze met een droog kastje op je vinger het zuurstofgehalte in je bloed kunnen meten... wel jammer, dat niemand benoemd dat als ik volgende week de uitslag krijg en ik blijk slaapapneu te hebben dat je minstens 2 maanden niet mag autorijden.... dat is nogal een impact op je leven als je van het ene op het andere moment niet meer mag rijden.... 

Terwijl ik die laatste zin opschrijf bedenk ik me ineens dat ze in het ziekenhuis vandaag zeiden dat alle geluiden worden opgenomen vanaf 21.00 uur.... ik heb daarna nog gegeten, saaie gesprekken met mijn man gevoerd.... en ik zit deze blog te typen..... @mr willy.... voor de prostaatpers wellicht.... de assistent die de kastjes moet beluisteren van de slaaponderzoeken.... wat zou die persoon toch allemaal horen 😂🤣😂 ik zie nu de luisteraar mij horen lachen en denken... waarom is ze zo aan het lachen.... net was ze nog tegen egels aan het praten... is deze vrouw wel goed bij haar hoofd?????

Fijn om even mijn zorgen en humor te delen, maar ik wilde vooral iets anders kwijt. Ging ik vanmiddag dus lekker naar het ziekenhuis, was ik allereerst helemaal gelukkig op mijn loopfietsje. Inmiddels wel een collectorsitem, want de bedenker is recent overleden en niemand stapt in dit gat. Eeuwig zonde, want ik ben echt megablij met dit ding. 

Afin, kom ik in de wachtruimte zit daar al een ouder echtpaar. Was op zich al een bijzondere ervaring, want hij werd gebeld door een arts en vrolijk op de luidspreker kon ik alles volgen... heeft echt zin die privacywet.... de mensen zelf gaan niet zo zorgvuldig om met hun privacy... maar goed.... ze konden door afspraken niet naar de sauna en tsja.... ik hou wel van een praatje, dus ik lekker ouwehoeren met hen over de sauna. We kletsen wat, maken grapjes en wisselen onze gezondheid uit. Er komt nog een dame langs die haar incheckbriefje kwijt is en daar haalt die man een grapje mee uit. .... want tsja... zit je in het ziekenhuis kan je toch ook maar beter proberen te lachen. Op het moment dat ik de behandelkamer mag betreden krijg ik een kaartje in mijn handen geduwd.... Jij hebt onze dag een stukje mooier gemaakt.... volgens zijn vrouw maakt deze beste man deze kaartjes en deelt ze dan random uit.... 

Met een glimlach denk ik na over mijn blog in wording over de tuin van de ziel..... te moe, te druk geweest deze week met sollicitatiegesprekken voor een nieuwe collega.... te heet (alles boven de 25C is sowieso te heet ;)) en wellicht ook een beetje stress voor dit onderzoekje. De blog komt er nog wel, maar nu wilde ik gewoon even het moment delen dat een klein gebaar soms iets groots oplevert. En toch past dit verhaal bij de blog in wording... iets met schoonheid en eigenwaarde... 

En ergens... ergens hoorde ik vandaag Zweef in het ziekenhuis.... ik zie in de verhalen hoe hij lachend en vertellend door de gangen van het AVL liep.... 

Ja, we zijn ziek... maar we zijn vooral mens.... en laten we de menselijk niet vergeten.... een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.... en zo'n kaartje is gewoon een knuffel op afstand. 
 
Wordt vervolgd....